II SA/Rz 989/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Ryszard Bryk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. P. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 989/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] września 2004 r., SKO.[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla A. P. dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie kiosku spożywczego na działce nr 2074/1 położonej w K. z lokalizacją przy granicy z działką nr 2083 znajdującej się w K. przy ul. S.. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w szczególności wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Zdaniem organu brak podstawy prawnej przejawia się w tym, że brak w przepisach prawa podstawy do rozstrzygania w decyzji ustalającej warunki zabudowy o lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego bezpośrednio przy granicy działki. Dokonanie takich ustaleń jako niedopuszczalne musi prowadzić do wyeliminowania decyzji objętej postępowaniem nadzorczym z obrotu prawnego. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się A. P.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 7, art. 8, art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzja objęta skargą nie narusza treści art. 156 § 1 pkt 2, gdyż decyzja ta wydana została na podstawie obowiązujących przepisów, które dają podstawę do ustalenia warunków zabudowy w sposób przyjęty w zaskarżonej decyzji. Nadto zdaniem skarżącego w postępowaniu nadzorczym organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Działaniem takim naruszył przepisy postępowania, a w konsekwencji doprowadziło to do wydania wadliwej decyzji. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] sierpnia 2004 r., SKO[...] oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji stosując prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez te sądy nie jest ograniczony zarzutami skargi, jej podstawą ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Rozpoznając skargę sąd orzeka w granicach danej sprawy kontrolując legalizm zaskarżonego aktu lub czynności. Tak wyznaczony zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nakazuje przedmiotem rozważań uczynić wszelkie naruszenia prawa jeżeli w postępowaniu administracyjnym miały one miejsce. W sprawie będącej przedmiotem skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dopatruje się naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to stanowi podstawę do uchylenia obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przez co skarga podlega uwzględnieniu. Sąd w rozpoznawanej sprawie przyznaje rację skarżącemu i podziela argumentację skargi odnoszącą się do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Żadną miarą nie można zgodzić się z poglądem organu, że poddana postępowaniu nadzorczemu decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana została bez podstawy prawnej. Brak podstawy prawnej to sytuacja, gdy wydano decyzję, a przepisy prawa materialnego w ogóle nie przewidują załatwienia takiej sprawy w formie decyzji. W sprawie objętej skargą można by mówić co najwyżej o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa, czyli w sytuacji, gdy Prezydent Miasta wydałby decyzję naruszając w sposób rażący, przepisy dotyczące ustalenia warunków zabudowy. Jednak w sprawie ze skargi A. P. nie można mówić nawet o rażącym naruszeniu prawa. Sąd może zgodzić się z twierdzeniem, że decyzja Prezydenta Miasta niewłaściwie określa sentencję odnosząc ją do związku rozbudowy kiosku z granicą działki. Takie uchybienie nie może być jednak uznane za rażące naruszenie prawa, gdyż Sąd przyjmuje, że kwalifikację rażącego naruszenia prawa można przypisać tylko takim naruszeniom, które godzą w jednoznacznie sformułowaną treść przepisu. Nie są rażącymi te naruszenia, które dotyczą wykładni prawa, a w rozpoznawanej sprawie o taki przypadek chodzi. Sąd rozpoznaje intencję leżącą u podstaw zaskarżonego orzeczenia i podziela pogląd, że w decyzji o warunkach zabudowy niemożliwe jest konkretyzowanie usytuowania projektowanego obiektu na działce, gdyż to rozstrzygnięcie rzeczywiście należeć musi do postępowania o pozwolenie na budowę. Jednak w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje, a decyzje nie konkretyzują lokalizacji w sposób sprzeczny z prawem, inaczej nie narusza żadnego nie budzącego wątpliwości przepisu. Decyzja ta wskazuje, że lokalizacja ma nastąpić przy granicy działki w granicach określonych w załączniku graficznym. Wprawdzie w decyzji wspomniano w pkt. 2 o lokalizacji inwestycji w granicy działki jednak to ustalenie nie jest sentencją której mogło dotyczyć postępowanie nadzorcze. Wskazanie w sposób ogólny lokalizacji inwestycji skarżącego przy granicy działki nr 2083 nie jest rozstrzygnięciem, które wkracza w rozstrzygnięciem zastrzeżone dla postępowania budowlanego. Sąd przyjmuje, że takie ustalenie powinno być interpretowane na rzecz ochrony trwałości ostatecznej decyzji, skoro zapis ten pozostawia organom budowlanym takie usytuowanie inwestycji, które będzie zgodne z przepisami technicznymi odnoszącymi się do sytuowania budynków. Nie bez znaczenia przy sposobie interpretacji zapisów decyzji objętych postępowaniem nadzorczym jest to, że inwestycja, której dotyczy decyzja ustalająca warunki zabudowy polega na rozbudowie już istniejącego obiektu, który w pewnym sensie determinuje sposób umieszczenia inwestycji w granicach obszaru objętego decyzją. Wskazane okoliczności prowadzą Sąd do wniosku, że w tej konkretnej sprawie Prezydent Miasta ustalając warunki zabudowy dla A. P. nie naruszył rażąco prawa, a to nie dawało podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Z powyższych względów, Sąd dopatrując się naruszenia przepisów prawa materialnego, mając na względzie treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) prawa o p.s.a., orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.