II SAB/Rz 164/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie braku złożenia propozycji służby - postanawia – odrzucić skargę. II SAB/Rz 164/17 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi R.R. jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: DIAS w [...]) w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji służby. Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, iż skarżący od 21 lipca 1993 r. pełnił służbę w Służbie Celnej. Z dniem 1 lipca 2000 r. otrzymał akt mianowania w Służbie Celnej na stopień dyspozytora celnego. Do końca lutego 2017 r. pełnił służbę w Terenowej Sekcji Kontroli Przedsiębiorców w [...] Urzędu Celnego w [...] na stanowisku młodszego eksperta celnego w stopniu aspiranta Służby Celnej. Od 1 marca do dnia 31 maja 2017 r. pełnił zaś służbę w Izbie Administracji Skarbowej w [...] realizując zadania w [...] Urzędzie Celno – Skarbowym w [...] jako funkcjonariusz służby Celno – Skarbowej w [...]. [...] maja 2017 r. skarżącemu przedłożono propozycję zatrudnienia i skutkiem jej przyjęcia, od dnia [...] czerwca 2017 r. jest zatrudniony w ramach korpusu służby cywilnej i umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony w [...] Urzędzie Celno Skarbowym w VI referacie kontroli Celno – Skarbowej i Postępowania Podatkowego w [...] na stanowisku starszy kontroler skarbowy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. skarżący złożył do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie przez DIAS w [...] wyrażające się w braku złożenia mu do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby pomimo ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm., dalej: ustawa wprowadzająca). We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze R.R. wniósł o stwierdzenie po stronie DIAS w [...] bezczynności polegającej na nieprzedstawieniu mu propozycji służby oraz o zobowiązanie tego organu do zaprzestania bezczynności i niezwłocznego złożenia mu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, uwzględniającej posiadane kwalifikacje, przebieg służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania. W ocenie skarżącego konstrukcja art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej prowadzi do takiej wykładni ust. 7 tego artykułu, która nakłada na dyrektora izby administracji skarbowej obowiązek przedstawienia do 31 maja 2017 r. każdemu pracownikowi propozycji pracy i każdemu funkcjonariuszowi propozycji służby. Ustawodawca nie wyszczególnił żadnych przesłanek ustawowych zwalniających organ z tego obowiązku wobec funkcjonariusza poza wyjątkiem wynikającym wprost z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1947 ze zm., dalej: u.K.A.S.). Skarżący wywiódł, że dopuszczalność niezłożenia propozycji służby i wygaszenia stosunku służbowego wymagałaby ze strony ustawodawcy obligatoryjnego określenia kryteriów oraz wprowadzenia procedury odwoławczej. Skarżący zarzucił niekonstytucyjność przepisów wyrażającą się w braku stabilności stosunku służbowego, pozbawieniu prawa do sądu, nierównym traktowaniu oraz dyskryminacji. DIAS w [...] - reprezentowany przez radcę prawnego - w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazał, że w doktrynie przyjmuje się, że przedmiot skargi określony w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zakreślają następujące elementy: - czynność lub akt nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3; - akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny; tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującego daną czynność; - akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny; - akt lub czynność muszą "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej, dyrektor izby administracji skarbowej składał odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Zgodnie z art. 170 ust. 2 tej ustawy, pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, winien był w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania złożyć oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie było równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby. Złożenie natomiast oświadczenia o przyjęciu propozycji skutkowało przekształceniem stosunku pracy lub służby (art. 171 ust. 1 ustawy wprowadzającej). Trzy ze wskazanych powyżej elementów kwalifikujących dany akt lub czynność do grupy określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w analizowanym przypadku nie występują, co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Przedkładane propozycje nie mają charakteru zewnętrznego, gdyż w analizowanej sprawie zachodzi relacja zależności (podporządkowania) służbowego i złożenie propozycji odbywa się w ramach tej relacji. Ponadto akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. Kryterium "z zakresu administracji publicznej" oznacza, że w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się akty lub czynności zawierające element władztwa administracyjnego. Działalność z zakresu administracji publicznej wykonywaną w formie władczej cechuje jednostronność działania, moc wiążąca oraz dopuszczalność stosowania przymusu. W zakresie przedkładania propozycji pełnienia służby bądź zatrudnienia czy też nieprzedstawienia propozycji dyrektor izby administracji skarbowej nie działa jak organ władzy publicznej, ale jako kierownik jednostki organizacyjnej, którym jest na mocy art. 145 ust. 1 ustawy o KAS. Zatem propozycji, o której mowa w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej nie sposób przypisać charakteru publicznoprawnego. Nie każde działanie organu administracji publicznej mieści się w kategorii "działania publicznoprawnego", a tylko takie, które związane jest z władztwem administracyjnym. Propozycja nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków funkcjonariusza /pracownika. Jak już sama nazwa tej czynności wskazuje, stanowi jedynie propozycję nowych warunków zatrudnienia bądź pełnienia służby. Nawet w przypadku propozycji pełnienia służby przedłożonej funkcjonariuszowi stanowiącej decyzję ustalającą warunki służby, do tego by wywołała skutki prawne i by przysługiwał od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ustawodawca wymaga jej przyjęcia przez funkcjonariusza (art. 169 ust. 4 ustawy wprowadzającej). W chwili przedłożenia takiej propozycji funkcjonariuszowi nie ustala więc ona jego uprawnień i obowiązków. Dzieje się to dopiero w przypadku jej przyjęcia przez adresata. W związku z powyższym, kryterium czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa również nie zostaje spełnione. Zatem, propozycja o której mowa w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Fakt, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a., to ewentualna bezczynność organu w przedstawieniu takiej propozycji nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a wobec tego wniesienie przedmiotowej skargi winno skutkować jej odrzuceniem. Uzasadniając stanowisko w zakresie oddalenia skargi organ za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 165 ust. 7 ustawy wywodzony z bezczynności polegającej na nieprzedstawieniu skarżącemu propozycji pełnienia służby pomimo spełnienia ustawowych przesłanek. Z treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej wynika m.in., że dyrektor izby administracji skarbowej składa odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Natomiast według art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej, w przypadku nieotrzymania propozycji pracy lub służby do dnia 31 maja 2017 r., stosunki pracy osób zatrudnionych oraz pełniących służbę w jednostkach KAS wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r. Ani ww. przepisy ani też pozostałe ustawy wprowadzającej nie nakładają na kierowników jednostek organizacyjnych (w tym przypadku DIAS w [...]) obowiązku przedłożenia propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby czy też zatrudnienia wszystkim funkcjonariuszom /pracownikom aktualnie pełniącym służbę /zatrudnionym w Izbie Administracji Skarbowej w [...] Przeciwnie, ustawodawca w art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej wprost potwierdza brak obowiązku przedstawienia funkcjonariuszowi /pracownikowi nowych warunków służby /zatrudnienia, określając skutki prawne takiej decyzji. Dodatkowo DIAS podejmując decyzję o przedłożeniu lub nieprzedłożeniu propozycji służby /pracy określonym funkcjonariuszom /pracownikom kierował się określonymi ustawą przesłankami w powiązaniu z realnymi potrzebami pracodawcy. Brzmienie ustawy wprowadzającej wskazuje, że dyrektorzy izb administracji skarbowej mieli w tym zakresie pełną swobodę działania, aby móc dostosować kadrę izby administracji skarbowej do potrzeb tej jednostki organizacyjnej. Realizacja polityki kadrowej na podstawie przepisu art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Konsekwentnie, skoro na tym organie nie ciążył ustawowy obowiązek przedłożenia nowych warunków służby, brak jest podstaw do stawiania tezy, że w związku z jej nieprzedłożeniem organ ten pozostaje w bezczynności. Ponadto przepisy ustawy wprowadzającej stanowią przepisy szczególne w stosunku do unormowań zawartych w pragmatykach służbowych. Zgodnie z normą kolizyjną - lex specialis derogat legi generali - norma szczególna uchyla normę generalną. Mając na uwadze powyższe zasadny jest wniosek, iż przepisy ustawy wprowadzającej stanowiące lex specialis, dają możliwość wygaszenia stosunku służbowego poprzez przyznanie dyrektorowi izby administracji skarbowej uprawnień do odstąpienia od wręczenia propozycji służby wszystkim funkcjonariuszom pełniącym obowiązki na dzień 31 maja 2017 r., nie przewidując jednocześnie jakiejkolwiek formy weryfikacji takiej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Formy przejawów działalności tych organów podlegające tej kontroli określa z kolei ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Wyznacza ona w art. 3 § 2 i § 2a zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Katalog ten rozszerzają dodatkowo przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę (stanowi o tym art. 3 § 3 P.p.s.a.). Dopiero więc ustalenie, że zaskarżony do sądu akt (bądź jego brak) mieści się w powyższym taksatywnym wyliczeniu pozwala na merytoryczne rozpatrzenie zainicjowanej skargą sprawy. Konstatacja, iż objęta skargą działalność organu (lub stanowiący przejaw bezczynności jej brak) nie podlega właściwości sądowej skutkuje natomiast koniecznością odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przedmiotem skargi R.R. jest bezczynność Dyrektora IAS w [...], przejawiając się w braku przedstawienia mu przez ten organ propozycji służby. Obowiązek organu w tym zakresie skarżący wywiódł z treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej; w świetle brzmienia tego przepisu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej, pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stali się z dniem wejścia w życie ustawy o której mowa w art. 1 (tj. u.K.A.S.), z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej pełniącymi służbę w jednostkach KAS, zachowując ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego zastosowanie miały przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym, skarżący od dnia 1 marca 2017 r. (wejście w życie u.K.A.S.) pełnił służbę w Izbie Administracji Skarbowej w [...], realizując zadania w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w Delegaturze [...], w Oddziale Celnym w [...]. Został on o tym - w myśl art. 165 ust. 6 ustawy wprowadzającej - poinformowany pismem DIC w [...] z [...] lutego 2017 r.; zgodnie z nim, pracownicy zatrudnieni w izbach celnych, urzędach kontroli skarbowej, Centrum Edukacji Zawodowej Resortu Finansów oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych, nie później niż do dnia 28 lutego 2017 r., otrzymują pisemną informację o miejscu wykonywania obowiązków służbowych, jeżeli ulega ono zmianie. Brak informacji w tym terminie jest równoznaczny z powierzeniem wykonywania obowiązków służbowych w dotychczasowym miejscu. Przywołania wymaga jeszcze art. 169 ustawy wprowadzającej, wedle którego funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługuje stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego (ust. 1). Propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 4). Do postępowań w sprawach o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. (ust. 6). Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego (ust. 7). Istotne są także unormowania art. 170 ustawy wprowadzającej. Wedle jego ust. 1, stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. Pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby (ust. 3). Wedle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrolą sądu administracyjnego objęta jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; dotyczy to takich form działania organów administracji jak decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (pkt 2), postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 u.K.A.S., oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd kontroluje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). Z mocy art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W doktrynie prawa administracyjnego i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej możliwe jest jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O bezczynności możemy w związku z tym mówić, gdy organ w prawnie określonym terminie nie wydał decyzji, postanowienia, aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., interpretacji prawa podatkowego bądź nie podjął czynności dotyczącej uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, do której dokonania był zobowiązany (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2013 r. II FSK 2968/13). Jak zatem słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, skuteczność skargi zależy od istnienia po stronie organu administracji obowiązku działania w jednej z przewidzianych prawem form (art. 3 P.p.s.a.). Analiza niniejszej sprawy prowadzi tymczasem do wniosku, że Dyrektor IAS w [...] nie był zobligowany do podjęcia żądanego od niego przez skarżącego działania w postaci złożenia propozycji służby, o czym przesądza jednoznacznie treść powołanych wyżej zapisów ustawy wprowadzającej. Wynika z nich mianowicie, że Dyrektor IAS w [...] realizując określoną politykę kadrową dysponował pewną swobodą działania, a zatem uwzględniając okoliczności wymagane ustawą wprowadzającą (art. 165 ust. 7), mógł złożyć propozycję zmierzającą do pozostawienia danej osoby w korpusie celno-skarbowym bądź też mógł tego rodzaju propozycji nie składać, co skutkowało – w myśl art. 171 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - wygaśnięciem dotychczasowego stosunku pracy bądź stosunku służby. Jak wynika z tych przepisów, ustawodawca pozostawił organom prawo decydowania o tym, czy danej osobie w ogóle zostanie złożona propozycja dalszego zatrudnienia bądź służby, jak i wyboru rodzaju podstawy dalszej pracy (zatrudnienie lub służba). Tymczasem, jak już wyżej wskazano, w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu, kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy dokonał tego w przewidzianym do tego terminie. Skoro jednak z przepisów ustawy wprowadzającej nie wynikał obowiązek złożenia funkcjonariuszom celnym wyłącznie propozycji służby, tym samym nie można Dyrektorowi IAS przypisać bezczynności polegającej na niezłożeniu takiej propozycji. Ponadto, jeżeli prawodawca wprost powiązał z brakiem przedstawienia funkcjonariuszowi pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby skutki prawne polegające na wygaśnięciu stosunku służbowego funkcjonariusza, to brak przedstawienia tej propozycji nie może być oceniany w kategoriach bezczynności, albowiem jest sposobem działania przewidzianym przez ustawodawcę, w woli którego wprost wyrażonej w art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej rodzi skutki materialnoprawne w postaci wygaśnięcia stosunku służbowego (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 października 2017 r., II SAB/Wa 521/17). Niezależnie od tego, zarzut bezczynności mógłby być skuteczny tylko wówczas, gdyby dotyczyła ona jednego z zaskarżalnych do sądu administracyjnego rozstrzygnięć o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a. Mimo więc tego, że sama propozycja służby stanowi decyzję administracyjną (art.169 ust. 4 ustawy wprowadzającej), to jednak w sytuacji gdy na Dyrektorze IAS w [...] nie spoczywał obowiązek jej wydania, nie można przyjąć dopuszczalności złożenia skargi na bezczynność w takim zakresie. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, tylko w przypadku gdyby na organie ciążył wynikający ze stosownych regulacji obowiązek działania właśnie w jednej z wyżej wymienionych form, lecz działania tego by nie podejmował, dopuszczalna byłaby skarga na jego bezczynność. Podkreślenia wymaga ponadto, że nawet gdyby przyjąć dopuszczalność sądowej kontroli zarzucanej w skardze bezczynności, to konsekwencją uwzględnienia tej skargi nie mogłoby być nałożenie na Dyrektora IAS w [...] obowiązku złożenia skarżącemu propozycji służby. Jego stosunek służbowy wygasł bowiem z dniem 31 sierpnia 2017 r., a Sąd nie jest władny do wzruszenia tego skutku wobec obowiązywania regulacji prawnej, z której skutek ten wprost wynika. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na brzmienie art. 5 pkt 2 P.p.s.a., który wyłącza właściwość sądu administracyjnego w sprawach wynikających z podległości między przełożonymi i podwładnymi. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna w stosunku do aktów podjętych w wymienionym zakresie (bądź na brak działania w tymże zakresie) nie jest generalnie dopuszczalna i w odniesieniu do danego rodzaju rozstrzygnięć (ich braku) mogłaby jedynie wynikać z wyraźnego brzmienia przepisu szczególnego, którego w warunkach niniejszej sprawy brak. Z powyższych względów należało przyjąć, że skoro przedmiot skargi R.R. nie mieści się w ramach bezczynności organów administracji publicznej która podlega kontroli sądowej wskazanej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. a właściwość sądu administracyjnego nie wynika również z żadnego przepisu szczególnego (art. 3 § 3 P.p.s.a.), to nie mogło to skutkować jej merytorycznym rozpoznaniem. Z tej przyczyny skarga – jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym (na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów); sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a.).