II SAB/Rz 10/13

Dnia 18 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.T. na bezczynność Rady Gminy w sprawie skargi na działalność Wójta GminyI. - postanawia - odrzucić skargę Pismami z dnia [...] października 2012r. i z dnia [...] listopada 2012r. M. T. wniósł do Przewodniczącego Rady Gminy w I. skargę na działalność Wójta Gminy I. W następstwie rozpoznania skargi Rada Gminy w I. podjęła w trybie art. 229 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "K.p.a." uchwałę z dnia 14 listopada 2012r., nr [...] , w której uznała skargę na działalność Wójta Gminy I. za bezzasadną. W dniu 15 stycznia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M.T. na "bezczynność Przewodniczącego Rady Gminy I. związaną z bezzasadnym i nieterminowemu rozpatrzeniem sprawy w terminie zgodnym z obowiązującymi przepisami K.p.a. - uchwała nr [...]" (skarżący omyłkowo wskazał nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Skargę należało odrzucić Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Z powyższego wynika, że przystępując do oceny dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało zbadać, czy zaskarżony organ zobowiązany był do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. wyłącznie bowiem do takich wypadków ograniczona została możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej (zob. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSA WSA 2004, nr 2, poz. 30). Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (Kabat Andrzej, Komentarz do art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w: Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX, 2011) W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] października 2012r. M.T. zwrócił się do Przewodniczącego Rady Gminy o interwencję w sprawie określonej w załączonym piśmie, także z dnia [...] października 2012r. W piśmie tym wezwał Wójta Gminy I. do niezwłocznego uznania za strony w spawie rozgraniczenia gruntów (decyzja Wójta Gminy I. z dnia [...] czerwca 2012r., znak [...]) osób fizycznych i prawnych oraz niezwłocznego załatwienie sprawy – wg wskazania Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] października 2012r., [...] wydanego w przedmiocie odrzucenia wniosku P.J. rozgraniczenie nieruchomości. W kolejnym piśmie z dnia [...] listopada 2012r. skarżący ponowił wezwanie do Przewodniczącego Rady Gminy I. o interwencję w sprawie, w której zwrócił się do Wójta Gminy I., wskazanej powyżej. Stwierdzić należy, że treść skargi oraz fakt skierowania jej do Rady Gminy I. potwierdza słuszność stanowiska tego organu, w zakresie zakwalifikowania jej jako skargi obywatelskiej złożonej w trybie art. 227 K.p.a. Przedmiotem takiej skargi może być, stosownie do brzmienia ww. przepisu "w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw." Postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, które kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi, któremu w przedmiotowej sprawie organ nadał formę uchwały, podjętej w trybie art. 229 § 3 K.p.a. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają zastosowania przepisy dotyczące sądowej kontroli administracji publicznej. Skarga na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., niezależnie od tego, jaka forma zostanie nadana temu zawiadomieniu, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (post. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04). Jest to czynności niezaskarżalna do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, skoro dotyczy sprawy w której organ nie był zobowiązany do podjęcia czynności, wydania decyzji lub postanowienia, które podlegałyby zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.