II SA/Rz 994/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu tymczasowego -skargę oddala- II SA/Rz 994/11 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], nakazującą J. W. wykonać rozbiórkę obiektu tymczasowego - garażu o konstrukcji stalowo-drewnianej zlokalizowanego na działce nr 1371 obr. [...] przy ul. Ś. [...] w R. Wydanie powyższych decyzji poprzedziło wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], nakazującej, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy zdnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1981 r., Nr 38, poz. 229, z późn. zm.) J. W. rozebranie wskazanego powyżej obiektu tymczasowego o funkcji garażu oraz wydanie utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...]. Wskazane wyżej decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 462/08. W uzasadnieniu wskazano na konieczność ustalenia w ponownie prowadzonym postępowaniu czy po wybudowaniu przedmiotowego garażu, były w nim prowadzone roboty budowlane, a jeżeli tak, to na czym one polegały i czy zmieniły kubaturę, powierzchnię zabudowy lub wysokość tego obiektu. Powyższe ustalenie pozwolą organom na dokonanie oceny, które przepisy prawa budowlanego mają w sprawie zastosowanie, czy ustawy przepisy ustawy prawo budowlane z 1974r. czy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca z 1994r. (t.j. Dz.U z 2010r., Nr 243 poz. 1623) W następstwie wydania powyższego wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] ponownie, działając na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nakazał J. W. rozbiórkę spornego garażu. Organ ustalił, że roboty budowlane zakończono w roku 1988r., a w latach późniejszych nie wykonywano w budynku żadnych robót budowlanych polegających na jego rozbudowie ani nadbudowie, sprawa podlega więc rozpatrzeniu w oparciu o ustawę Prawo budowlane z 1974r. Organ wyjaśnił, że zmiana wysokości budynku spowodowana zmianą nachylenia spadku dachu oraz wymiana drzwi czy też obicie ściany płytą gipsowo-kartonową, nie wpływają na sposób rozpatrzenia sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2009 r., a następnie wskazane wyżej decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2010 r., II SA/Rz 456/10 z uwagi na fakt, że skierowane zostały między innymi do osób, które w dniu orzekania nie żyły. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania i zapewnienia udziału w postępowaniu następcom prawnym R. K. i D. W., zmarłym odpowiednio: 26 lutego 2009r. i 7 stycznia 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. orzekł jak wskazano na wstępie, w podstawie prawnej powołując art. 104 k.p.a., art. 103, art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. oraz art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 38 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Organ ustalił spadkobierców po zmarłych R. K., D. W. i H. K. i zapewnił im udział w postępowaniu administracyjnym. Rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia. Przeznaczony do rozbiórki posiada konstrukcję stalowo-drewnianą, a jego wymiary w rzucie poziomym wynoszą 3,60 x 5,00 m. Ściana od strony zachodniej i południowej wykonana jest z blachy, natomiast ściana od strony północnej z płyty paździerzowej, a od zewnątrz obita płytami z eternitu. Konstrukcję garażu stanowią stalowe słupy, zamocowane na betonowej płycie i stalowo-drewniana konstrukcja dachu. Dach jest jednospadowy, kryty blachą ze spadkiem w kierunku wschodnim. Wzdłuż granicy wschodniej zamocowana jest rynna z rurą spustową, odprowadzającą wodę opadową z dachu budynku poprzez dach przybudówki na teren działki własnej. Wjazd do garażu znajduje się od strony zachodniej. Garaż położony jest w odległości 6,00 m od drewnianego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej od strony południowej i przylega do budynków gospodarczych, które z kolei przylegają do budynku mieszkalnego inwestora. Ustalono, że garaż został wybudowany w latach 1988-1989 bez wymaganego prawem pozwolenia. Stwierdzony stan faktyczny oceniono w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz przepisów prawa obowiązujących w dacie budowy garażu i stwierdzono, że nie ma możliwości wdrożenia postępowania legalizacyjnego. J. W. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji wskazując, że przedmiotowy obiekt nie jest garażem, a podręcznym obiektem gospodarczym oraz, że biegli w sprawie stwierdzili ognioodporny charakter tego obiektu, czego nie kwestionował sąd administracyjny. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011r. W uzasadnieniu podał, że podniesione argumenty dotyczące kwalifikacji przedmiotowego obiektu, jako garaż czy też budynek gospodarczy nie mają wpływu na ostateczną decyzję o konieczności jego rozbiórki. Przepis zawarty w § 156 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, zwanego dalej rozporządzeniem, reguluje odległości wolno stojących garaży dla samochodów osobowych od budynków sąsiednich na terenach zabudowy jednorodzinnej liczone od ścian garaży nie mających otworów okiennych lub drzwiowych wykonanych z materiałów palnych oraz przepis zawarty w § 14 w/w Rozporządzenia reguluje odległości budynków gospodarczych o ścianach z materiałów niepalnych i dachach o pokryciu materiałów niepalnych od innych budynków o ścianach z materiałów palnych. W obu przypadkach minimalna odległość wynosi 10 m. Niekwestionowany jest fakt, że przedmiotowy garaż powstał bez wymaganego prawem pozwolenia w czasie obowiązywania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., budowę zakończono w 1988 r., a po jej zakończeniu nie wykonywano żadnych robót których wykonanie determinowałoby zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Do wydania nakazu rozbiórki przesłanką konieczną jest brak pozwolenia na budowę, a ponadto niezgodność budowy obiektu budowlanego lub jego części z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy i po drugie wystąpienie przynajmniej jednej z okoliczności przewidzianych w punktach 1 lub 2 artykułu 37 ust. 1, tj. kiedy obiekt: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powodował bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Oceniając istnienie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego pod kątem jego wpływu na otoczenie, organ sięga do przepisów wykonawczych ustawy, obowiązujących w dacie budowy obiektu. W rozpatrywanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wykazał, że nie jest możliwe podjęcie działań legalizacyjnych. W rozpatrywanym przypadku, odległość przedmiotowego garażu od drewnianego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej wynosi 6,0 m, a więc jest mniejsza od wymaganej - 10 m, uregulowanej w § 156 rozporządzenia. Treść ekspertyzy w przedmiocie wykonania zabezpieczenia przeciwpożarowego nie wpłynie na dokonaną przez organ I instancji subsumcję. Powyższy przepis nakazuje bowiem sytuować również garaż z materiałów niepalnych w odległości 10 m od budynku z materiałów palnych. Legalizacja garażu w obecnej lokalizacji byłaby możliwa, gdyby w drewnianym budynku mieszkalnym na działce sąsiedniej wykonać roboty budowlane pozwalające na zakwalifikowanie go jako niepalnego. Wtedy minimalna wymagana odległość pomiędzy tymi budynkami wynosiłaby 3 m. Nakaz wykonania takich robót budowlanych znajduje się jednak poza władczą ingerencją organów. Organ wskazał, że naruszenie przepisów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu wraz z realnym zagrożeniem pożarowym jakie powstaje z powodu zbliżenia przedmiotu postępowania do drewnianego budynku na działce sąsiedniej stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia oraz powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Wykazany stan faktyczny wypełnia więc w całości hipotezę przepisu art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Legalizacja samowoli budowlanej poprzez wydanie nakazu wykonania określonych robót budowlanych w oparciu o art. 40 tej ustawy nie znajduje uzasadnienia, bo nie doprowadzi stanu faktycznego do zgodnego z prawem. Organ dodał ponadto, że przepisy wykonawcze w zakresie sytuowania budynków, nie zmieniły się od daty skończenia budowy tj. od 1988 r., do czasu wykonywania robót tj. 1993 r., więc nie ma możliwości odstąpienia od nakazu rozbiórki. W oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nie jest możliwa legalizacja przedmiotu postępowania jako budynku o funkcji gospodarczej, ponieważ jego odległość do budynku na działce sąsiedniej musiałaby wynosić, co najmniej 10 m. Odległość 6,00 m wyklucza podjecie postępowania legalizującego. J. W. złożył skargę na powyższą decyzję wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji i wydanie legalizacji obiektu tymczasowego, względnie uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu ostatecznego zakończenia postępowania przed Sądami obu instancji oraz zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że decyzje naruszają wytyczne wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2008r., sygn. akt: II SA/Rz 462/08. W skardze powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Podał, że biegli w sprawie stwierdzili charakter ognioodporny tego obiektu, czego nie kwestionował Sąd Administracyjny. Zdaniem skarżącego zmiany dokonane przez skarżącego mogą stanowić podstawę do zmiany podstawy prawnej, a to przyjęcie prawa budowlanego z 1994r. i odpowiedniego rozporządzenia z tego roku w miejsce takiego prawa z 1974r. mniej korzystnego dla skarżącego. Zeznania K. M., potwierdziły zmiany w budynku dokonane przez skarżącego i czas ich dokonania, tj. lata 2000- 2001r. Podał, że potwierdza okoliczności podane przez ww. Zdaniem skarżącego wytyczne zawarte w ww. wyroku WSA w Rzeszowie były podstawą do zastosowanie obecnych bardziej korzystnych przepisów Pod rządem starego i nowego prawa sporny obiekt o pow. 18 m ² ma charakter obiektu gospodarczego, w którym tylko czasem przechowywano samochód. Tymczasowy obiekt nie jest garażem, ale jest wybudowany do użytku ogólnego i nie stosują się do niego odległości od innych obiektów do garażu. Natomiast taki obiekt gospodarczy, bezpieczny dla otoczenia zgodnie z wydaną w sprawie opinią, może być nawet wzniesiony przy granicy działki bez otworów okiennych na grunt sąsiedni. Wybudowanie go w latach 2000 - 2001 według zeznań K. M. w ramach gruntownej przebudowy stwarza dla niego stosowanie aktualnego Prawa budowlanego - ustawy z 1994r wraz z ostatnio wprowadzonymi zmianami oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ze zmianami. Stosownie do § 12 ust .2 i 3 tego rozporządzenia taki obiekt może być wybudowany bezpośrednio przy granicy bez otworów w ścianie. Ponadto podał, że sporny obiekt nie graniczy bezpośrednio z drewnianym domem mieszkalnym, a graniczy on w linii prostej z "komórką" K. M. używaną jako garaż. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, oraz decyzji organu I instancji, a zażalenie na w.w. postanowienie złożone przez J. W. zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2012r., sygn. akt II OZ 395/12. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Poddawszy takiej ocenie zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że decyzja nie narusza prawa i dlatego też skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja nakazująca J. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 roku, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, to jest przed dniem 1 stycznia 1995r., a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy tej ustawy. Przepisu art. 48 tej ustawy, który jest podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, do tych obiektów stosuje się odpowiednio przepisy dotychczasowe (art. 103 ust. 2). Z tego względu, w zakresie usuwania skutków samowoli budowlanej w sprawie niniejszej zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), obowiązującej w dacie budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Ustalenia dotyczące daty wybudowania obiektu budowlanego Sąd w pełni podziela. Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Natomiast stosownie do treści art. 40 tejże ustawy w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w przywołanym powyżej art. 37, organ wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. W przedmiotowej sprawie niekwestionowaną okolicznością jest to, że sporny garaż powstał przed 1994r., zatem pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) i jako samowolnie zrealizowany obiekt budowlany podlega, jak wynika ze wskazanych na wstępie regulacji prawnych, unormowaniu przewidzianemu w art. 37 ust. 2 tejże ustawy, w myśl którego obiekt taki podlega obligatoryjnie rozbiórce jeżeli spełnione zostały przesłanki wymienione we wskazanej normie prawnej. Do wykonania rozbiórki takiego obiektu zobowiązany jest inwestor, właściciel lub zarządca, zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy. Zasadniczą jest okoliczność, iż jedynie wykluczenie przesłanek przymusowej rozbiórki z art. 37 ust. 1 ustawy, otwiera drogę do legalizacji obiektu – po ewentualnym dokonaniu zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Wobec tego, w pierwszej kolejności rozważenia wymaga analiza przesłanek obligatoryjnej rozbiórki wymienionych w art. 37 ust. 1 tejże ustawy. Wykluczenie ich wystąpienia otwiera drogę do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Oznacza to, w aktualnie obowiązującym porządku prawnym, że legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego w dacie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy omawiany garaż nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia czyli nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Do spornego obiektu zastosowanie mają nie tylko przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974r., ale także akty wykonawcze do tejże ustawy, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). W myśl § 156 owego rozporządzenia minimalne odległości wolno stojących garaży dla samochodów osobowych wykonanych z materiałów niepalnych oraz garaży o powierzchni 20 m2 włącznie z materiałów palnych, liczone od ścian garaży nie mających otworów okiennych lub drzwiowych, od budynków sąsiednich na terenach zabudowy jednorodzinnej wykonanych z materiałów niepalnych wynoszą 3 m, a z materiałów palnych wynoszą 10 m. W konsekwencji ocena wszystkich przesłanek uzasadniających nakaz rozbiórki obiektu budowlanego przewidzianych w art. 37 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. winna być dokonywana przy uwzględnieniu przepisu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, a zatem dopuszczalności zalegalizowania samowoli konkretnego obiektu na warunkach nie bardziej rygorystycznych niż miałoby to miejsce przy zastosowaniu aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994r. Podzielić należy zatem stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie zgodności wybudowanego garażu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi (przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.) organ I instancji prawidłowo ustalił, iż przedmiotowy garaż znajduje się w odległości 6 m usytuowanego na sąsiedniej działce budynku o charakterze palnym – drewnianego budynku mieszkalnego. Jednocześnie słusznie wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji, że odległość ta jest mniejsza od wymaganej - 10 m, uregulowanej w § 156 rozporządzenia, Sąd podziela także stanowisko, że treść ekspertyzy w przedmiocie wykonania zabezpieczenia przeciwpożarowego nie wpłynie na dokonaną przez organ I instancji subsumcję, bowiem przepis ten również garaż z materiałów niepalnych nakazuje sytuować w odległości 10 m od budynku z materiałów palnych. Jak słusznie wyjaśnił organ legalizacja garażu w obecnej lokalizacji byłaby możliwa, gdyby w drewnianym budynku mieszkalnym na działce sąsiedniej wykonać roboty budowlane pozwalające na zakwalifikowanie go jako niepalnego, co skutkowałoby zmniejszeniem wymaganej minimalnej odległości pomiędzy tymi budynkami do 3 m. Nie ma więc znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, jakie zapadło w niniejszej sprawie jaki charakter ma sporny garaż (palny bądź niepalny). Zasadniczą kwestią jest natomiast charakter budynku sąsiedniego. Tylko nadanie mu charakteru niepalnego pozwoliłoby na uznanie, że odległość w jakiej posadowione są budynki odpowiada minimalnej odległości określonej w przepisach techniczno – budowlanych, co umożliwiłoby legalizację samowolnie wybudowanego garażu. Nadto podkreślić trzeba, iż do zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy nie jest wystarczające wykazanie jedynie, że obiekt lub jego część został wzniesiony z naruszeniem przepisów techniczno – budowlanych. Naruszenie warunków dotyczących sytuowania budynków od sąsiedniej zabudowy nie może być utożsamiane z "niebezpieczeństwem", które automatycznie skutkuje rozbiórką, albowiem przez "niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" należy rozumieć tylko takie naruszenie wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 omawianej ustawy, co w sprawie niniejszej, miało miejsce. Mając zatem na uwadze powyższe rozważania zasadnie organy nakazały J. W. rozbiórkę garażu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podnieść należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości przeznaczenie tego budynku (garaż) , data jego wybudowania, a tym samym zasadność zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawie także okoliczność podnoszona przez skarżącego, że sporny garaż ma charakter ognioodporny, co wyjaśniono powyżej. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił