II SAB/Rz 1/07

Dnia 8 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Starosty Powiatowego w sprawie wydania odpisów dokumentów dotyczących działki - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 16 października 2006 roku do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek W. B., którego przedmiotem było wydanie odpisów dokumentów dotyczących działki o nr ewid. 499, położonej w M. P. W dniu 30 października 2006 roku W. B. został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego jego interes prawny w stosunku do działki objętej wnioskiem. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż jego niewykonanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Wobec niewykonania wezwania Starosta Powiatowy w K. w dniu 14 listopada 2006 roku, pozostawił wniosek W. B. bez rozpatrzenia. W dniu 18 grudnia 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga W. B. na bezczynność Starosty Powiatowego w K. w sprawie wydania odpisów dokumentów dotyczących w/w działki, W uzasadnieniu skargi W. B. wywiódł, iż nie przedstawił żądanych przez organ dokumentów, gdyż o tym, iż ma on interes prawny organ winien wiedzieć z treści będących w jego posiadaniu dokumentów. Ponadto, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący stwierdził, iż czynność polegająca na pozostawieniu jego wniosku bez rozpatrzenia winna zostać dokonana w formie decyzji. Wydanie w tym przedmiocie pisma stanowi - w ocenie skarżącego - rażące naruszenie prawa i przesądza o bezczynności organu. W dniu 16 stycznia 2007 roku Sąd wezwał skarżącego o wyjaśnienie czy przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność Starosty Powiatu K. w trybie art, 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071), powoływanej dalej jako k.p.a. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż jego niewykonanie w terminie 7 dni licząc od doręczenia, skutkować będzie przyjęciem, iż skarżący zażalenia takiego nie składał. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 19 stycznia 2007 roku. Pismem z dnia 23 stycznia 2007 roku skarżący wyjaśnił, iż nie widział podstaw do wnoszenia zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., gdyż jego wniosek został rozpatrzony odmownie. Ponadto zarzucił, iż w piśmie pozostawiającym jego wniosek bez rozpatrzenia brak było pouczenia o możliwości wniesienia takiego zażalenia, co zdaniem skarżącego potwierdza tylko jego zarzuty o bezprawnym działaniu organu i jego bezczynności. Podsumowując skarżący wywiódł, iż poprzez wydanie pisma zamiast decyzji oraz poprzez nie pouczenie o przysługujących mu uprawnieniach, Starosta Krośnieński dopuścił się bezczynności w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm), dalej jako P.p.s.a., skuteczność wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzależniona jest od wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawach ze skargi na bezczynność organu administracji oznacza to wymóg wyczerpania postępowania zażaleniowego uregulowanego w art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. W sytuacji gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna ulega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W celu ustalenia czy skarżący wzmiankowany tryb wyczerpał Sąd wezwał go o wyjaśnienie przedmiotowej kwestii. W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, iż nie składał takiego zażalenia. W konsekwencji należało więc uznać, iż skarga W. B. jest niedopuszczalna. Na podstawie art. 6 P.p.s.a. Sąd poucza, iż zażalenie wnoszone w trybie art. 37 k.p.a. nie jest środkiem zaskarżenia służącym weryfikacji aktów wydanych przez organ administracyjny, lecz stanowi specyficzny środek mający na celu kwestionowanie terminowości i prawidłowości jego działania. Dlatego też pozostawiając podanie bez rozpatrzenia Starosta K. nie miał obowiązku pouczaniu o możliwości wniesienia zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., gdyż nie jest to zażalenie na pozostawienie podania bez rozpatrzenia, lecz zażalenie na bezczynność organu. Sąd jednocześnie wyjaśnia, iż złożenie zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. nie jest ograniczone terminem, co oznacza, iż może zostać wniesione w każdym czasie. Dlatego też odrzucenie skargi w niniejszym postępowaniu nie wyłącza możliwości wniesienia takiego zażalenia. Mając na uwadze całość powyższego Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.