II SAB/Rz 11/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w przedmiocie nie udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 29 grudnia 2007r. - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 18 kwietnia 2008r. wpłynęła do Regionalnej Izby Obrachunkowej skarga T. C. na bezczynność tego organu "w przedmiocie nie udzielenia odpowiedzi (...) do czego Izba była zobowiązana przedmiotowo i miejscowo na mocy Pisma Zastępcy Dyrektora Departamentu Administracji Publicznej (...) Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 stycznia 2008r. [...]". W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Regionalna Izba Obrachunkowa łamie jego - zagwarantowane Konstytucją RP - prawa do rzetelnego i profesjonalnego załatwienia sprawy poprzez niesprawność biurokratyczną, w związku z czym wnosi o likwidację regionalnych izb obrachunkowych jako "urzędów znajdujących się w stanie uwiądu organizacyjnego i funkcjonalnego". W dniu 3 stycznia 2008r. wpłynęło do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji pismo T. C. z dnia 29 grudnia 2007r., w którym wyżej wymieniony podnosi szereg zarzutów wobec działalności organów Gminy [...] a to Burmistrza i Rady, domagając się od nich równocześnie zrekompensowania poniesionych przez niego strat finansowych. To ostatnie pismo zostało przekazane przez MSWiA Dyrektorowi Wydziału Nadzoru i Kontroli w Urzędzie Wojewódzkim oraz Regionalnej Izbie Obrachunkowej do wykorzystania zgodnie z właściwością. O przekazaniu pisma T. C. z dnia 29 grudnia 2007r. zainteresowany został poinformowany w piśmie z dnia 10 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja sądu administracyjnego określona została w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. i obejmuje ona kontrolę - pod względem zgodności z prawem - działalności administracji publicznej. Poszczególne formy tej działalności wymienia § 2 powołanego wyżej art. 3 P.p.s.a. stanowiąc, iż sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższego wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy powinien on wydać decyzję administracyjną, jedno ze wskazanych wyżej postanowień albo inny akt lub dokonać czynności z zakresu administracji publicznej. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Nie podlega natomiast kognicji sądu administracyjnego ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. Nie jest więc dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, tj. zarówno w przypadku niezałatwienia sprawy zgodnie z oczekiwaniem skarżącego, jak i w przypadku nieudzielania mu odpowiedzi w terminie. Pogląd powyższy znajduje oparcie w ugruntowanym orzecznictwie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 1 grudnia 1998 r. (III SA 1636/97, Lex Polonica nr 338222) Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, iż skargi wnoszone w trybie art. 227 i nast. k.p.a. są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Natomiast skargi, o których mowa w ustawie o postępowaniu sądowoadministracyjnym są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli - przede wszystkim decyzji administracyjnych - z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Sąd podziela przedstawione wyżej zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem rolą sądu administracyjnego jest kontrola działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie, a ta część aktywności administracji (rozpatrywanie skarg z działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art.3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Sąd może zaś rozpoznawać skargi na bezczynność administracji tylko w przypadkach określonych w tym przepisie. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy należy, w ocenie Sądu, stwierdzić, że dotyczy ona bez wątpienia skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a. T. C. zarzuca bowiem Regionalnej Izbie Obrachunkowej bezczynność polegającą na braku odpowiedzi przez wskazany organ na przekazane mu pismo skarżącego z dnia 29 grudnia 2007r., w którym skarżący podnosi zarzuty wobec prawidłowości funkcjonowania organów jednostki samorządu terytorialnego - Gminy [...], tj. Burmistrza i Rady. Opisana sytuacja mieści się w treści art. 227 k.p.a. stosownie do której przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny Rzeszowie - wobec braku podstaw do przyjęcia, iż sprawa objęta skargą mieści się w przedmiotowym zakresie kognicji sądu administracyjnego - odrzucił skargę T. C. jako niedopuszczalną, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a.