II SAB/Rz 13/07

Dnia 15 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Starosty w przedmiocie zaległych roszczeń finansowych uzupełniających na rzecz córki - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 27 kwietnia 2007 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga W. B. na bezczynność Starosty. Jako okoliczności mające skargę uzasadniać skarżąca wskazała, iż "kolejny raz Starosta Powiatowy uchyla się od zaległych roszczeń finansowych uzupełniających na rzecz córki, którą samotnie wychowuję, tj. praca interwencyjna 180 dni oraz zasiłek bezrobotny przedłużony w celu dokończenia rozpoczętych szkoleń." Zarządzeniem z dnia 20 września 2007 roku Sąd na podstawie art. 57 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako P.p.s.a.) wezwał skarżącą do jednoznacznego określenia na czym polega zaskarżona bezczynność Starosty. Zarówno z treści skargi jak i z akt administracyjnych nie można było bowiem ustalić, o jakie świadczenia konkretnie chodzi, kiedy złożono wniosek wszczynający postępowanie o ich przyznanie, i czy faktycznie wbrew prawnemu obowiązkowi nie zostało ono zakończone w sposób prawem przewidziany. Ustalić można było natomiast bezspornie, iż postępowanie w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnego zostało prawomocnie zakończone decyzją Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] listopada 1994 roku, nr [...]. Zakończono również postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych oraz utraty statusu osoby bezrobotnej. Jeżeli w ocenie skarżącej zostały wszczęte jeszcze inne postępowania administracyjne, w których organy nie podjęły czynności prawem nakazanych, Sąd wezwał skarżącą o wskazanie przedmiotu tych postępowań oraz przynajmniej orientacyjnej daty ich wszczęcia – złożenia wniosku, żądania o ich wszczęcie. Sąd, w zarządzeniu, jednoznacznie wyjaśnił , iż treść skargi jest sformułowana nieprecyzyjnie i nieczytelnie, i z tych przyczyn należy ją uściślić w sposób umożliwiający zidentyfikowanie czynności bądź aktu, których wbrew prawnemu obowiązkowi Starosta nie podjął. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż jego niewykonanie w terminie 7 dni licząc od dnia jego doręczenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 28 września 2007 roku, stosownie do wymogów przewidzianych przepisami P.p.s.a. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nierozerwalnie łączy się z żądaniem oceny legalności działania bądź bezczynności administracji publicznej. Do wszczęcia tego postępowania niezbędne jest wniesienie skargi w sposób skuteczny, a więc taki, który pozwala na stwierdzenie, że skarga spełnia określone w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Skarżący musi więc wskazać zaskarżony akt lub czynność, organ, którego działania lub zaniechania skarga dotyczy oraz określić naruszenie prawa bądź interesu prawnego – art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. Podane elementy skargi są niezbędne do zakreślenia przedmiotu postępowania. W świetle przedstawionego unormowania skarga W. B. nie może zostać oceniona jako skuteczna. Skarga została sformułowana w sposób niezrozumiały i przez to nie pozwalający na jednoznaczne określenie, jakiej czynności bądź aktu dotyczy bezczynność Starosty. Z tych przyczyn Sąd musi stwierdzić, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga obarczona jest brakami, które uniemożliwiają nadanie jej właściwego biegu. Ponieważ braki te mimo jednoznacznego wezwania nie zostały usunięte, Sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zobligowany jest skargę odrzucić. Na podstawie art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.