II SA/Rz 993/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę R. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] z uwagi na jej niedopuszczalność wynikającą z braku możliwości zaskarżenia decyzji wydanej przez organ administracyjny I instancji. W terminie do wniesienia od tego postanowienia skargi kasacyjnej, R. D. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, uzasadniając go wymogiem sporządzenia takiej skargi przez fachowego pełnomocnika. Wg zawartego we wniosku oświadczenia: - do osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym należy ojciec i matka, - posiadany przez nich majątek obejmuje dom wraz z zabudowaniami gospodarczymi i działką rolną oraz samochód Moskwicz, - na uzyskiwane przez nich dochody składa się wynagrodzenie za pracę skarżącego (ok. 200 zł. – ¼ etatu), jego ojca (1200 hrywien) oraz renta matki (1000 hrywien). Rozpatrując złożony wniosek należy wziąć pod uwagę wynikającą z akt sprawy okoliczność osadzenia wnioskodawcy w Zakładzie Karnym w P. w związku z orzeczoną w stosunku do niego i wykonywaną karą pozbawienia wolności, której koniec zgodnie z pismem Dyrektora ZK z dnia 16 marca 2010 r. (k. 37 akt administracyjnych) przypada na dzień 21 listopada 2014 r. Ponadto jak wynika z tego pisma, na jego koncie depozytowym pozostaje kwota 750 zł. Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zastępcy prawnego w osobie m.in. adwokata wiąże się z przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym, co w przypadku osoby fizycznej związane jest z wymogiem wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Chociaż w złożonym wniosku R. D. pominął fakt przebywania w Zakładzie Karnym należy stwierdzić, że przede wszystkim w oparciu o niego warunek ten został w jego przypadku spełniony. Mimo że jak wynika z udzielonych informacji osiąga minimalne dochody w związku z wykonywaną pracą, ich wysokość nie będzie mu pozwalała na pokrycie związanych ze sprawą kosztów postępowania. Wobec ograniczonych możliwości dysponowania dotyczy to również ewentualnych środków na jego koncie depozytowym w Zakładzie Karnym, gromadzonych głównie z myślą o opuszczeniu Zakładu Karnego; w tym miejscu należy zaznaczyć, że skarżący jest narodowości ukraińskiej i z akt sprawy - po odbyciu kary lub uzyskaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia - wynika zamiar jego powrotu na Ukrainę (o ile wcześniej nie dojdzie do jego przekazania celem odbycia tam reszty kary). W opisanej powyżej sytuacji bez wpływu na jego zdolność do poniesienia kosztów postępowania pozostaje wskazanie rodziców jako osób wspólnie gospodarujących i uzyskiwanych przez nich dochodów. Okoliczności te miałyby znaczenie w przypadku pozostawania skarżącego na wolności, zaś w obecnej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, iż może on liczyć na jakiekolwiek wsparcie z ich strony (dla potrzeb prawa pomocy uwzględnia się dochody, wydatki oraz sytuację majątkową wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym). W tej sytuacji uzasadnione jest pozytywne ustosunkowanie się do złożonego przez R. D. wniosku. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma brak faktycznej możliwości poniesienia przez niego kosztów postępowania, co pozostaje w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień (w tym do ewentualnej kontroli instancyjnej wydanego w sprawie orzeczenia Sądu I instancji). W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.