II SAB/Rz 15/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B., M. B. i P. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie robót budowlanych polegających na wymianie stolarki okiennej - postanawia - I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, II. zwrócić solidarnie D. B., M. B. oraz P. B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego w sprawie wpisu. D. B., M. B. i P. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczącą niezałatwienia w ustawowym terminie sprawy wykonania robót budowlanych, polegających na wymianie stolarki okiennej w budynku mieszkalnym położonym w J. przy ul. K. W dniu 10 czerwca 2009r. wpłynęło do tut. Sądu pismo skarżących, w którym podnieśli, iż wobec treści otrzymanej odpowiedzi na skargę uznają rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przez Sąd za zbędne. W związku z powyższym cofają swoją skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Możliwość cofnięcia skargi przewiduje art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Oświadczenie w powyższym przedmiocie ma - co do zasady - wiążący dla Sądu charakter. W sytuacji jednak, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd obowiązany jest do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. gdy skarżący cofnie w sposób skuteczny skargę, Sąd umorzy postępowanie. Mając na uwadze brzmienie powołanych przepisów oraz okoliczności sprawy Sąd stwierdza, iż wobec cofnięcia przez D. B., M. B. oraz P. B. ich skargi oraz niezachodzenia wskazanych wyżej negatywnych przesłanek skuteczności tego aktu woli, postępowanie niniejsze stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 w zw. z art. 60 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu sądowego znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 lit a i § 2 P.p.s.a.