II SAB/Rz 16/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi T. i S.R. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie rezerwacji powierzchni piwnicy postanawia skargę odrzucić. II SAB/Rz 16/08 U Z A S A D N I E N I E T. i S.R. wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta "w sprawie rezerwacji powierzchni piwnicy w budynku usługowo - mieszkalnym przy ul. K. 1b w N.". Na uzasadnienie podali, że Burmistrz Miasta i Gminy w piśmie z dnia 18 sierpnia 2006r. znak [...] zarezerwował powierzchnię 62m- pod ubikacje publiczne w piwnicy wyżej wskazanego budynku. W ślad za tym pismem, mimo kilkakrotnych wystąpień, organ ten nie podjął ze skarżącymi żadnych rozmów na temat przystosowania pomieszczenia, kosztów wykończenia i wyposażenia ubikacji. Wnioskiem z dnia 1 marca 2007r. skarżący wystąpili o jednoznaczną odpowiedź odnośnie do zarezerwowanej powierzchni piwnicy, ponawiając prośbę w kolejnych pismach z dnia 8 czerwca 2007r., 21 września 2007r. i 11 marca 2008r. W dniu 28 marca 2008r. otrzymali negatywną odpowiedź Burmistrza Gminy i Miasta. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta wskazał, że umową notarialną z dnia 27 listopada 1998r. Rep.[...], uzupełnioną umową z dnia 11 maja 1999r. Rep.[...], T. i S.R. nabyli od Gminy prawo użytkowania wieczystego działki nr 1744/2 położonej w N. wraz z prawem własności położonego na tej działce budynku szaletu miejskiego. Celem zagospodarowania nieruchomości określonym w umowie i wpisanym do księgi wieczystej KW nr [...] jest prowadzenie szaletu publicznego. Szalety publiczne miały zostać oddane do użytku w terminie dwóch lat od zawarcia umowy. Tymczasem do chwili obecnej szalety nie zostały oddane do użytku, a użytkownicy wieczyści domagają się od Gminy zmiany treści umowy, poprzez precyzyjne określenia obowiązków użytkownika wieczystego i Gminy w kwestii wyposażenia i funkcjonowania szaletu. W ocenie organu funkcjonowanie szaletu zostanie określone w odrębnej umowie, po oddaniu szaletu do użytku. W takim stanie faktycznym skarga nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), tylko sprawy z zakresu stosunków cywilnoprawnych. Wobec tego wszystkie sprawy dotyczące wykonywania umowy użytkowania wieczystego oraz funkcjonowania szaletu publicznego zainteresowane strony powinny rozwiązać na drodze cywilno-prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 za zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Wyznaczenie granic kontroli sądowoadministracyjnej wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., który to przepis enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. I tak, przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przewiduje, że wnoszenie skarg na bezczynność organów administracji dopuszczalne jest wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w sprawach szczegółowo wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, a więc nie wydają decyzji administracyjnych, szczegółowo wymienionych postanowień w postępowaniu administracyjnym, postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także nie podejmują innych, niż wyżej wskazane, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Wobec tego zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest to, czy sprawa wszczęta przed sądem administracyjnym pismem z dnia [...]r., nazwanym skargą na bezczynność, ma charakter sprawy sądowoadministracyjnej. Innymi słowy, czy w opisanej sprawie organ był obowiązany podjąć jedno z rozstrzygnięć wskazanych w przepisie art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a. i przez fakt uchylania się od rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w bezczynności. Z pisma T. i S.R. oraz nadesłanych akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarga nie dotyczy bezczynności organu, w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Sprawa dotyczy bowiem sposobu korzystania z nieruchomości przy ul. K. 1b w N., oddanej skarżącym w użytkowanie wieczyste umową z dnia 27 listopada 1998r. nr Rep. A[...], uzupełnioną umową z dnia 11 maja 1999r. Rep.[...]. Celem zagospodarowania nieruchomości określonym we wskazanych umowach jest prowadzenie szaletu publicznego. W sprawie skarżący domagają się od organu określenia kto ma przystosować pomieszczenie piwnicy na ubikację miejską, kto ma ponieść koszty wykończenia i wyposażenia ubikacji w sytuacji, gdy w grudniu 2004r. uruchomiona została i jest prowadzona na ich koszt kabina ustępowa ogólnodostępna. Prowadzenie natomiast ubikacji ogólnodostępnej w takim zakresie, jaki został określony przez Burmistrza Gminy i Miasta w piśmie z dnia 18 sierpnia 2006r., w ocenie skarżących, bez zawarcia konkretnej umowy z Gminą, nie jest możliwe. Stosownie do przepisu art. 29 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste określa się między innymi sposób korzystania z nieruchomości stosownie do art. 236 i 239 kodeksu cywilnego. Art. 236 kc dotyczy okresu, na jaki oddaje się nieruchomość w użytkowanie wieczyste, zaś z przepisu art. 239 § 1 i § 2 kc wynika, że sposób korzystania z nieruchomości gruntowej powinien być określony w umowie; jeśli oddanie nieruchomości gruntowej następuje w celu wzniesienia na tej nieruchomości budynków lub innych urządzeń, to umowa powinna określać: termin rozpoczęcia i zakończenia robót, rodzaj budynków lub urządzeń oraz obowiązek ich utrzymywania w należytym stanie, warunki i termin odbudowy w razie zniszczenia albo rozbiórki budynków oraz wynagrodzenie użytkownikowi za budynki istniejące w dniu wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Ze powyższych przepisów wynika, że umowa o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste powinna określać sposób korzystania z tej nieruchomości i jest ona zawierana w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego. Taki charakter stosunku (umowy) przesądza o tym, że wszelkie sprawy dotyczące treści umowy, czy też jej wykonywania (a tego domagają się skarżący), mają charakter cywilnoprawny. W konsekwencji - w takiej sprawie organ administracji publicznej nie wydaje decyzji administracyjnej, ani postanowienia w postępowaniu administracyjnym; nie wydaje też postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani nie ma podstaw do pojęcia innych, niż wyżej wskazane, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czy wreszcie - do wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art.3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a.). Zatem stwierdzić należy, że skarga nie dotyczy bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Końcowo należy nadmienić, że z uwagi na cywilnoprawny charakter sprawy Sąd nie badał, czy skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpali tryb do wniesienia skargi na bezczynność organu (art.37 kpa w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a); Sąd nie wzywał też skarżących o uiszczenie wpisu od wniesionej skargi, gdyż z treści pisma wynikało, że podlega ono odrzuceniu (art.222 P.p.s.a.).