II SAB/Rz 101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji służby - postanawia – odrzucić skargę. Przedmiotem skargi A. K. jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], dalej "DIAS w [...]" w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji służby. Na podstawie dokumentów zalegających w aktach sprawy Sąd ustalił, że skarżący pełnił służbę jako funkcjonariusz celny od 23 czerwca 1992 r. na różnych stanowiskach i wielu komórkach organizacyjnych. Od 1 stycznia 2015 r. wykonywał obowiązki służbowe w Oddziale Celnym w [...]. Pismem z dnia 3 lipca 2017 r. skarżący złożył do Szefa Krajowej Administracji Skarbowe zażalenie na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie przez DIAS w [....] wyrażającą się w braku złożenia mu do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby pomimo stosownego ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm., dalej "P.w.u.K.A.S.") . W skardze z dnia 10 sierpnia 2017 r., skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zobowiązanie organu do wydania w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia w tej sprawie propozycji służby w Izbie Administracji Skarbowej w [...], stwierdzenie że organ dopuścił się przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, orzeczenie o wymierzeniu grzywny w maksymalnej wysokości 40. 472, 10 zł, przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej do maksymalnej wysokości 20. 236,05 zł oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił DIAS w [...], iż nie przedkładając mu propozycji służby dopuścił się naruszenia: 1. art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej poprzez: - rażące przekroczenie terminu załatwienia sprawy w postępowaniu, przewlekłe i opieszałe dokonywanie czynności w przedmiocie przedłożenia mu propozycji służby, w tym brak finalizacji, pomimo iż stan faktyczny sprawy nie jest skomplikowany a wielokrotnie kierował on pisma do organu administracji, a także przedkładał wszelką możliwą dokumentację, - bezzasadne przedłużanie sprawy tj. nieprzedstawienie do dnia dzisiejszego propozycji służby pomimo spełnienia przez niego ustawowych przesłanek oraz poprzez niewskazanie realnych przyczyn niedotrzymania terminu ustawowegom 2. art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 poz. 1947 ze zm., dalej "u.K.A.S.") poprzez brak prawidłowej realizacji polityki kadrowej w izbie administracji skarbowej przejawiającej się w nieprzedstawieniu mu do dnia dzisiejszego propozycji służby pomimo spełnienia ustawowych przesłanek oraz składania przez DIAS w [...] obietnic propozycji służby. Skarżący podkreślił, że z uwagi na posiadanie wysokich kwalifikacji, doświadczenia zawodowego oraz złożoną przez DIAS w [...] obietnicę złożenia propozycji wszystkim funkcjonariuszom miał podstawy zasadnie oczekiwać, iż taka propozycja zostanie mu złożona. Ponadto, oświadczenie organu administracji publicznej, jakim niewątpliwie jest DIAS w [...] nosi znamiona przyrzeczenia administracyjnego, rodzącego po stronie organu zobowiązanie, którego niedotrzymanie godzi w konstytucyjną zasadę zaufania obywateli do państwa. Skarżący podniósł, że wygaszenie stosunku służbowego jako zakończenie współpracy funkcjonariusza z Rzeczpospolitą Polską z mocy prawa powinno być stosowane wyjątkowo, z uwagi na charakter stosunku służbowego charakteryzującego się trwałością i stabilnością, co powinno stanowić rekompensatę za rygory i uciążliwości służby. Skargą podniesiono również naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 9 u.K.A.S. Uzasadniając ten zarzut wskazano, iż DIAS w [...] nie wykonuje w sposób prawidłowy nałożonych na niego zadań z zakresu polityki kadrowej, gdyż pomimo znacznych braków kadrowych (zbyt mała ilość funkcjonariuszy na granicy) nie przedstawia propozycji służby doświadczonym funkcjonariuszom. DIAS w [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. Podniósł, że w treści skargi w sposób nieprecyzyjny i niejednoznaczny określa się, co jest jej przedmiotem. W petitum skargi skarżący wskazuje mianowicie, iż wnosi skargę na bezczynność w związku z nieotrzymaniem propozycji służby, natomiast w uzasadnieniu skargi bezczynności tej upatruje w nieotrzymaniu decyzji deklaratywnej, potwierdzającej brak złożenia propozycji służby. W ocenie organu brak jest przepisu, który stanowiłby podstawę prawną do wydania decyzji mającej za przedmiot "niezłożenie propozycji pełnienia służby". Analiza przepisów P.w.u.K.A.S. również nie daje podstaw do postawienia tezy, iż na organie ciąży obowiązek wydania w powyższym zakresie jakiegokolwiek aktu, czy chociażby pisemnego dokumentu, którego przedmiotem byłoby "niezłożenie propozycji pełnienia służby". Jedynie w art. 170 ust. 7 P.w.u.K.A.S. ustawodawca zawarł unormowanie, stosownie do którego pracownicy o których mowa w art. 167 ust. 1 tejże ustawy oraz funkcjonariusze pełniący służbę w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, którym nie zostanie wręczona propozycja zatrudnienia lub pełnienia służby w terminie do 31 maja 2017 r. otrzymują pisemna informację o braku propozycji, w żadnym razie nie decyzję. Gdyby zatem wolą ustawodawcy, było nałożenie takiego samego obowiązku na pozostałych kierowników jednostek organizacyjnych KAS, w odniesieniu do innych kategorii pracowników i funkcjonariuszy, dałby temu wyraz w P.w.u.K.A.S.. Skoro przepisów takich nie zamieścił należy przyjąć, iż jest to działanie zamierzone. Niezależnie od powyższego, odwołując się do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami, zwanej dalej "P.p.s.a.") stwierdzić, zdaniem organu, należy, iż z przepisów P.w.u.K.A.S. nie wynika, aby opisane w skardze oczekiwane czynności organu (decyzja deklaratywna potwierdzająca brak propozycji pełnienia służby) mieściły się w pojęciu aktu administracyjnego w rozumieniu tegoż przepisu. Tym samym nie można mówić o sądowej kontroli bezczynności organu w zakresie wydania wyżej opisanej decyzji, co uzasadnia odrzucenie skargi. Za chybiony, w ocenie organu, należy uznać również zarzut naruszenia przepisu art. 165 ust. 7 P.w.u.K.A.S. poprzez brak przedstawienia skarżącemu propozycji pełnienia służby pomimo spełnienia ustawowych przesłanek, a w związku z tym stwierdzenie, iż DIAS w [...] pozostaje w bezczynności. Obowiązujące regulacje nie nakładają bowiem na kierowników jednostek organizacyjnych obowiązku przedłożenia propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby czy też zatrudnienia wszystkim funkcjonariuszom/pracownikom aktualnie pełniącym służbę/zatrudnionym w określonej izbie administracji skarbowej. Przeciwnie, ustawodawca w art. 170 ust. 1 pkt 1 P.w.u.K.A.S. wprost potwierdza brak takiego obowiązku pracodawcy złożenia propozycji funkcjonariuszowi/pracownikowi nowych warunków służby/zatrudnienia, określając jednocześnie skutki prawne takiej decyzji (wygaśnięcie stosunku służbowego/stosunku pracy). Zatem nieprzedłożenie propozycji nowych warunków pełnienia służby nie stanowi naruszenia art. 165 ust. 7 P.w.u.K.A.S. Niewątpliwe zaś organ podejmując decyzję o przedłożeniu lub nieprzedłożeniu propozycji służby/pracy określonym funkcjonariuszom/pracownikom kierował się określonymi ustawą przesłankami, w powiązaniu z realnymi potrzebami pracodawcy. Konsekwentnie, skoro na organie nie ciążył ustawowy obowiązek przedłożenia nowych warunków pełnienia służby brak jest podstaw do stawiania tezy, iż w związku nie przedłożeniem takiej propozycji pozostaje w bezczynności. Odnosząc się do zarzutu skargi DIAS podniósł, że instytucja przyrzeczenia administracyjnego nie została przewidziana ani w P.w.u.K.A.S. ani w u.K.A.S. Odnosząc się natomiast do podniesionego w uzasadnieniu skargi zarzutu niekonstytucyjności przepisów umożliwiających wygaśnięcie stosunków służbowych funkcjonariuszy Służby Celniej, poprzez niezgodność z art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazał, że domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Zasadny, zdaniem organu, jest wniosek, iż P.w.u.K.A.S., stanowiącą lex specialis, ustawodawca wskazał na możliwość wygaszenia stosunku służbowego, poprzez uprawnienie dyrektora jednostki KAS do odstąpienia od wręczenia propozycji służby wszystkim funkcjonariuszom pełniącym obowiązki na dzień 31 maja 2017 r., nie przewidując jednocześnie jakiejkolwiek formy weryfikacji takiej decyzji. Na uwzględnienie nie zasługuje również, zdaniem organu, zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 9 u.K.A.S. Stosownie do treści ww. przepisu do zadań dyrektora izby administracji skarbowej należy realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w izbie administracji skarbowej. Realizacja takiej polityki nie podlega jednak kontroli sądów administracyjnych, co powoduje, iż również z tej przyczyny skarga zasługuje na odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Formy przejawów działalności tychże organów, podlegające owej kontroli określa z kolei ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Wyznacza więc ona w art. 3 § 2 i § 2a zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Katalog ten rozszerzają jeszcze przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę, o czym stanowi art. 3 § 3 P.p.s.a. Dopiero więc ustalenie, że zaskarżony do sądu akt (bądź jego brak) mieści się w powyższym taksatywnym wyliczeniu pozwala na merytoryczne rozpatrzenie zainicjowanej skargą sprawy. Konstatacja, iż objęta skargą działalność organu (jej brak) nie podlega właściwości sądowej skutkuje natomiast koniecznością odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przedmiotem skargi A. K. uczynił bezczynność Dyrektora IAS w [....], przejawiającą się w braku przedstawienia mu przez ten organ propozycji służby, a obowiązek w tym zakresie strona wywiodła z brzmienia art. 165 ust. 7 P.w.u.K.A.S. W świetle brzmienia tego przepisu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Należy wskazać, że w myśl art. 169 P.w.u.K.A.S., funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługuje stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego (ust. 1). Propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 4). Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. (ust. 6, dalej "K.p.a."). Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego (ust. 7). Istotne jest także przedstawienie unormowań art. 170 P.w.u.K.A.S. Wedle jego ust. 1, stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. Pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby (ust. 3). Wedle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrolą sądu administracyjnego objęta jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W powołanych w tym przepisie punktach ustawodawca wymienia jako zaskarżalne do sądu formy działania organów: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (pkt 2), postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.)- dalej "K.p.a.", postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 u.K.A.S., oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4). Sąd kontroluje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). Przyjmuje się, że złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej możliwe jest jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O bezczynności możemy w związku z tym mówić, gdy organ w prawnie określonym terminie nie wydał decyzji, postanowienia, aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. bądź nie podjął czynności dotyczącej uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, do której dokonania był zobowiązany (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2013 r. II FSK 2986/13). Aby zatem można było twierdzić o bezczynności organu administracji publicznej, musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na ten organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej do tego formie i terminie. Jak zatem słusznie wskazał DIAS w [...] w odpowiedzi na skargę, skuteczność skargi zależy od istnienia po jego stronie obowiązku działania w jednej z przewidzianych prawem (art. 3 P.p.s.a.) form. Analiza niniejszej sprawy prowadzi tymczasem do wniosku, że Dyrektor IAS w [...] nie był zobligowany do podjęcia żądanego od niego przez skarżącego działania w postaci złożenia propozycji służby, o czym przesądza jednoznacznie treść powołanych wyżej zapisów P.w.u.K.A.S. Wynika z nich mianowicie, że Dyrektor IAS w [...] realizując określoną politykę kadrową dysponował pewną swobodą działania, a zatem uwzględniając okoliczności wymagane ustawą P.w.u.K.A.S. (art. 165 ust. 7) mógł złożyć propozycję zmierzającą do pozostawienia danej osoby w korpusie celno-skarbowym tzn. albo propozycję nowych warunków zatrudnienia albo propozycję służby, co skutkowało ewentualnym przekształceniem dotychczasowego stosunku bądź też mógł tego rodzaju propozycji nie składać, co skutkowało – w myśl art. 171 ust. 1 pkt 1 P.w.u.K.A.S.- wygaśnięciem dotychczasowego stosunku pracy bądź stosunku służby. Tym samym, ustawodawca pozostawił organom autonomiczne prawo do decydowania o tym, czy w ogóle danej osobie zostanie złożona propozycja dalszego zatrudnienia bądź służby, jak i wyboru rodzaju dalszego zatrudnienia. Tymczasem, co już wyżej zaznaczono, w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w ustawowym terminie. Skoro zaś z przepisów P.w.u.K.A.S. nie wynika obowiązek złożenia byłym funkcjonariuszom celnym wyłącznie propozycji służby, to tym samym nie można Dyrektorowi IAS przypisać bezczynności polegającej na niezłożeniu takiej propozycji. Nadto, w sytuacji gdy prawodawca wprost powiązał z brakiem przedstawienia funkcjonariuszowi pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby skutki prawne polegające na wygaśnięciu stosunku służbowego funkcjonariusza, to brak przedstawienia tejże propozycji nie może być oceniany w kategoriach bezczynności, albowiem jest sposobem działania przewidzianym przez ustawodawcę, z woli którego wprost wyrażonej w art. 170 ust. 1 pkt 1 P.w.u.K.A.S. rodzi skutki materialnoprawne w postaci wygaśnięcia stosunku służbowego (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25.10.2017 r. II SAB/Wa 521/17). Poza tym, zarzut bezczynności mógłby być skuteczny tylko wówczas, gdyby dotyczyła ona jednego z zaskarżalnych do sądu administracyjnego rozstrzygnięć, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W świetle art. 169 ust. 4 P.w.u.K.A.S., propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W myśl natomiast art. 170 ust. 2 P.w.u.K.A.S., pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji pełnienia służby i skutkuje wygaśnięciem dotychczasowego stosunku pracy lub służby (art. 170 ust. 1 pkt 2 P.w.u.K.A.S.). Czynność organu polegająca na złożeniu propozycji służby nie jest więc do końca samodzielną czynnością administracyjnoprawną. Stanowi jedynie pewien etap realizacji ustawowego stanu faktycznego, którego dopełnieniem jest oświadczenie funkcjonariusza (pracownika) o przyjęciu propozycji (art. 171 ust. 1 P.w.u.K.A.S. albo o odmowie przyjęcia propozycji, albo niezłożenie oświadczenia (art. 170 ust. 1-2 P.w.u.K.A.S.). Propozycja pełnienia służby wymaga zatem dopełnienia w postaci jej przyjęcia przez funkcjonariusza (pracownika) i dopiero wówczas kształtuje ona w sposób bezpośredni sytuację jej adresata. Jak bowiem stanowi powołany wyżej art. 169 ust. 4 P.w.u.K.A.S., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej warunki pełnienia służby przysługuje w terminie 14 dni, przy czym liczony jest on od dnia przyjęcia propozycji, a nie z chwilą złożenia bądź doręczenia takiej propozycji. Do czasu zatem przyjęcia propozycji pozostaje ona jedynie ofertą, która nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach adresata. Złożenie propozycji służby, która może zostać przedstawiona zarówno funkcjonariuszowi, jak i pracownikowi (art. 165 ust. 7 P.w.u.K.A.S.) jest swoistą czynnością przygotowawczą, która sama nie stanowi decyzji administracyjnej, bowiem forma decyzji administracyjnej nie została przez ustawodawcę przewidziana dla propozycji służby. Z przepisów tych wynika więc, że jedynie przyjęta przez adresata propozycja nowych warunków służby przybiera postać decyzji, której zaskarżenie następuje w drodze administracyjnej - art. 169 ust. 4 P.w.u.K.A.S. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 28.02.2018 r. IV SAB/Po 103/17). Stanowisko, że propozycja nowych warunków zatrudnienia lub służby stanowi jedynie ofertę będącą elementem szerszego procesu zmierzającego do pozostawienia funkcjonariusza w stosunku zatrudnienia zajmuje Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazuje, że sama propozycja nie kształtuje ostatecznie sytuacji prawnej funkcjonariusza, sama przez się nie zmienia dotychczasowej sytuacji. Sytuacja ta ulega zmianie dopiero z chwilą zajęcia przez funkcjonariusza stanowiska w przedmiocie przedłożonej propozycji (tak np. postanowienia NSA 18.01.2018 r. I OSK 2587/17, I OSK 2645/17, z 23.01.2018 r. I OSK 2805/17). Skoro więc żądana przez skarżącego czynność organu w postaci przedstawienia propozycji służby nie mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., a właściwość sądu administracyjnego nie wynika w tej sprawie również z żadnego przepisu szczególnego (art. 3 § 3 P.p.s.a.), to skarga na bezczynność w tym zakresie nie może skutkować merytorycznym jej rozpatrzeniem. Podkreślenia wymaga nadto, że nawet gdyby przyjąć dopuszczalność sądowej kontroli zarzucanej w skardze bezczynności, to konsekwencją uwzględnienia tej skargi nie mogłoby być nałożenie na Dyrektora IAS w [...] obowiązku złożenia skarżącemu propozycji służby. Jego stosunek służbowy wygasł bowiem z dniem 31 sierpnia 2017 r., a Sąd nie jest władny do wzruszenia tego skutku wobec obowiązywania regulacji prawnej, z której skutek ten wynika. Dodatkowo, należy jeszcze zwrócić uwagę na brzmienie art. 5 pkt 2 P.p.s.a., który wyłącza właściwość sądu administracyjnego w sprawach wynikających z podległości między przełożonymi i podwładnymi. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna w stosunku do aktów podjętych w zakresie wymienionym (bądź braku działania w tymże zakresie) nie jest generalnie dopuszczalna, a dopuszczalność taka w odniesieniu do danego rodzaju rozstrzygnięć i ich braku mogłaby wynikać z wyraźnego brzmienia przepisu szczególnego, którego w warunkach niniejszej sprawy brak. Z powyższych względów przyjęto, że przedmiot skargi A. K. nie mieści się w ramach bezczynności organów administracji publicznej, która podlega kontroli sądowej, a wskazanej w art. 3 § 2 pkt 8, pkt 9 P.p.s.a. Dlatego też skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji. ----------------------- (