II SAB/Rz 14/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. Ł., na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J., w przedmiocie niezałatwienia w drodze decyzji sprawy dotyczącej zamontowania urządzenia pomiarowego stacji ochrony katodowej gazociągu przesyłowego P. – J. bez zgody właścicieli na działce nr ew. 2184/4 w J., przy ul. P., - postanawia – odrzucić skargę. Sygn. II SAB/Rz 14/09 UZASADNIENIE Pismem z dnia 25 lutego 2009 r. J.Ł. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej zamontowania urządzenia pomiarowego stacji ochrony katodowej gazociągu przesyłowego P. – J. bez zgody właścicieli na działce nr ew. 2184/4 w J., przy ul. P.. Strona skarżąca wyjaśniła, iż pismem z dnia 2 marca 2009 r. złożyła do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na niezałatwienie opisanej wyżej sprawy w terminie przewidzianym przepisami k.p.a. W piśmie tym zawarto również zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] o odmowie wydania z akt sprawy dokumentów w postaci pisma warunki przyłączenia do sieci oraz umowy nr 1840/BP/05. Z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych wynika, że pismo J. Ł. zawierające zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie strona skarżąca złożyła osobiście w kancelarii Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 2 marca 2009 r. (prezentata organu wraz z adnotacją na piśmie, karta akt administracyjnych o nr 31). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej zamontowania urządzenia pomiarowego stacji ochrony katodowej gazociągu przesyłowego P. – J. bez zgody właścicieli na działce nr ew. 2184/4 w J., przy ul. P., nie może zostać rozpatrzona przez Sąd gdyż strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały Jej z mocy przepisów prawa. Nie wyczerpanie przez stronę skarżą środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu musi skutkować odrzuceniem skargi. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwana p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (ar. 52 § 2 p.p.s.a). W przypadku innych aktów niż te, które wymienia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi do WSA na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J., J. Ł. nie składał zażalenia na niezałatwienie jego sprawy w terminie przewidzianym przepisami k.p.a. Zażalenie to zostało sporządzone i skierowane do organu wyższego stopnia, lecz co należy wyraźnie podkreślić, wpłynęło do tego organ w dniu 2 marca 2009 r., a więc w kilka dni po wniesieniu skargi do WSA. Warto przypomnieć, iż wniesienie skargi do Sądu nastąpiło w dniu 25 lutego 2009 r. (prezentata i adnotacja organu na skardze, karta akt sądowych nr 3). Złożenie zażalenia po wniesieniu skargi do Sądu nie wyczerpuje trybu przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a. Powyższy przepis posługuje się bowiem wyrażeniem "po wyczerpaniu środków zaskarżenia". Wobec tych okoliczności należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej z mocy art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego środka zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienia sprawy w terminie. Skorzystanie z tego środka nastąpiło, lecz w sposób nieprawidłowy; dopiero po wniesieniu skargi na niezałatwienie przez organ sprawy. Dlatego też, wobec braku spełnienia przesłanek umożliwiających merytoryczne rozpocznie skargi J. Ł. należy ją odrzucić. Z tych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 52 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 i p.p.s.a.