II SA/Rz 99/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki muru oporowego w sprawie ze skargi M. W. na tę decyzję - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...], która nakazywała jej jako inwestorowi dokonanie rozbiórki muru oporowego o długości 27m, zlokalizowanego na działce nr ewid. 101/1 w miejscowości C. – budowanego bez pozwolenia na budowę. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd z uwagi na "niepowetowaną szkodę" w związku z bardzo wysokimi kosztami wykonania ogrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania wykonania kwestionowanego nią aktu. Jeśli jednak skarżący złoży stosowny wniosek w tym przedmiocie i uprawdopodobni, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wówczas sąd uwzględni ten wniosek postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Przedmiot niniejszego wniosku stanowi decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie nakazujące skarżącej rozbiórkę muru oporowego o długości 27m. Niewątpliwie wykonanie powyższego nakazu wiązałoby się ze znacznym nakładem finansowym, w tym związanym z ponownym wzniesieniem przedmiotowego muru na wypadek, gdyby skarga została uwzględniona. Nadto wiązałoby się to także z dużymi trudnościami w przywróceniu stanu poprzedzającego taką rozbiórkę, co mogłoby nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Tym samym należy uznać, że spełnione zostały przesłanki udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony. Dlatego też uwzględniono jej wniosek, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.