II SAB/Rz 121/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [....] na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. Stwierdza, że Dyrektor Szkoły Podstawowej w [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia 23 września 2020; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą [...] kwotę 102 zł /słownie: sto dwa złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. (dalej jako: "skarżący" bądź "stowarzyszenie") jest bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej (dalej zwany: "Dyrektorem" lub "organem") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] września 2020 r. skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie na wskazany adres poczty elektronicznej informacji na temat adresu elektronicznej skrzynki podawczej (ePUAP) szkoły. We wniosku stowarzyszenie zaznaczyło, że jeżeli placówka nie posiada elektronicznej skrzynki podawczej, wnosi o podjęcie działań mających na celu utworzenie takowej dla szkoły. Natomiast w przypadku posiadania przez szkołę skrzynki ePUAP, ale zaniechania publikacji jej adresu na stronie internetowej placówki i w Biuletynie Informacji Publicznej, skarżący wniósł o czytelne wskazanie tego adresu w ww. miejscach. W dniu [...] października 2020 r. stowarzyszenie skierowało do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej ponaglenie, uprzedzając o konsekwencjach nieudzielenia odpowiedzi na wniosek oraz wskazując termin, w jakim odpowiedź winna być udzielona. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Dyrektora w przedmiocie rozpoznania złożonego przez nie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 4 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm. – dalej: u.d.i.p.), poprzez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej w przewidzianym ustawą terminie. Skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora do rozpoznania wniosku, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej, m.in. celem pokrycia wydatków stowarzyszenia w związku z prowadzeniem sporu sądowoadministracyjnego i wsparcia jego działalności statutowej lub zasądzenie grzywny dla organu w wysokości przewidzianej przepisami prawa, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniosła o jej oddalenie, zaś w przypadku uwzględnienia skargi, o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ wniósł o oddalenie wniosku skarżącego odnośnie zasądzenia na rzecz stowarzyszenia kwoty pieniężnej, jak również wniosku o wymierzenie grzywny względem organu. Dyrektor zwróciła się również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu udzielonej odpowiedzi na skargę, a także ustalenie, iż każda ze stron ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Końcowo wniosła o zobowiązanie przez Sąd skarżącego do przesłania listem poleconym dowodu nadania ponaglenia. Na wstępie organ zaznaczył, że stowarzyszenie nie wniosło ponaglenia, choć było do tego zobowiązane zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.). Następnie wskazał na czynniki, które uniemożliwiły realizację wniosku w terminie. Jednym z nich były trudności z dostępem do Internetu, co utrudniało zarówno odbiór korespondencji elektronicznej, jak również założenie profilu zaufanego ePUAP. Organ wyjaśnił, że Internet, z którego korzysta szkoła jest Internetem radiowym, a placówka ze względu na swoje położenie mierzy się z problemem braku zasięgu, nie posiada również środków ani infrastruktury na modernizację łącza internetowego. We wrześniu oraz w październiku szkoła miała poważne problemy z funkcjonowaniem sieci internetowej, zdarzały się dni, w których w szkole w ogóle nie było dostępu do sieci. Ponadto w październiku dwóch nauczycieli zachorowało na koronawirusa, co przejściowo uniemożliwiło funkcjonowanie szkoły i doprowadziło nawet do jej zamknięcia w dniach 14 i 16 października 2020 r. Organ wyjaśnił, że placówka zatrudnia czworo nauczycieli na pełny etat i dwóch nauczycieli na ½ i ¼ etatu. Również Dyrektor szkoły w dniach od 14 października do 19 października 2020 r. przebywała na obowiązkowej kwarantannie. Natomiast po powrocie do placówki w pierwszej kolejności zajmowała się zapewnieniem zajęć i edukacji dla dzieci, a także bieżącą organizacją pracy placówki, jednak w niedługim czasie sama zaraziła się koronawirusem. Pierwsze objawy zaczęła odczuwać w dniu 24 października 2020 r., zaś przebieg choroby uniemożliwił jej zarządzanie placówką w sposób zdalny. Organ zauważył ponadto, że dotychczasowy brak reakcji na przedmiotowy wniosek spowodowany był również niedostateczną wiedzą co do istnienia obowiązku oraz sposobu założenia profilu zaufanego, oraz obsługi profilu zaufanego ePUAP. Nadmienił, że w chwili obecnej szkoła posiada już profil ePUAP, wskazując adres skrzynki. Końcowo podał, że bezczynność nie miała rażącego charakteru, gdyż spowodowana była powyższymi okolicznościami, mającymi charakter siły wyższej. Podkreślił również, że Szkoła Podstawowa [...] jest małą placówką, utrzymuje się tylko z subwencji i dotacji, zatem jakakolwiek grzywna będzie znacznym obciążeniem dla jej budżetu. W piśmie z dnia 29 listopada 2020 r. stanowiącym replikę na odpowiedź organu, stowarzyszenie podtrzymało wnioski zawarte w skardze, podkreślając dalszą bezczynność organu oraz wskazując, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej ustawa nie przewiduje wniesienia ponaglenia. Jednocześnie załączyło wydruk ponaglenia z dnia [...] października 2020 r. przesłanego do organu pocztą elektroniczną, podnosząc za orzecznictwem sądów, że ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres elektroniczny organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę. Stowarzyszenie nadmieniło, że udzielenie odpowiedzi na wniosek nie jest procesem czasochłonnym - może sprowadzać się do napisania jednego zdania, natomiast od dnia wysłania wniosku do dnia wysłania skargi minęły prawie dwa miesiące. Skarżący podkreślił, że organ nadal pozostaje w bezczynności, gdyż odpowiedź na skargę jest pismem procesowym kierowanym do Sądu, nie do strony i nie może być uznana jako forma załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Odnośnie wniosku o zasądzenie kwoty pieniężnej, stowarzyszenie wyjaśniło, że nie ma on na celu uzyskania dochodu kosztem strony przeciwnej, lecz rekompensatę kosztów poniesionych w związku ze złożeniem skargi. Końcowo stowarzyszenie wskazało, że było gotowe wycofać skargę, w razie dokonania rekompensaty poniesionych przez nie kosztów i udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem, lecz od dnia wysłania wniosku organ nie podjął próby kontaktu ze stowarzyszeniem. W piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. Dyrektor przychyliła się do propozycji ugodowej przedstawionej przez skarżącego i wyraziła gotowość dokonania rekompensaty kosztów postępowania poniesionych przez stowarzyszenie w przypadku cofnięcia skargi. Jednocześnie wyjaśniła, że żądaną informację podała w odpowiedzi na skargę, traktując powyższe jako załatwienie wniosku. Wobec stanowiska skarżącego żądaną informację przesłała również na wskazany przez stronę adres poczty elektronicznej w dniu [...] grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, bądź zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, bądź też stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto jak stanowi § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w oparciu o przepisy art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a. W niniejszej sprawie strona skarżąca zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie adresu elektronicznej skrzynki podawczej szkoły. Jak powszechnie wskazuje się w orzecznictwie, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Ocena zasadności skargi w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej winna rozpocząć się od ustalenia czy wnioskowana w sprawie informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a także czy podmiot, do którego wniosek został skierowany należy do kategorii podmiotów zobowiązanych przepisami prawa do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Powyższe kwestie nie budzą w niniejszej sprawie wątpliwości Sądu i nie były przez żadną ze stron kwestionowane. Jedynie krótko wyjaśnić należy, że w świetle przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 910 z późn. zm. – dalej: u.P.o.) oświata i kształcenie stanowią wykonywanie zadań publicznych. Natomiast w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie zaś z art. 68 u.P.o. podmiotem kierującym działalnością szkoły oraz reprezentującym ją na zewnątrz jest Dyrektor Szkoły. Z informacji dostępnych w biuletynie informacji publicznej Gminy, a także w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych, udostępnianym przez Ministerstwo Edukacji i Nauki wynika natomiast, że Szkoła Podstawowa jest szkołą publiczną, prowadzoną przez Stowarzyszenie Rozwoju Wsi Ch.. Zatem z całą pewnością Dyrektor powyższej placówki jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacja odnośnie korzystania przez szkołę z elektronicznej skrzynki podawczej, w tym podanie adresu tej skrzynki, stanowi informację o podmiocie wykonującym zadania publiczne, która w świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. stanowi informację publiczną. Platforma ePUAP jest platformą teleinformatyczną służącą do komunikacji obywateli z podmiotami publicznymi, a zatem niezależnie od okoliczności czy dany podmiot ma prawny obowiązek posiadania elektronicznej skrzynki podawczej zgodnie z ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 346 z późn. zm.), informacja na temat posiadania tejże skrzynki oraz jej adresu w przypadku podmiotów wykonujących zadania publiczne stanowi informację publiczną. Ponadto wobec podnoszonej w odpowiedzi na skargę kwestii, że stowarzyszenie nie wniosło ponaglenia, choć było do tego zobowiązane zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a., Sąd wyjaśnia, że w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej wniesienie skargi nie musi zostać poprzedzone wniesieniem ponaglenia. Powyższe wynika z faktu, że w tego rodzaju sprawach na ocenianym etapie nie mamy do czynienia z żadnym postępowaniem administracyjnym, do którego stosowałoby się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. – dalej: K.p.a.), a więc także przepisy dotyczące środka zaskarżenia jakim na gruncie tej ustawy jest ponaglenie. Taki środek zaskarżenia nie występuje na gruncie u.d.i.p., która stanowi regulację szczególną i w kompleksowy sposób reguluje kwestie związane z dostępem do informacji publicznej. Ustawa ta w bardzo ograniczonym zakresie odsyła do przepisów K.p.a. i stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. ma to miejsce jedynie w przypadku wydania przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, bądź decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że takie ponaglenie (mimo braku obowiązku jego wniesienia) zostało do organu skierowane za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] października 2020 r., a następnie przesłane do Sądu wraz z innymi pismami strony skarżącej, co znajduje potwierdzenie w aktach sądowych sprawy (k. 27 akt). Zasadniczą w sprawie kwestią jest ocena, czy na gruncie przedstawionego stanu faktycznego można mówić o bezczynności organu. Sąd zauważa, że w udzielonej odpowiedzi na skargę, jak również w pozostałych pismach procesowych organ w istocie nie kwestionuje faktu dopuszczenia się bezczynności w rozpoznawaniu wniosku stowarzyszenia. Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, które to przypadki nie zachodzą w niniejszej sprawie. Stowarzyszenie zwróciło się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w dniu 23 września 2020 r., natomiast z akt sprawy wynika, że odpowiedź na wniosek została udzielona dopiero pismem z dnia 22 grudnia 2020 r., a więc z oczywistym przekroczeniem terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Co prawda w odpowiedzi na skargę z dnia 16 listopada 2020 r. organ ustosunkował się do wniosku stowarzyszenia, podając żądaną informację, jednakże zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że odpowiedź na skargę stanowi pismo procesowe skierowane do Sądu, nie zaś do strony i nie może być uznane jako forma załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W swoim wniosku stowarzyszenie wyraźnie zaznaczyło, że wnosi o przesłanie żądanej informacji na podany adres poczty elektronicznej stowarzyszenia. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że odpowiedź na wniosek w takiej formie została udzielona dopiero w dniu 22 grudnia 2020 r., co potwierdza zresztą sam organ w piśmie z dnia 22 grudnia 2020 r. a czemu skarżący nie zaprzeczył. Wobec powyższego stwierdzić należało, że Dyrektor Szkoły dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z tego względu z uwagi na udzielenie żądanej informacji przed rozpoznaniem niniejszej sprawy przez Sąd, nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony w tym przedmiocie. Mając natomiast na uwadze treść art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek ten uzasadniają okoliczności podane przez organ, których istnienie nie mogło jednak prowadzić do stwierdzenia, że po stronie organu nie zaistniał stan bezczynności. W orzecznictwie przyjmuje się, że dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminów załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Ocena naruszenia prawa jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Chodzi więc o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1419/19). Okoliczności jak te wskazane wyżej nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Jak wynika z wyjaśnień organu na nieterminowe załatwienie wniosku złożyły się przejściowe problemy z funkcjonowaniem placówki, wynikające z sytuacji epidemiologicznej w kraju oraz skala zadań obciążających Dyrektora Szkoły wobec zaistniałych braków kadrowych, przy jednoczesnym niezrozumieniu istoty tego wniosku. Słusznie bowiem strona skarżąca zauważa, że udzielenie odpowiedzi na wniosek mogło sprowadzać się do krótkiej wypowiedzi organu odnośnie posiadania bądź nie elektronicznej skrzynki podawczej, nie wymagało zaś zakładania tej skrzynki. Błędne odczytanie wniosku stowarzyszenia połączone z niedostateczną, jak wskazuje organ, wiedzą odnośnie obowiązku oraz sposobu założenia, a także obsługi elektronicznej skrzynki podawczej, wreszcie wyraźne niezrozumienie obowiązków wynikających z u.d.i.p. doprowadziło do stwierdzonego opóźnienia w udzieleniu żądanej informacji. Jednocześnie aktywność organu zaistniała po wniesieniu skargi, finalne udzielenie żądanej informacji publicznej, jak również aprobata wyrażona dla ewentualnej propozycji ugodowej połączona z chęcią zrekompensowania poniesionych przez stowarzyszenie kosztów postępowania, świadczą o tym, że zwłoka organu nie wynikała z jego złej woli lub też z lekceważącego stosunku do skarżącego. Natomiast znaczne przekroczenie terminu rozpatrzenia wniosku wynikało z błędnego przyjęcia przez organ, że najpierw powinien złożyć ePUAP oraz że udzielenie żądanej informacji w odpowiedzi na skargę było równoznaczne z załatwieniem tego wniosku. Widoczne jest, że mimo posiadania statusu placówki publicznej przez kierowaną przez Dyrektora Szkołę, brakuje wiedzy w zakresie obowiązków obciążających taki podmiot. Do tego warunki, w jakich funkcjonuje szkoła nie ułatwiają wykonania zadań z zakresu informatyzacji. Z tych samych względów Sąd nie orzekł o wymierzeniu organowi grzywny ani też przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Z literalnej wykładni art. 149 § 2 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej odpowiedniej sumy pieniężnej zależy od uznania sądu (może nastąpić z urzędu, bez wniosku strony), przy czym środki wskazane w tym przepisie są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20). Jak już wcześniej zauważono, w okolicznościach niniejszej sprawy bezczynność organu nie była jego zamierzonym zachowaniem. Dyrektor Szkoły nie kwestionował istnienia po jego stronie obowiązku udzielenia informacji lecz błędnie – zamiast jej udzielić najpierw podjął działania w celu założenia ePUAP. Ostatecznie też, mimo że z opóźnieniem udzielił żądanej odpowiedzi. O kosztach postępowania, które obejmowały wpis od skargi oraz opłatę kancelaryjną za wydruk pisma, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.