II SAB/Rz 17/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi T. i S.R. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wynajmu kabiny ustępowej ogólnodostępnej postanawia skargę odrzucić. IISAB/Rz 17/08 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 21 kwietnia 2008r. T. i S.R. wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta "w sprawie wynajmu kabiny ustępowej ogólnodostępnej usytuowanej w budynku mieszkalno - usługowym w N. przy ul. K. 1b". Na uzasadnienie podali, że w styczniu 2007r. podczas prowadzonych rozmów w sprawie rozbudowy budynku usługowo-mieszkalnego o pomieszczenia przeznaczone na ubikacje ogólnodostępne zwrócili uwagę Burmistrza Miasta i Gminy, że ponoszą od 13.12.2004r. koszty utrzymania kabiny ustępowej ogólnodostępnej mimo, że obowiązek ten spoczywa na gminie. Do pisma z dnia 20.03.2007r. skarżący dołączyli umowę najmu kabiny ustępowej ogólnodostępnej z prośbą o jej podpisanie. W dniu 14 marca 2008r. skarżący skierowali do Burmistrza wezwanie do podjęcia decyzji w sprawie wynajmu przedmiotowej. W odpowiedzi z dnia 4 kwietnia 2008r. Gmina stwierdziła, że kabina ustępowa nie może być przedmiotem najmu bo nie spełnia kryteriów szaletu publicznego. Ponieważ w dniu 28 marca 2008r. skarżący otrzymali negatywną odpowiedź, dlatego wnoszą skargę na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta wskazał, że umową notarialną z dnia 27 listopada 1998r. Rep.[...], uzupełniona umową z dnia 11 maja 1999r. Rep.[...], T. i S.R. nabyli od Gminy prawo użytkowania wieczystego działki nr 1744/2 położonej w N. wraz z prawem własności położonego na tej działce budynku szaletu miejskiego. Celem zagospodarowania nieruchomości określonym w umowie i wpisanym do księgi wieczystej KW nr [...] jest prowadzenie szaletu publicznego. Szalety publiczne miały zostać oddane do użytku w dwa lata od zawarcia umowy i do chwili obecnej nie zostały oddane do użytku, a użytkownicy wieczyści domagają się od Gminy zmiany treści umowy poprzez precyzyjne określenia obowiązków użytkownika wieczystego. W ocenie organu funkcjonowanie szaletu zostanie określone w odrębnej umowie, po oddaniu szaletu do użytku. W takim stanie faktycznym skarga nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), tylko sprawy z zakresu stosunków cywilnoprawnych. Wobec tego wszystkie sprawy dotyczące wykonywania umowy użytkowania wieczystego oraz funkcjonowania szaletu publicznego zainteresowane strony powinny rozwiązać na drodze cywilno-prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 za zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Wyznaczenie granic kontroli sądowoadministracyjnej wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., który to przepis enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. I tak, przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przewiduje, że wnoszenie skarg na bezczynność organów administracji dopuszczalne jest wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w sprawach szczegółowo wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, a więc nie wydają decyzji administracyjnych, szczegółowo wymienionych postanowień w postępowaniu administracyjnym, postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także nie podejmują innych, niż wyżej wskazane, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Wobec tego zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest to, czy sprawa wszczęta przed sądem administracyjnym pismem z dnia 21 kwietnia 2008r., nazwanym skargą na bezczynność, ma charakter sprawy sądowoadministracyjnej. Innymi słowy, czy w opisanej sprawie organ był obowiązany podjąć jedno z rozstrzygnięć wskazanych w przepisie art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a. i przez fakt uchylania się od rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w bezczynności. Analiza treści pisma T. i S.R. z dnia 21 kwietnia 2008r., jednoznacznie prowadzi do wniosku, że nie jest to skarga na bezczynność w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Postępowanie dotyczy bowiem zawarcia umowy najmu kabiny ustępowej ogólnodostępnej usytuowanej przy ul. K. 1b w N. na nieruchomości oddanej skarżącym w użytkowanie wieczyste umową z dnia 27 listopada 1998r. nr Rep.[...], uzupełnionej umową z dnia 11 maja 1999r. Rep. [...]. Celem zagospodarowania tej nieruchomości określonym we wskazanych umowach jest prowadzenie szaletu publicznego, przy czym skarżący domagają się od gminy zawarcia umowy wynajmu kabiny ustępowej ogólnodostępnej. Już takie żądanie pozwala stwierdzić, że sprawa nie podlega rozstrzygnięciu przez organ gminy w formie, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Niezależnie od tego wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 29 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste określa się między innymi sposób korzystania z nieruchomości stosownie do art. 236 i 239 kodeksu cywilnego. Art. 236 kc dotyczy okresu, na jaki oddaje się nieruchomość w użytkowanie wieczyste, zaś z przepisu art. 239 § 1 i § 2 kc wynika, że sposób korzystania z nieruchomości gruntowej powinien być określony w umowie; jeśli oddanie nieruchomości gruntowej następuje w celu wzniesienia na tej nieruchomości budynków lub innych urządzeń, to umowa powinna określać: termin rozpoczęcia i zakończenia robót, rodzaj budynków lub urządzeń oraz obowiązek ich utrzymywania w należytym stanie, warunki i termin odbudowy w razie zniszczenia albo rozbiórki budynków oraz wynagrodzenie użytkownikowi za budynki istniejące w dniu wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Ze powyższych przepisów wynika, że umowa o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste powinna określać sposób korzystania z tej nieruchomości i jest ona zawierana w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego. Taki charakter stosunku (umowny) przesądza o tym, że wszelkie sprawy dotyczące treści umowy, jej wykonywania, czy też zawarcia umowy określonej treści dotyczącej najmu kabiny ustępowej (a tego domagają się skarżący), mają charakter cywilnoprawny. W konsekwencji - w sprawie tej organ administracji publicznej nie wydaje decyzji administracyjnej, ani postanowienia w postępowaniu administracyjnym; nie wydaje też postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani nie ma podstaw do pojęcia innych, niż wyżej wskazane, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czy wreszcie - nie ma podstaw do wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (art.3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a.). Zatem stwierdzić należy, że skarga nie dotyczy bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Końcowo należy nadmienić, że z uwagi na cywilnoprawny charakter sprawy Sąd nie badał, czy skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpali tryb do wniesienia skargi na bezczynność organu (art.37 kpa w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a); Sąd nie wzywał też skarżących o uiszczenie wpisu od wniesionej skargi, gdyż z treści pisma wynikało, że podlega ono odrzuceniu (art.222 P.p.s.a.).