II SAB/Rz 10/07

Dnia 20 czerwca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Rady Powiatu w przedmiocie nierozpoznania zażalenia - postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 czerwca 2006 roku S. P.wniosła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę na bezczynność Starosty Powiatu S. Zarzucana bezczynność polegała na tym, że od 1986 roku, mimo zawarcia ugody w przedmiocie przebiegu granicy pomiędzy działkami położonymi we wsi K., o nr 131 będącą drogą gminną a działką 121 stanowiącą własność M. Sz., Starosta nie doprowadził do usunięcia wybudowanego przez ww. na działce 131 ogrodzenia, które poważnie utrudnia mieszkańcom przejazd. Pismem z dnia 5 lipca 2006 roku MSWiA przekazało skargę S. P. Radzie Powiatu w S., jako organowi właściwemu do jej rozpoznania. W dniu 2 października 2006 roku S. P. wniosła skargę do Wojewody na bezczynność Rady Powiatu w S., polegającą na nierozpoznaniu skargi z dnia 26 czerwca 2006 roku, przekazanej Radzie przez MSWiA. Pismem z dnia 11 października 2006 roku Wojewoda zwrócił się do przewodniczącego Rady Powiatu w S. o spowodowanie rozpoznania przedmiotowej skargi. W odpowiedzi z dnia 20 października 2006 roku (błędnie datowanym na 20 listopada 2006) przewodniczący Rady Powiatu wyjaśnił, że w sierpniu 2006 roku sprawa została przekazana do rozpatrzenia Komisji Rewizyjnej, która na posiedzeniu w dniu 24 sierpnia 2006 roku nie potwierdziła zarzutów skargi. Stanowisko to zostało przyjęte na sesji Rady w dniu 30 sierpnia 2006 roku. W dniu 8 listopada 2006 roku S. P. ponownie wniosła skargę do Wojewody zarzucając, iż podjęte przez Radę Powiatu działania są niewystarczające, niekompletne i w żaden sposób nie rozwiązują problemu. Pismem z dnia 30 listopada 2006 roku Wojewoda wyjaśnił S. P., że rozpoznając skargę na Starostę Powiatu S., Rada Powiatu winna była zająć stanowisko w formie uchwały. Do działania takiego obligował ją przepis art. 13 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w zw. z art. 229 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071), powoływana dalej jako kpa. Ponieważ Rada nie wydała uchwały w przedmiocie skargi, przeto - w ocenie Wojewody - skarżąca uprawniona jest, w oparciu o art. 88 ustawy o samorządzie powiatowym, do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosując się do ww. pouczenia S.P. w dniu 7 marca 2007 roku wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Rady Powiatu w S. polegającą na nierozpoznaniu przekazanej jej przez MSWiA skargi na Starostę S. z dnia 26 czerwca 2006 roku. Jako podstawę prawną skargi wskazano art. 88 ustawy o samorządzie powiatu. W dniu 14 marca 2007 roku Rada Powiatu w S. podjęła uchwałę o uznaniu przedmiotowej skargi za bezzasadną. Uchwała została doręczona skarżącej w dniu 19 marca 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skarga na bezczynność organów administracyjnych przysługuje wyłącznie wówczas, gdy z mocy przepisu prawa zobligowane są one do podjęcia aktywności w jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.; a więc wówczas gdy winny wydać decyzję, postanowienie, lub inny akt, albo gdy mają obowiązek podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, iż zaskarżenie bezczynności administracji publicznej dopuszczalne jest jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności - T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s. 83-84. Odnosząc powyższe do przedmiotu niniejszej sprawy stwierdzić należy, że uchwała podjęta przez Radę Powiatu w S., w związku z rozpoznaniem wniesionej na podstawie art. 227 kpa skargi na Starostę Powiatu w S., swym przedmiotem nie mieści się w sferze spraw z zakresu administracji publicznej. Rada Powiatu w oparciu o art. 229 pkt 4 posiadała kompetencje do rozpoznania przedmiotowej skargi i z uwagi na charakter tego organu, rozpoznanie to winno nastąpić w formie uchwały. Uchwała ta w istocie jest jednak wyłącznie zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 238 § 1 kpa i jako taka nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego - post. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2004 roku, sygn. akt IV SA 1992/03 (publ. Wielomodułowy, informatyczny system informacji prawnej Lex Polonica Maxima CD). Konsekwencją braku możliwości zaskarżenia uchwały w przedmiocie załatwienia "skargi powszechnej" z art. 238 § 1 kpa, jest z kolei niedopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność polegającą na niepodjęciu takiej uchwały. Przedmiotowy zakres zaskarżenia bezczynności administracji publicznej jest bowiem "odbiciem" zakresu sądowej kontroli jej działalności, która przybrała jedną z form wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Oznacza to, iż skarga na bezczynność Rady Powiatu polegającą na niezałatwieniu, w formie uchwały, wniesionej w trybie działu VIII kpa, skargi na Starostę jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu. Z analogicznych przyczyn nie jest dopuszczalne wniesienie takiej skargi w oparciu o art. 88 ustawy o samorządzie powiatowym. Stosownie do treści tego przepisu dopuszczalne jest wniesienie skargi, gdy organ powiatu nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Symptomatyczne jest jednak to, że przepis ten w swej początkowej części zastrzega, że ma on zastosowanie przy "odpowiednim" uwzględnieniu treści art. 87. A ponieważ art. 87 § 1 dopuszcza wniesienie skargi wyłącznie na te uchwały organu powiatu, które podjęte zostały w sprawie z zakresu administracji publicznej, to odpowiednio; skarżenie inercji tych organów polegające na niewydaniu uchwały, dopuszczalne jest również wyłącznie w sprawach mieszczących się w tym zakresie. Uwzględniając całość powołanych okoliczności oraz treść art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.