II SA/Rz 999/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania - postanawia - przywrócić termin do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w [...] (OIP) odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od nakazu Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr rej. [...] zobowiązującego PHU [....] R. D. do wypłaty byłemu pracownikowi wynagrodzenia. Stosując się do pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. R. D. złożył zażalenie do Głównego Inspektora Pracy. Organ ten postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wskazano na błędne pouczenie strony o sposobie zaskarżenia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., bowiem została ona mylnie pouczona o możliwości złożenia zażalenia zamiast o możliwości złożenia skargi do WSA w Rzeszowie. Jednocześnie pouczono R. D. o prawie do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Rozstrzygnięcie to doręczono stronie w dniu 8 czerwca 2016 r. W dniu 15 czerwca 2016 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) R. D. [...], zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Głównego Inspektora Pracy w [...], złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie OIP z [...] kwietnia 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej jako "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Nadto zgodnie z § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania są przedmiotem skargi. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Sąd stwierdza, że wniosek R. D. o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć trzeba, że wnioskodawca dochował terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. i spełnił pozostałe warunki określone tym przepisem, w tym uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Dokonując oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie, tut. Sąd uznał, że okoliczności wskazane przez skarżącego uprawdopodobniają, że po jego stronie brak jest winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy wskutek błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu OIP w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. R. D. złożył zażalenie do Głównego Inspektora Pracy w [...] zamiast skargę do WSA w Rzeszowie. Okoliczność, z powodu której skarżący nie dotrzymał ustawowego trzydziestodniowego terminu, przewidzianego do zaskarżenia postanowienia Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., z pewnością nie została przez niego zawiniona. Skarga R. D. była bowiem spóźniona wobec błędnego pouczenia organu II instancji zawartego w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.