II SAB/Rz 15/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków I. stwierdza, że Prokurator Rejonowy dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; IV. zasądza od Prokuratora Rejonowego na rzecz skarżącego A. C. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. C. (dalej w skrócie: "skarżący"), jest bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 21 grudnia 2017 r. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w [...] o udostępnienie mu informacji publicznej dotyczącej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] J. K., w następującym zakresie: 1. życiorys prokuratora; 2. informacja potwierdzającą ukończenie studiów prawniczych; 3. kopia uzyskania aplikacji prokuratorskiej; 4. informacja o przebiegu drogi zawodowej prokuratora; 5. informacja o nominacji na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej. W dniu 5 stycznia 2018 r. Prokurator Rejonowy w [...] nadała pismo kierowanego do skarżącego, w którym poinformowała go, że nie jest administratorem danych których udostępnienia zażądał. Ponadto poinformowała skarżącego, że informacji tej może udzielić skarżącemu Prokurator Okręgowy w [...], w którego dyspozycji pozostają akta osobowe prokuratorów. W dniu 17 stycznia 2018 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 21 grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił Prokuratorowi Rejonowemu w [...] naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4. ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej w skrócie: "u.d.i.p.") i wniósł o : 1. stwierdzenie bezczynności organu poprzez przekroczenie ustawowego 14 -dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej; 2. wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu w [...] grzywny w wysokości 500 zł; 3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że odpowiedź na jego wniosek została udzielona w 15 – tym dniu od złożenia wniosku, a więc z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 u.d.i.p. Podniósł również, że Prokurator Rejonowy w [...] już od dnia wpłynięcia wniosku wiedziała, że nie jest administratorem danych, których udostępnienia skarżący zażądał, a więc przeciąganie terminu udzielenia tej informacji do 15-go dnia od dnia wpłynięcia wniosku uznać należy za działanie świadome i z premedytacją. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w [...] wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej została udzielona z przekroczeniem o 1 dzień ustawowego terminu do jej udzielenia, tak więc bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśniła również, że wniosek skarżącego wpłynął w drugiej połowie grudnia, a więc w okresie wzmożonej pracy w prokuraturze związanej ze zwiększonym wpływem spraw, opracowywaniem szeregu informacji i sprawozdań. Wiąże się to ze zwiększonym obciążeniem urzędników, w tym ekspediujących pocztę. Okoliczności te spowodowały, iż doszło do nadania przesyłki listowej z jednodniowym opóźnieniem. Ponadto wskazała, że niektóre z żądanych informacji, nie stanowią informacji publicznej, np. życiorys prokuratora, niemniej oceny charakteru informacji winien dokonać administrator danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo uzasadniona. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów. Z art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd - uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W ocenie Sądu analiza akt niniejszej sprawy a także treści pism procesowych skarżącego oraz wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę, z których wynika przebieg dotychczasowego postępowania w tej sprawie, pozwala stwierdzić, że skarga jest częściowo zasadna. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie czynności podejmuje, ale postępowania nie kończy wydaniem decyzji, postanowienia, czy innego aktu, których wydania w danym postępowaniu wymaga przepis prawa (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyrokach z 25 października 2012 r., sygn. II SAB/Bk 27/12 i z 15 listopada 2012 r., sygn. II SAB/Bk 53/12, a także WSA w Gdańsku w wyroku z 3 lipca 2013 r., sygn. II SAB/Gd 54/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte (tak T. Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 grudnia 1998 r., sygn. III SAB 77/98, LEX nr 36590, a także np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 czerwca 2004 r., sygn. III SAB/Wa 8/04, LEX nr 160109). Wniesienie skargi na bezczynność organu uzasadnia zatem samo niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy (tak: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004). Dla uznania bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, czy organ administracji był w danej sprawie zobowiązany do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia czynności, a jeżeli tak, to czy upłynął do tego termin. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W tym samym terminie, jak wynika z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki: - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo - nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Nawiązując do powyższych uwag nie ma wątpliwości, że skarżący w dniu 21 grudnia 2017 r. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w [...] o udostępnienie mu informacji publicznej dotyczącej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] J. K., w następującym zakresie: 1. życiorys prokuratora; 2. informacja potwierdzającą ukończenie studiów prawniczych; 3. kopia uzyskania aplikacji prokuratorskiej; 4. informacja o przebiegu drogi zawodowej prokuratora; 5. informacja o nominacji na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej. W odpowiedzi na wniosek Prokurator Rejonowy w [....] w dniu 5 stycznia 2018 r. nadała pismo skierowane do skarżącego, w którym poinformowała go, że nie jest administratorem danych których udostępnienia zażądał. Ponadto poinformowała skarżącego, że informacji tej może udzielić skarżącemu Prokurator Okręgowy w [...], w którego dyspozycji pozostają akta osobowe prokuratorów; ostatecznie skarżący uzyskał wnioskowane informacje od Prokuratora Okręgowego w [...]. Chcąc zachować 14-dniowy termin, zakreślony treścią art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. organ powinien był zareagować w odpowiedniej formie na wniosek skarżącego najpóźniej do dnia 4 stycznia 2018 roku. Przekazanie skarżącemu pisemnej informacji o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji w dniu 5 stycznia 2018 roku, było zatem spóźnione. Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż bezczynność organu nosiła znamiona rażącego naruszenia prawa. Odpowiedzi na wniosek udzielono skarżącemu z jednodniowym opóźnieniem. Argumenty skarżącego, że organ od dnia wpływu wniosku wiedział o braku możliwości udzielania informacji i z tego względu powinien działać szybciej, nie mają prawnego znaczenia. To, w którym dniu 14-dniowego terminu organ zrealizuje ciążący na nim obowiązek reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, należy wyłącznie do sfery jego wewnętrznej kompetencji, która nie podlega ocenie w sprawie o bezczynność. Z uwagi na rozmiar bezczynności – jeden dzień – Sąd nie znalazł również podstaw do nakładania na organ grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.