II SAB/Rz 101/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur – Selwa po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismami z dnia 20 września 2019 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi: poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 25 września 2019 r. lecz wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie w dniu 2 października2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd odrzucił skargę ze względu na nieuzupełnienie braków skargi w wyznaczonym do tego terminie. Poza wymogami formalnymi przewidzianymi dla każdego pisma procesowego, wymienionymi w art 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), skarga powinna zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie także numer PESEL strony je wnoszącej - art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Wniesienie skargi obwarowane jest również wymogiem fiskalnym. Jak stanowi art. 220 P.p.s.a.: sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania ( § 1 ). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd ( § 3 ). O powyższych wymogach, jak również o skutkach ich niedochowania skarżący został prawidłowo pouczony. Mając to na uwadze, jak również bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego do uzupełnienia braków, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 P.p.s.a.