II SA/Rz 996/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2011r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i nałożenia na przedsiębiorcę M. S. prowadzącego firmę A kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych (słownie trzy tysiące złotych) za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia niezgodził się M. S. i skargą z dnia 31 sierpnia zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, skarga do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ) – zwanej dalej P.p.s.a. W razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego wykonanie aktu (art. 61 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. (por. postanowienie NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08 – niepubl.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji organu I instancji. Wobec faktu, że M. S. w złożonej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest on aktualnie przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, aby takie okoliczności wystąpiły. Nie wykazał, że zapłata nałożonej na niego kary pieniężnej mogłaby stanowić dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Samo twierdzenie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne z uwagi na potrzebę wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę wydania przedmiotowej decyzji nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Tut. Sąd podziela pogląd zawarty w postanowieniu NSA z dnia 9.09.2004r., sygn. FZ 358/2004 – (LexPolonica nr 390383), że stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi również przesłanka trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3.08.2008r., sygn. akt II SA/Bk 352/2006 (patrz: LexPolonica nr 1241556), stwierdzono, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W przypadku kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją taka przesłanka trudnych do odwrócenia skutków nie zaistnieje, bowiem art. 94 ust. 5 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm./ stanowi, że w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary. Reasumując, tut. Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Równocześnie nadmienić należy, że postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest postępowaniem incydentalnym i w jego ramach Sąd nie zajmuje się badaniem zasadności samej skargi, która będzie przedmiotem odrębnej oceny pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienie i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.