II SA/Rz 995/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- II SA/Rz 995/06 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2005 r. Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie bazy stacji telefonii komórkowej GSM nr [...] na działce nr 278 w N. oraz na budowie kabla energetycznego n/n zasilającego stację zlokalizowanego na działce nr ew. 278, 400/1, 400/3, 398/2, 609, 404 w N., utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].09.2005 r. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. SKO, po rozpatrzeniu wniosku M. O. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...], odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności. W uzasadnieniu organ naprowadził, że materialnoprawną decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/. Istotą takiej decyzji jest określenie sposobu zagospodarowania terenu. W postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy inwestycjach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, krąg osób którym należy przyznać przymiot strony obejmuje właścicieli i użytkowników tych nieruchomości na terenie kotnych mogą występować uciążliwości związane z inwestycją. Z raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji 2 czerwca 2004 r. wynika, że obszar występowania pól o wartościach wyższych od poziomu dopuszczalnego promieniowania będzie występował do 18,888 m na wys. 36,7 m. W tym obszarze znajduje się działka objęta inwestycją i część działki nr 609 stanowiącej drogę. Działka skarżącego znajduje się poza zasięgiem pól elektromagnetycznych o wartości wyższej niż dopuszczalne. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. O. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z przyczyn wywiedzionych uprzednio. Podkreślił, iż jego działka nr 275 w N. wg opinii o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko, znajduje się w zasięgu jej negatywnego oddziaływania wobec tego ma przymiot strony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Wywiodło, iż M. O. nie brał udziału w postępowaniu zwyczajnym, poza tym działka nr 275, będąca jego własnością, położona jest poza zasięgiem oddziaływania promieniowania o wartościach wyższych niż dopuszczalne, wobec tego nie ma przymiotu strony. Decyzję tą zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. O. nie wskazując kierunku jej weryfikacji. W motywach skargi podkreślił, iż od 2004 r. doręczana mu była korespondencja w przedmiotowej sprawie objętej decyzją Wójta Gminy [...]. Wobec tego bezpodstawne jest uznanie, że nie ma przymiotu strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty skargi, podkreślił iż skarżący brał udział w postępowaniu do czasu uchylenia rozstrzygnięcia i przekazania do ponownego rozstrzygnięcia. W postępowaniu objętym skargą nie brał udziału w ogóle. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, koniecznym jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z dnia [...] września 2005 r. Nr [...]Wójt Gminy [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oraz kabla energetycznego zasilającego stację na działce nr 278 w N. Decyzja ta nie została doręczona M. O., albowiem doręczono ją osobom wykazanym w rozdzielniku. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 12 października 2005 r. Decyzją tą na żądanie wydano również M. O., który wniósł odwołanie zarzucając jej rażące naruszenie prawa. W sprawie o stwierdzenie nieważności tej decyzji żądał jej uchylenia, albowiem jej ustalenia naruszają jego interes. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony – przepis art. 157 § 2 k.p.a. Na podstawie przepisu art. 157 § 3 k.p.a. orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest oceną zdolności do działania w tej sprawie składającej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Z treści przywołanego uprzednio przepisu art. 157 § 2 k.p.a. wynika, że postępowanie to wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stroną w myśl art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Wynika zeń, że jedynie osoba uprawniona – strona – może złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności, stroną nie może być więc osoba, która nie potrafi wykazać się interesem prawnym. Materialnoprawną podstawą decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/. Istotą tej decyzji jak i decyzji o warunkach zabudowy jest określenie sposobu zagospodarowania działki. Decyzja taka wkracza w sferę praw i obowiązków w rozumieniu art. 28 k.p.a. właściciela /użytkownika wieczystego/ nieruchomości objętej inwestycją, może również wkraczać w sferę tą w stosunku do właścicieli i użytkowników nieruchomości sąsiednich. W postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko przymiot strony należy przyznać właścicielom działek, na terenie których mogą występować uciążliwości związane z tą inwestycją. W przedmiotowej sprawie czynnikiem mogącym być powodem powstania uciążliwości jest promieniowanie niejonizujące będące następstwem generowanego przez układy antenowe pola elektromagnetycznego. Ze sporządzonego raportu wynika, że obszar występowania pól o wartościach wyższych od dopuszczalnego poziomu promieniowania będzie występował do odległości 18,88 m. W tym obszarze znajduje się obszar objęty inwestycją i niewielka część drogi nr ew. 609. Działka nr 275 M. O. znajduje się poza zasięgiem oddziaływania promieniowania. Wobec tego skarżący nie ma przymiotu strony. Z tych względów, na zasadzie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, w związku z art. 28 k.p.a. i art. 157 § 2 k.p.a., Sąd skargę oddalił.