II SAB/Rz 111/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego M. S. kwotę 357 zł /słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 21 listopada 2014 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga M. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący w dniu 14 października 2014 r. zwrócił się z wykorzystaniem środków komunikacji elektrycznej - elektronicznej platformy usług administracji publicznej (dalej: e-PUAP) do ww. organu z wnioskiem o udostępnienie sprecyzowanych we wniosku informacji publicznych. Żądanie to obejmowało m.in. podanie liczby osób zatrudnionych w urzędzie gminy, nazwiska osób zajmujących kierownicze stanowiska z podaniem wykształcenia i kierunku ukończonych studiów oraz datą zatrudnienia, wysokość przyznanych nagród w 2014 r. wszystkim pracownikom, listę podróży zagranicznych, wykazu spraw sądowych z udziałem Gminy oraz ich wyników, a także liczby skarg złożonych na Wójta. Do dnia wniesienia skargi, w tym w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący nie otrzymał żądanych informacji, nie wydano również decyzji odmownej, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 cyt. ustawy. Wobec tego skarżący domaga się uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku oraz orzeczenia o kosztach postępowania, jak również rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o umorzenie postępowania sądowego, uznanie że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz orzeczenie na rzecz organu o kosztach postępowania, nie wypowiadając się natomiast co do trybu rozpoznania sprawy. Organ przyznał, że skarżący wystąpił z przedmiotowym wnioskiem, jednak żądane informacje zostały mu udostępnione w pełnym zakresie w dniu 6 listopada 2014 r. Opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku spowodowane było zakresem żądanych informacji, wśród których znajdowały się również informacje przetworzone. Opóźnienie to nie spowodowało jednak dla pytającego żadnych negatywnych konsekwencji. Zarazem dalsze prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe. Do odpowiedzi na skargę organ dołączył pismo z dnia 3 listopada 2014 r. zawierające odpowiedź na zapytania zawarte we wniosku skarżącego z dnia 14 października 2014 r. Odpowiedź została odebrana przez skarżącego w dniu 6 listopada 2014r. Pismem z dnia 7 listopada 2014 r. skarżący podziękował za udzieloną odpowiedź. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę jednocześnie wycofał wniosek o koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana w skrócie jako p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08; postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1382/07; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 - http://www.nsa.gov.pl). Sąd w niniejszym składzie w pełni ten pogląd podziela. W związku z powyższym Sąd uznał skargę za dopuszczalną. Twierdzenia organu, że skarga musi być poprzedzona wezwaniem do usuniecie prawa nie są zasadne. Wskazać jednocześnie należy, że w sprawach skarg na bezczynność sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie bowiem po wniesieniu skargi organ udzielił żądanej informacji skarżącemu. Nie zmienia to jednak faktu, że organ w okresie od dnia 28 listopada 2014 r. do dnia 5 listopada 2014 r. pozostawał w bezczynności. W ocenie Sądu w sprawie wystąpiła przesłanka skutkująca koniecznością umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. na podstawie art. 16 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ, po wpłynięciu skargi, udzielił skarżącemu pismem z dnia 19 lutego 2013 r. informacji objętej wnioskiem z dnia 15 października 2012 r., a zatem dokonał stosownej czynności. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi - po myśli art. 149 § 1 p.p.s.a., a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 - publ. ONSAiWSA z 2009 Nr 4, poz. 63) Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Wydanie wyroku w przedmiocie bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej z przyczyn wskazanych powyżej stało się zbędne, a postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu. Wydanie, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji ( w rozpoznawanej sprawie udzielenia informacji publicznej) nie zwalania wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 2325/12 - LEX nr 12269646). Oceniając na gruncie przepisu art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. okoliczności faktyczne sprawy, Sąd uznał, że niniejsza bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał na uwadze to, że organ przedstawił przyczyny, które spowodowały nieudzielanie skarżącemu informacji w terminie oraz, że do udzielenia informacji publicznej doszło po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność. W konsekwencji nie zaistniały także podstawy do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 p.p.s.a. w zw. art. 205 § 1 p.p.s.a.