II SA/Rz 993/10

Dnia 9 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2009 roku, nr [...] w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 24 marca 2009 roku R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję orzekającą o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na wezwanie sądu do sprecyzowanie treści skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu oraz organu, który go wydał skarżący podał, że skarga dotyczy decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2009 roku, nr [...] – k. 14 akt sądowych. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2010 roku, sygn. akt V SA/Wa 1094/10 WSA w Warszawie stwierdziło swą niewłaściwość i przekazało sprawę WSA w Rzeszowie, jako właściwemu do jej załatwienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to po pierwsze, konieczność uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji, a po drugie brak możliwości zaskarżenia decyzji organu I instancji. Jeżeli więc skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji i w wyniku postępowania odwoławczego organ II instancji wydał decyzję, to wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie na decyzję organu II instancji. Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wniesienie skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2009 roku, nr [...] jest niedopuszczalne. Jest to decyzja organu I instancji i warunkiem poddania jej sądowej kontroli jest zaskarżenie decyzji organu II instancji, a tego skarżący nie uczynił. Mając całość powyższego na uwadze, sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.