II SAB/Rz 12/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 03 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przewlekłości postępowania w sprawie zaliczki alimentacyjnej - postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 15 kwietnia 2008r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. P. złożyła skargę na "przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie zaliczki alimentacyjnej. Skargę przekazano do organu, a następnie w dniu 30 kwietnia 2008r., po przekazaniu jej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do WSA w Rzeszowie, zarejestrowana została pod sygn. II SAB/Rz 12/08. W dniu 12 sierpnia 2008r. (data wpływu do Sądu) skarżąca wniosła do pismo, w którym wycofuje swoją skargę na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie zaliczki alimentacyjnej na jej syna D. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów. Postępowanie przed Sądem inicjuje skarga złożona przez uprawniony podmiot. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Kwestię tę reguluje art. 60 P.p.s.a., stanowiący, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Taka okoliczność nie zaistniała w niniejszej sprawie. Cofnięcie skargi jest zatem skuteczne, a w takiej sytuacji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. koniecznym stało się umorzenie postępowania sądowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.