II SAB/Rz 106/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2024 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – skargę oddala – W dniu 30 lipca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga PD (dalej: "Skarżącego") na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: "Komendant", "KPP" lub "Organ"), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że 20 czerwca 2024 r. Skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Komendanta o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej policjanta MS , obejmującej skan dyplomu ukończenia szkoły policyjnej oraz skan dokumentu mianowania na Policjanta. W piśmie z 2 lipca 2024 r. Komendant poinformował Skarżącego, że MS [...] r. ukończył szkolenie podstawowe w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie, a [...] r. rozkazem personalnym nr [...] został mianowany policjantem. Jednocześnie Organ podał, że udostępnieniu podlega jedynie treść informacji publicznej, natomiast skan wnioskowanych dokumentów jest jedynie nośnikiem tej informacji, wobec czego nie podlega udostępnieniu. Zdaniem skarżącego, organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem w terminie przewidzianym ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: "u.d.i.p.", nie udostępnił wnioskowanej informacji w sposób określony we wniosku, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p. To zaś stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta do załatwienia wniosku. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że w trybie dostępu do informacji publicznej wnioskodawca nie może domagać się udostępnienia skanu dokumentów. Udostępnieniu podlega bowiem jedynie informacja zawarta w nośniku informacji, a nie sama postać dokumentu. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniała bezczynność Organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa art. 149 § 1a P.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył ich stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. W tym zakresie zwrócić należy uwagę, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do ustalenia, czy w dniu orzekania przez sąd stan bezczynności wskazanego w skardze organu nadal istnieje, czy może stan ten ustał na skutek podjęcia przez ten organ danej czynności lub wydania określonego aktu. Celem postępowania sądowoadministracyjnego jest zobowiązanie przez Sąd organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu, jeżeli organ administracji "milczy w sprawie". Skarga na bezczynność stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia działania i aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce. Odnosząc powyższe rozważania do realiów opisywanej sprawy Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p), do których zalicza się niewątpliwie Policję i jej organy, w tym komendanta powiatowego policji (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 145). Niewątpliwie Komendant Powiatowy Policji w [...] jest zatem organem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W realiach opisywanej sprawy nie zachodzi jednak stan bezczynności odnośnie załatwienia wniosku Skarżącego z 20 czerwca 2024 r. Sąd w pełni aprobuje stanowisko Organu, że w niniejszej sprawie udostępnieniu podlega jedynie informacja zawarta w nośniku informacji, a nie sama postać dokumentu. W piśmie z 2 lipca 2024 r. Komendant poinformował Skarżącego, że MS [...] ukończył szkolenie podstawowe w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie, a [...] rozkazem personalnym nr [...] został mianowany policjantem. Skarżący uzyskał zatem informacje związane bezpośrednio z wnioskiem i noszące walor informacji publicznej na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. Stosownie do wskazanej regulacji, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Organ udostępnił zatem Skarżącemu informacje publiczne zgodnie z wnioskiem, relewantne dla potwierdzenia spełnienia przez policjanta wymagań stawianych Rozdziałem 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 145 z późn. zm.), a jednocześnie niepodlegające ograniczeniu w udostępnieniu na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wniosek został przy tym rozpoznany bez zbędnej zwłoki, bowiem po upływie 12 dni od dnia zgłoszenia żądania Skarżącego. Komendant nie naruszył zatem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z powyższych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.