II SA/Rz 982/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014r. nr [...] w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...]. W. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...], która utrzymywała w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] o skierowaniu wymienionego na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W skierowanym następnie do tut. Sądu piśmie W. S. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...]. Podniósł, że jego stan zdrowia nie zagraża ruchowi drogowemu, o czym świadczy fakt, iż do tej pory żaden z lekarzy, u których się leczy nie zgłaszał w tym przedmiocie jakichkolwiek zastrzeżeń. Zaznaczył, że od momentu uzyskania prawa jazdy do chwili obecnej nie spowodował żadnej kolizji, jak także wypadku drogowego. Wskazał, że jako osoby bezrobotnej nie stać go na przeprowadzanie badań co kilka miesięcy. Końcowo stwierdził, że interes społeczny nie wymaga, aby kwestionowana przez niego decyzja miała być już wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja ochrony tymczasowej skarżącego, o której zastosowanie ubiega się w niniejszej sprawie W. S. uregulowana została w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Jest ona wyjątkiem od wyrażonej w art. 61 § 1 tego aktu zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania objętego skargą aktu lub czynności. Sąd może jednak, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu, jeśli spełniona zostanie którakolwiek z dwóch przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu możliwe jest więc w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotne jest także, iż przedmiotowa instytucja odnosi się również do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uwagi na powyższe Sąd uznał za dopuszczalne merytoryczne rozstrzyganie w przedmiocie wniosku dotyczącego decyzji organu I instancji – w niniejszej sprawie chodzi o decyzję Starosty [...]. Odnosząc się do zasadności tego żądania Sąd przyjął, że składający je nie wykazał, jak też nie uprawdopodobnił, że wstrzymanie wykonania decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie jest w jego wypadku zasadne, a zatem, że może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub też powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Orzecznictwo sądowe przyjmuje, że szkoda taka to szkoda majątkowa czy też niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 20.12.2004 r. GZ 138/2004, opubl.: www.nsa.gov.pl]. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nadkładzie sił i środków (tak np. postanowienie NSA z 17.04.2009 r. I GSK 220/2009, opubl.: www.nsa.gov.pl). W. S., motywując swój wniosek, powołał się na dobry dotychczas stan zdrowia, nie stanowiący zagrożenia dla ruchu drogowego. Decyzja o skierowaniu strony na badanie lekarskie wydawana jest zaś właśnie po to, by sprawdzić, czy w odniesieniu do osoby na badanie takie kierowanej występują jakiekolwiek przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Jej celem jest zatem tylko kontrola stanu zdrowia kierowcy pod kątem ewentualnych przeciwwskazań do dalszego prowadzenia pojazdów. Dopiero stwierdzenie schorzenia przesądzającego o takich przeciwwskazaniach skutkuje cofnięciem przez właściwy organ uprawnień do kierowania pojazdami, co jednak następuje odrębnym rozstrzygnięciem. Skarżący podniósł także, iż jest osobą bezrobotną i nie stać go na stałe przeprowadzanie tego typu badań. W odniesieniu do powyższego należy stwierdzić, że z akt sprawy wynika jedynie, że strona utrzymuje się z prac dorywczych. Brak jednakże danych dotyczących wysokości uzyskiwanego w związku z tym dochodu. Trudno jest zatem ocenić, czy wydatek w wysokości 200 zł (taki jest koszt przedmiotowego badania w myśl § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców – Dz. U. poz. 949) mógłby spowodować niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Poza tym, niniejsza sprawa dotyczy konkretnej decyzji kierującej na badanie lekarskie, nie zaś ewentualnych dalszych rozstrzygnięć tego rodzaju. Z kolei interes społeczny, na który skarżący powołał się jako powód, dla którego winno zostać uwzględnione jego żądanie nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Z uwagi na powyższe, a więc na brak uprawdopodobnienia przez skarżącego, że wykonanie decyzji Starosty [...] może spowodować u niego znaczną szkodę lub też trudne do odwrócenia skutki, Sąd odmówił wstrzymania jej wykonania. Zaznaczenia dodatkowo wymaga, że okoliczności przemawiających za możliwością wystąpienia w wypadku skarżącego tego rodzaju skutków Sąd nie dopatrzył się również analizując akta sprawy (zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 17 lutego 2014 r. II FPS 9/13, opubl.: www.nsa.gov.pl.). O powyższym orzeczono na podstawie art. 61 § 1, § 5 P.p.s.a.