II SA/Rz 996/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Maria Piórkowska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. S., prowadzącego firmę A, jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5.06.2009r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych i nałożenia na przedsiębiorcę M. S., prowadzącego firmę A, kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych (słownie trzy tysiące złotych) za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 93 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm./. Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] marca 2011 r. funkcjonariusze celni Wydziału Zwalczania Przestępczości Referatu Grupa Mobilna w [...] przeprowadzili na drodze krajowej nr 77 kontrolę samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz, nr rej. [...] o dopuszczalnej masie 24000 kg, z przyczepą marki Huttner, nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 16000 kg, którym kierował W. C. W trakcie kontroli ustalono, że właścicielem pojazdów a zarazem przedsiębiorcą odpowiedzialnym za przewóz jest M. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], legitymujący się licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W trakcie kontroli kierowca okazał prawo jazdy, dowody rejestracyjne pojazdów, wypis Nr [...] z ww. licencji oraz dobową kartę opłaty drogowej seria i nr [...], której winieta oraz odcinek kontrolny nie zostały przedziurkowane w polach określających dzień dokonania przewozu, tym samym nie została oznaczona data ważności karty. Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół kontroli nr [...]. Z uwagi na powyższe naruszenie Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] czerwca 2011r., znak: [...] stwierdził naruszenie przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych w zw. z § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5.06.2009r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, które określają sposób uiszczenia i wypełnienia karty opłaty drogowej i w związku z tym nałożył na przedsiębiorcę M. S., prowadzącego firmę A, karę pieniężną w wysokości 3000 złotych (słownie: trzy tysiące złotych) za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ uznał, że dobowa karta opłaty drogowej na której nie oznaczono daty (dnia ważności), nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. W okolicznościach sprawy zarówno winieta jak i odcinek kontrolny nie były przedziurkowane w polu wskazującym dzień ważności. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. S. prowadzący firmę A. Wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wymagalności. Podniósł, że nie posiada środków umożliwiających jednorazową zapłatę kary pieniężnej. Zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. błędną wykładnię § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5.06.2009r., poprzez błędne przyjęcie, że opłata nie została uiszczona. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania - art. 77 § 1 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez nienależyte rozpatrzenie materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zakwestionował zmianę w toku postępowania kwalifikacji prawnej naruszenia "z Ip. 4.3 na lp.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym", o czym nie został powiadomiony. Wskazał, że w dniu kontroli stwierdzono naruszenie Ip. 4.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym (tj. wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych), za które przewidziana jest kara pieniężna w kwocie 1000 zł. Powyższe wynika również ze sporządzonego z przeprowadzonej kontroli protokołu. Rozpatrując powyższe odwołanie, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że organ celny I instancji działał na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym tj. art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1. Powołując się na art. 42 ust. 1 tej ustawy podniósł, że za przejazd po drogach krajowych podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są uiszczać opłaty. Natomiast w myśl art. 87 ust.1 i 3 podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m. in. kartę opłaty drogowej. Przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty. Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. Nr 86, poz. 721 ze zm./ uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składa się z dwóch części: 1) winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, 2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty łącznie. Nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu lub odcinek kontrolny nieprzedziurkowany. Kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu. Wypełnienie karty opłaty polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym (§ 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Kartą nieprawidłowo wypełnioną jest karta wypełniona niezgodnie z ust. 2 oraz wskazująca na ingerencję w pola podlegające wypełnieniu. Stosownie do art. 92 ust. 1 cyt. ustawy kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karz pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15 OOOzł. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisu stanowiącego o obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Stosownie do treści lp.4.1 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5.06.2009r. powyższe naruszenie sankcjonowane jest karą 3000 złotych. Podniesiono, że kierujący pojazdem, w dniu kontroli, nie posiadał ważnej karty opłaty drogowej uprawniającej do dokonania tego przewozu i prawidłowo "skasowanej" dla tego przewozu tj. winiety przedziurkowanej w polu określającym dzień i wskazującym datę przewozu, jak również odpowiadającego jej odcinka kontrolnego przedziurkowanego w powyższy sposób. Na iniecie, jak i na odcinku kontrolnym nie oznaczono daty - dnia przewozu. To powoduje, że karta opłaty dobowej nie została "skasowana" na potrzeby tego przejazdu i tym samym mogła być używana do innych przewozów wykonywanych kontrolowanym pojazdem w okresie 7 dni od daty wydania (zakupienia) karty. Nie wystarczy bowiem samo posiadanie winiety i wypełnionego odcinka kontrolnego. Konieczne jest właściwe oznaczenie daty ważności - odpowiadającej dacie wykonywania przejazdu poprzez przedziurkowanie winiety i odcinka kontrolnego. Powyższe należy wykonać przed rozpoczęciem przewozu. Odnośnie zarzutu nieprawidłowej kwalifikacji naruszenia, organ wskazał, że wprawdzie w protokole wskazano Ip. 4.3 załącznika do ustawy, jednakże z dokonanego opisu ujawnione naruszenie należało zakwalifikować jako wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podniósł, że w trakcie postępowania administracyjnego M. S. informowany był o możliwości składania wyjaśnień oraz dowodów. Z własnego wyboru nie brał udziału w postępowaniu i nie odniósł się do ustaleń kontroli. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie transportem drogowym rzeczy jest obowiązany znać i przestrzegać regulujące tę dziedzinę przepisy prawa. W ocenie organu trudno dać wiarę, że ujawnione naruszenie tj. nieprzedziurkowanie obu części karty opłaty, było przypadkowe i nie miało na celu nadużycie, polegającego na niezgodnym z prawem wykorzystaniu jednej dobowej karty opłaty do wielu przejazdów w kolejnych 7 dniach po zakupieniu karty, przewidzianych na jej wykorzystanie w art. 42 ust. 3b pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy uznał także, że nie doszło do naruszenia, zarzucanych w odwołaniu, przepisów postępowania określonych w k.p.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, M. S. prowadzący firmę A wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Zarzucił naruszenie: - art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony na żadnym etapie postępowania administracyjnego o zmianie przedmiotu postępowania; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie ustosunkowania się do zarzutu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu; naruszenie art. 6, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 11 lit. a) i art. 8 ustawy z dnia 7.11.2008r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 218, poz. 1391/ poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej; art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm/; naruszenie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym, obowiązującego do dnia 30.06.2011r. naruszenie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, bez podstawy prawnej i jako taka winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty, raz jeszcze podniósł, że organ w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego dokonał zmiany kwalifikacji stwierdzonego naruszenia. Wskazał, że opłata została uiszczona za zakup dobowej karty opłaty seria i nr [...]. Na odcinku kontrolnym tej karty znajdował się wpisany nr rej. kontrolowanego pojazdu. Tak więc karta nie mogła zostać użyta w innym pojeździe. Przed rozpoczęciem przewozu kierowca został wyposażony w wystarczającą ilość kart opłaty. Nie można było ich wszystkich wypełnić, z tej przyczyny, że we wczesno wiosennych warunkach skarżący nie mógł przewidzieć kiedy i w jakim miejscu będzie znajdował się pojazd. Podkreślił, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27.10.2011 r., sygn. akt II SA/Rz 996/11 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, że protokołem kontroli z dnia [...] marca 2011 r. stwierdzono, że kierujący samochodem ciężarowym m-ki MERCEDES BENZ nr rej. [...] należącym do M. S. prowadzącego działalność pod firmą - A, wykonując przejazd drogą krajową, w dobowej karcie opłaty drogowej nie dokonał przedziurkowania w polach określających dzień dokonania przewozu. Bezspornym również jest w rozpoznawanej sprawie, że kierujący tym pojazdem po zapoznaniu się z treścią podpisał protokół nie składając dodatkowych wyjaśnień. W tak ustalonym stanie faktycznym orzekające organy przywołały treść art. 92 ust.1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm./ obligujące organy celne do nałożenia kar pieniężnych na wykonującego przewozy drogowe z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, podczas którego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi kartę opłaty drogowej, zaś przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty. Rodzaj oraz stawki opłaty uiszczanej za przejazd po drogach krajowych, tryb wnoszenia oraz wzory dokumentów potwierdzających wniesienie opłaty regulują przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz U nr 86, poz. 721 ze zm./. Z przepisów tych wynika, że uiszczenie opłaty następuje przez jej nabycie w jednostce upoważnionej do poboru opłat /§ 3 ust.1/. Karta opłaty składa się z dwóch części; l/winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, 2/ odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe i okazywania na żądanie stosownych osób /§ 3 ust.3/. Dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze /§ 3 ust.4/, zaś nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty, między innymi, odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu /§ 3 ust.5 pkt 1/. Kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie można zarzucić organom wydającym zaskarżoną decyzję naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe uregulowania przywołać należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 25 marca 2010 r. P 9/08 stwierdził, że art. 92 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2007r Nr 125, poz. 874 ze zm./ w zw. z pkt.4.1 załącznika do tej ustawy w zakresie, w jakim sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych obejmuje sytuację, gdy kierowca nie posiadał karty opłaty w pojeździe w momencie kontroli, jest zgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej /OTK-A- 2010/3/26, Dz. U. RP 2010/61/388/. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny podniósł, że ustanowiona tymi przepisami kara ma być środkiem dyscyplinującym obywateli do wykonywania ustawowo nałożonego obowiązku - uiszczenia opłaty drogowej za każdy przejazd, określonym środkiem transportu i w określonym czasie. W dalszej części uzasadnienia Trybunał Konstytucyjny wskazał, że uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych jest czynnością sformalizowaną i łączne spełnienie warunków określonych przepisami Rozporządzenia pozwala na stwierdzenie, że transport wykonywany jest właściwym pojazdem, a tym samym wysokość pobranej opłaty jest prawidłowa. Moc dowodową dokumentowi zarówno co do pojazdu, za przejazd którym uiszczana jest opłata, jak i czasu, w którym przejazd ten się odbywa, nadaje bowiem nie samo nabycie karty opłaty, ale dopiero jej wypełnienie. Nałożenie tych obowiązków na przewoźnika tj. wypełnienie karty opłaty przed rozpoczęciem przewozu oraz posiadanie jej w pojeździe w trakcie kontroli nie jest przypadkowe lecz gwarantuje przypisanie karty opłaty do wskazanego pojazdu, przy użyciu którego w ustalonym terminie będzie wykonywany transport. Konkludując, Trybunał Konstytucyjny podniósł, że tylko karta jakkolwiek wypełniona nieprawidłowo, ale skasowana dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie może skutkować, że dla tego uchybienia będą mogły mieć zastosowanie uregulowania pkt. 1.4.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym /tak wyroki NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. IIGSK 748/09, wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r. IIGSK 254/10, wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r. II GSK 303/10/. Przekładając powyższe na kanwę rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że pracownik skarżącego, w trakcie kontroli na drodze krajowej okazał obie części jednodniowej winiety z zaznaczonym jedynie rokiem oraz miesiącem. W przypadku jednodniowej winiety, brak "skasowania" dnia przejazdu nie pozwala przypisania opłaty do tego konkretnego przejazdu, a skoro tak to mogła być ona użytkowana, jak to słusznie podniósł organ przez kolejne dni. W świetle cytowanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz przywołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie zasługuje więc na uwzględnienie podnoszony przez skarżącego zarzut o łagodniejszej kwalifikacji niekwestionowanego wadliwego skasowania winiety w protokole kontroli z dnia [...] marca 2011 r. Protokół kontroli zawiera bowiem jedynie ustalenia w zakresie stanu faktycznego nie rozstrzygając ani o kwalifikacji nieprawidłowości, ani o wysokości wymierzonej kary. Przepis art. 93 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wyraźnie stanowi, że karę pieniężną nakłada się w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to więc, że protokół kontroli w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej jest jednym z dowodów w zakresie dokonanych ustaleń. W ocenie Sądu nie jest zasadnym zarzut skargi o wydaniu skarżonej decyzji bez podstawy prawnej. Rację ma skarżący, że ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. nr 218, poz. 1391/ tj. art. 3, pkt 11 tej ustawy zmieniony został pkt 4 załącznika, jak również ma rację, że na mocy art. 8 tej ustawy art. 42 ustawy o transporcie drogowym utracił moc z dniem 30 czerwca 2011 r. Wskazać jednak należy treść art. 9 ustawy zmieniającej, a z którego wynika, że ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, przy czym art. 13 ust. 1 pkt. 3 ustawy zmienianej w art. 1 dodany niniejszą ustawą stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r. /art.9, pkt 1/, z wyjątkiem art. 3 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy oraz art. 3 pkt 2-11, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2011 r. /art. 9 pkt 2/. Oznacza to więc, że w dniu dokonania kontroli tj. w dniu [...] marca 2011 r. obowiązywał przepis w brzmieniu zastosowanym przez orzekające w sprawie organy. Nie polega również na prawdzie zarzut skargi upatrujący naruszenia prawa w wydaniu decyzji przez orzekający w sprawie organ w oparciu o nieobowiązujące już przepisy. Decyzja organu I instancji nakładająca na skarżącego karę pieniężną zgodnie z lp. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym została wydana w dniu [...] czerwca 2011 r., a którą to skarżący otrzymał w dniu [...] czerwca 2011 r., a więc w okresie obowiązywania przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ zaś II instancji w dniu [...] sierpnia 2011 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc nie stosował przepisów, które w dacie orzekania przez organ II instancji już nie obowiązywały. W ocenie Sądu nie został naruszony przez orzekające w sprawie organy przepis art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust.2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Ani z akt sprawy nie wynika, ani też skarżący nie wskazuje okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem tego przepisu. Jakkolwiek to na organie ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia w prowadzonej sprawie pełnego materiału dowodowego, niemniej jednak, to na skarżącym ciąży obowiązek wskazania tych szczególnych okoliczności wskazujących na możliwość zastosowania przepisu art. 92 a ust. 4 cyt. wyżej ustawy. To bowiem skarżący z zastosowania w/w przepisu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, a więc na nim spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, orzekające w sprawie organy nie naruszyły przepisów postępowania, skarżący brał udział w postępowaniu, był powiadamiany o podjętych przez organ działaniach, był powiadamiany przez organy obu instancji o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, z czego w efekcie nie skorzystał, jak również nie składał wniosków dowodowych. Z tych też powodów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a, zaś przede wszystkim Sąd nie stwierdził przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.