II SA/Rz 99/18

Dnia 29 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: I. stwierdzić swoją niewłaściwość, II. przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. T. B. (dalej w skrócie: ‘skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną w sentencji decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł na podstawie art. 13k ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt. 3, art. 13k ust. 4, ust. 6 pkt. 1, ust. 9 oraz art. 13l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm. – dalej w skrócie: "u.d.p."), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.) oraz art. 50 pkt. 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, ze zm. - dalej w skrócie: "u.t.d."). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") stanowi, iż wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona (13 § 2 p.p.s.a). Natomiast zgodnie z art. 13 § 3 p.p.s.a., Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości Zgodnie z § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 604), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Jak jednak wynika z treści kwestionowanej decyzji, dotyczyła ona wymierzenia kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej określonej w art. 13 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt. 2 u.d.p., które to naruszenie nie mieści się w katalogu naruszeń objętych dyspozycją art. 92a ust. 1 u.t.d. Oznacza to, że nie ma do niej zastosowania rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. Niniejsza sprawa należy więc do właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Główny Inspektor Transportu Drogowego ma siedzibę w Warszawie, a zatem sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak zresztą prawidłowo wskazano w pouczeniu o terminie i sposobie wniesienia skargi zawartym w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Dlatego też należało orzec jak w sentencji na podstawie powołanego wyżej przepisu.