II SA/Rz 981/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi I. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o skierowaniu I. R. na egzamin kontrolny sprawdzający klasyfikacje kierowcy w zakresie kategorii B. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.; dalej: "P.r.d.") Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji została wydana w wyniku wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 lutego 2015 r., w związku z przekroczeniem przez wyżej wymienionego 25 punktów karnych za przewinienia drogowe. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie podzielił podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zgadzając się wprawdzie ze Skarżącym, że organ I instancji uchybił ustawowym terminom załatwienia sprawy, stwierdził, że nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nietrafny w ocenie organu odwoławczego okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania, powołane przez organ I instancji przepisy zostały prawidłowo przytoczone a następnie zastosowane. Nie zgodził się również z zarzutem bezprzedmiotowości postępowania, który Skarżący upatrywał w "zatarciu" punktów karnych. Zatarcie faktu karalności za wykroczenia drogowe powoduje usunięcie punktów wpisanych do ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 P.r.d., lecz nie podważa faktu uzyskania przez kierowcę punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w dacie wystąpienia przez komendanta Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 511/10. Nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 10 K.p.a. Jak wyjaśnił Skarżący nie podjął przesyłki kierowanej do niego w trakcie postępowania, w którym zapadła wcześniej uchylona w trybie autokontroli decyzja. Po przekazaniu zaś sprawy organowi I instancji, organ nie przeprowadził nowych dowodów, co do których zachodziłaby konieczność zapoznania się, zaś z treści pisma kierowanego przez Skarżącego do organu z dnia 4 kwietnia 2017 r., wynikało, że realizował swoje prawo do czynnego udziału w postępowaniu. W skardze do Sądu Skarżący zarzucił naruszenie: • art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i brak poczynionych ustaleń w zakresie czy istnieją wobec niego uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji potrzebnych do prowadzenia pojazdów mechanicznych, • art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte, zbyt lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w szczególności brak analizy kwestii zaistnienia podstaw do uznania go za osobę, wobec której istnieje podejrzenie, iż nie posiada odpowiednich cech psychologiczno-fizycznych oraz umiejętności potrzebnych do prowadzenia pojazdów, • art.8 i 9 K.p.a. w zw. z art.61 K.p.a. poprzez niepowiadomienie o ponownym wszczęciu postępowania oraz o możliwości skorzystania; z uprawnień przewidzianych w K.p.a., a w szczególności uprawnień do składania wniosków dowodowych oraz możliwości zapoznania się z aktami postępowania, • art. 12 § 2 K.p.a. w zw. z art. 35 K.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy niezwłocznie — pierwsze pismo organu administracyjnego w sprawie uprzednio uchylonej i przekazanej do ponownego rozpoznania przez SKO decyzją z [...] grudnia 2015r. zostało zredagowane dopiero 28 kwietnia 2017r. w odpowiedzi na pismo strony wzywające do zajęcia stanowiska w sprawie, a obecna decyzja zapadła 30 maja 2017r. (odebrana 5.06.2017r.) a więc z rażącym naruszeniem zasady szybkości i załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym bez zbędnej zwłoki, • naruszenie art. 105 § 1 i 2 K.p.a poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że z okoliczności sprawy, upływu czasu oraz zapadłej w dniu 30 maja 2017r. decyzji Starosty - [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy wynika jednoznacznie, iż również niniejsze postępowanie powinno być umorzone przez organ jako bezprzedmiotowe. Istotne naruszenie uregulowań Konstytucji RP, a to: • art. 31 w zw. z art. 92 poprzez oparcie wydanej decyzji na Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego podczas, gdy sankcja w stosunku do obywatela polskiego odbierająca lub zawieszająca nabyte uprawnienia powinna być zawarta w akcie wyższego rzędu tj. ustawy, • art. 45 poprzez wyłączenie możliwości weryfikacji kwestii pozbawienia nabytych uprawnień do prowadzenia pojazdów przez sąd powszechny. W dalszej kolejności zarzucił organom pominięcie, że w toczącym się równolegle postępowaniu administracyjnym w sprawie zatrzymania prawa jazdy stronie – I. R. decyzji, z dnia [...] maja 2017r. znak [...]umorzono postępowanie całości, w konsekwencji czego jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych, tym samym decyzja o skierowaniu go na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy jest całkowicie bezprzedmiotowa i sprzeczna z decyzją umarzającą postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na dzień wydania decyzji punkty karne, jakie posiadał z mocy prawa uległy zatarciu, cztery z nich zostały przyznane w dniu 8 lipca 2014 r. a więc dwa i pół roku przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Podniósł również, że poddał się już uprzednio weryfikacji psychologicznej na okoliczność zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych, a tym samym jako posiadacz prawa jazdy ( dokumentu potwierdzającego bezterminowe nabycie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych) nie ma obowiązku poddania sią dodatkowym testom umiejętności, - ponownie zarzucił, że decyzja została wydana po upływnie dwóch i pół roku od skierowania do organu przez Wojewódzkiego Policji, co jest sprzeczne z zasadami państwa prawa. Na tych podstawach wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji, ewentualnie o ich uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako P.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] maja 2017 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kat. B w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy p.r.d. Należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 czerwca 2018 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Art. 130 p.r.d. stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W takiej sytuacji komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy (§ 7 ust. 1 punkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego Dz. U. z 2012 r. poz. 488, zwanego dalej rozporządzeniem). Wniosek taki sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która mieszcząc się w katalogu, o którym stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlega kontroli sądu administracyjnego. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy wszczętej wnioskiem organów Policji w trybie § 7 ust. 1 rozporządzenia oznacza, że kwestia zmian w ewidencji (ilości przypisanych punktów) nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę, ani w postępowaniu odwoławczym przed samorządowym kolegium odwoławczym, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Prawidłowo zatem organy przyjęły, iż rozpatrujący wniosek Komendanta Policji są związane danymi zawartymi w ewidencji i ani organ I instancji, ani organ odwoławczy, ani wreszcie sąd administracyjny, nie mogą ingerować w tę kwestię w sprawie wszczętej wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – p.r.d. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że organ administracji, jak też sąd administracyjny nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Ilość punktów jest pochodną stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji takiego przekroczenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem z dnia 25 lutego 2015 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego wobec przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skarżący w okresie od 8 lipca 2014 r. do 20 lutego 2015 r. uzyskał łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skierowanie do organu pierwszej instancji przedmiotowego wniosku dawało podstawę do wydania decyzji na podstawie w art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b p.r.d. Należy też stwierdzić, że organ w tym przypadku miał obowiązek ("kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega"), a nie tylko prawo, skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy starosta (prezydent) nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez właściwego komendanta Policji (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2017 r, III SA/Gd 960/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., I OSK 67/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu nie jest uzasadniony zarzut skargi pominięcia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy faktu umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy decyzją SKO z dnia z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], która według skarżącego jest sprzeczna z kontrolowaną decyzją. Postępowanie w niniejszej sprawie ma samodzielny charakter i jego podstawą jest wyłącznie zaistnienie w/w przesłanek ustawowych. Niewątpliwie fakt, że od dnia złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku w sprawie sprawdzenia kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami do dnia wydania decyzji przez organ I instancji upłynął okres ponad 2 lat, nie jest stanem pożądanym. Wymaga podkreślenia fakt, że przepisy p.r.d. nie wprowadzają żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., I OSK 67/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać również trzeba, że zatarcie faktu karalności za wykroczenie drogowe powoduje wprawdzie usunięcie punktów wpisanych do ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d., lecz nie podważa faktu uzyskania przez kierowcę punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w dacie wystąpienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2016 r., III SA/Po 1142/15, por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej nie można również pominąć ratio legis regulacji zawartej w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma bowiem na celu sprawdzenie czy kierowca zna przepisy i czy potrafi bezpiecznie prowadzić pojazd. Przekroczenie limitu 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego oznacza powtarzające się nieprawidłowe zachowanie na drodze i stwarza potencjalne niebezpieczeństwo w ruchu drogowym. Celem tej regulacji jest wyeliminowanie z ruchu drogowego kierowców, którzy stwarzają zagrożenie w ruchu drogowym. Przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie w wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wniosku przez komendanta policji. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 12 § 2 i art. 35 K.p.a. jakkolwiek uzasadnione nie miały więc wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i jego najistotniejsze elementy są bezsporne. W świetle powyższych rozważań zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i art. 8 K.p.a. są oczywiście bezzasadne. Zarzut naruszenia art. 8 i art. 9 K.p.a. w zw. z art. 61 K.p.a. także nie może zostać uwzględniony. De facto dotyczy on art. 10 K.p.a. – w zakresie, w jakim zarzuca brak możliwości zapoznania się z aktami postępowania. Rację ma SKO stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie pismem z dnia 25 marca 2015 r., informując jednocześnie o prawie strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, w szczególności o prawie do składania wniosków dowodowych oraz zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, stosownie do wymogu z art. 10 K.p.a. Pismo to, pomimo dwukrotnego awizowania, nie zostało przez niego podjęte w terminie. W tej sytuacji organ trafnie przyjął, iż korespondencja doręczona została odwołującemu się na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. Po uchyleniu, w ramach autokontroli, decyzji własnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz umorzeniu postępowania sądowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, organ I instancji, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w istocie nie dopuścił żadnych nowych dowodów. Odwołujący się pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. wezwał organ I instancji do zajęcia stanowiska w sprawie. Treść tego pisma jednoznacznie wskazuje, iż odwołujący się realizował swoje prawo do czynnego udziału w postępowaniu, zatem zarzut obrazy art. 10 K.p.a. nie jest uzasadniony. Nie jest wreszcie uzasadniony zarzut obrazy art. 11 w zw. z art. 107 K.p.a. Uzasadnienie decyzji odpowiada bowiem wymogom ustawowym. Organ przedstawił ustalenia stanu faktycznego i podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Końcowo Sąd zauważa, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów Konstytucji jest bezzasadny. Nie można mówić o umorzeniu art. 31 w zw. z art. 92 Konstytucji RP poprzez oparcie wydanej decyzji na Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego podczas, gdy sankcja w stosunku do obywatela polskiego odbierająca lub zwiększająca nabyte uprawnienia powinna być zawarta w akcie wyższego rządu, tj. ustawy. W ocenie Sądu rozporządzenie nie jest sprzeczne z delegacją ustawową i unormowaniami u.p.r.d. W tej kwestii można mówić o ugruntowanym orzecznictwie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na sposób redakcji delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia wykonawczego, która odpowiada wymogom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Konstytucja wymaga, m. in., aby w upoważnieniu ustawowym określić "wytyczne dotyczące treści" przepisów wykonawczych. Takie wytyczne zawiera art. 130 ust. 4 u.p.r.d. - przepisy wykonawcze mają służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W tym też kontekście, konstytucyjność § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia oceniał NSA, który w swoim orzecznictwie wielokrotnie formułował tezę, iż przepis wykonawczy (chodzi o § 8) odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 130 ust. 3 u.p.r.d., lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4. (tak NSA w wyrokach z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 15/2012 LEX nr 1328347, podobnie w wyrokach: z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10; z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1373/12; z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 63/12, z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1552/11 wszystkie dostępne: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji poprzez wyłączenie możliwości weryfikacji kwestii pozbawienia nabytych uprawnień do prowadzenia pojazdów przez sąd powszechny i pozostawienie rozstrzygnięcia w tym zakresie organom administracji publicznej jest także oczywiście chybiony. Wydane w sprawie decyzje o skierowaniu na egzamin sprawdzający nie pozbawiają uprawnień kierowcy. Ponadto mogą być i są przedmiotem kontroli ich legalności przez Sąd administracyjny, który jest także sądem opisanym w art. 45 Konstytucji. Biorąc wszystkie powyżej względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że na gruncie niniejszej sprawy orzekające w sprawie organy nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.