II SAB/Rz 118/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w sprawie szczepień obowiązkowych postanawia 1) odrzucić skargę 2) zwrócić Skarżącemu wpis od skargi w kwocie 200 zł ( słownie: dwieście złotych). P. K. wniósł skargę na "czynności prowadzone przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny " domagając się zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z dnia 18 listopada 2015 r. oraz dopuszczenie i przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów. Sąd wezwał Skarżącego o sprecyzowanie przedmiotu skargi wskazując na art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a"). W odpowiedzi Skarżący wskazał, że czynnością jest obowiązek wynikający z art. 61 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: K.p.a.") czyli obowiązek wszczęcia postępowania oraz art. 78 §1 K.p.a. obowiązek przeprowadzenie na żądanie strony dowodu. Skarżący wskazał, że "nie wyklucza, że odpowiedź organu zwykłym pismem może świadczyć o bezczynności". Wojewódzki Sąd administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na podstawie kierowanych do Sądu pism Sąd ustalił, że przedmiotem skargi P. K. jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [....], którą Skarżący upatruje w braku formalnego wydania postanowienia o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z jego wniosku z dnia 18 listopada 2015 r. Bezwzględnym warunkiem wniesienia skargi do Sądu jest wyczerpanie administracyjnego toku instancji, to jest wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym przysługujących Skarżącemu środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność wymagane jest wcześniejsze złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o czym mowa w art. 37 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że Skarżący przed wniesieniem skargi takiego środka nie składał, co czyni skargę przedwczesną. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.