II SAB/Rz 17/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Burmistrza Miasta (...) w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej - postanawia - I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Burmistrza Miasta (...) na rzecz skarżącej J.K. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Wyrokiem z 16.03.2009 r. I OSK 1261/08 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej w skrócie: NSA) rozpoznając skargę kasacyjną J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie z 10.07.2008 r. II SAB/Rz 22/08 oddalającego jej skargę na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, uchylił przedmiotowy wyrok i sprawę przekazał WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Z treści tego wyroku wynika, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek żądania J. K. skierowanego w dn. 31.03. 2008 r. do Burmistrza Miasta P. o wydanie potwierdzonej kserokopii wykazu zrealizowanej infrastruktury na terenie działki nr 572 i rozliczenia kwoty 200 000 zł, wydatkowanej w trakcie realizacji inwestycji związanej z infrastrukturą przy budynku wielorodzinnym przy ul. D.j w P. (pkt "a") oraz o udzielenie informacji w oparciu, o jaki "plan miejscowy" wydano powyższą kwotę z funduszu gminy (pkt "b"). Reagując na ten wniosek Burmistrz Miasta P. przekazał pismo wnioskującej P. Towarzystwu Budownictwa Społecznego sp. z o.o. (dalej: PTBS), aby udzielić odpowiedzi na pytanie zadane w pkt "a", zaś odrębnym pismem z 28.04.2008 r. udzielił odpowiedzi, w której wskazał, iż spółka PTBS należy w całości do Gminy Miasto P., którego rada miejska przeznaczyła uchwałą z [...].03.1999 r. nr [...] 200 tys. zł na dofinansowanie budownictwa czynszowego. PTBS pismem z 20.05.2008 r. odpowiedziało J. K. w ten sposób, że powyższa kwota przyznana przez Radę Miasta P. w budżecie z 1999 r. została przeznaczona na dofinansowanie budowy budynku mieszkalnego przy ul. D. 8 wraz z infrastrukturą. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta P., zarzucając mu brak podjęcia działań unormowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, wnosząc o stwierdzenie bezczynności i zobowiązanie organu do jej udzielenia, zgodnie ze źródłowym wnioskiem. Przedstawiając swój pogląd odnośnie warunków dopuszczających wydatkowanie środków budżetowych związanych ze zmianą zagospodarowania terenu, skarżąca wywodziła, że burmistrz nie udzielił jej odpowiedzi na pytanie, jego stanowisko jest "wymijające", co ma czynić skargę uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta P. wniósł o jej oddalenie, podnosząc że skarżąca ma świadomość, na podstawie jakiego planu zagospodarowania przestrzennego wydano decyzję dotyczącą warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o którą wydano następnie pozwolenie na budowę na działce nr 572. Zdaniem organu nie doszło do bezczynności, albowiem skarżącej udzielono stosownej informacji, kwestionowanie jej treści nie może zatem świadczyć o bezczynności. Rozpoznając tę skargę WSA w Rzeszowie wyrokiem z 10.07.2008 r. II SAB/Rz 22/08 oddalił ją. W ocenie Sądu żądane informacje miały charakter informacji publicznej, wprawdzie organ nie dotrzymał ustawowego terminu jej udzielenia, ale skarga w jego ocenie była bezzasadna, skoro w istocie podjęto stosowne czynności i udzielono odpowiedzi na źródłowy wniosek. Wyrok powyższy J. K. zaskarżyła skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (NSA). Wyrokiem z 16.03.2009 r. I OSK 1261/08 NSA uwzględnił skargę kasacyjną, uchylił wyrok II SAB/Rz 22/08, a sprawę przekazał WSA w Rzeszowie do ponownego rozpatrzenia. Szereg zarzutów naruszenia przepisów procesowych w ocenie sądu kasacyjnego okazały się nietrafne, niemniej NSA dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego przez sąd I instancji, a i to nie wszystkich, jakie zostały w skardze kasacyjnej przedstawione. W ocenie NSA trafny okazał się zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej Udip). Sąd wyeksponował formy udostępnienia informacji publicznej, polegające na udzieleniu prawa wglądu do dokumentów urzędowych, za nieprawidłowe uznano "posłużenie" się przez Burmistrza Miasta P. PTBS w P. w podjęciu czynności polegających na rozpatrzeniu źródłowego wniosku skarżącej. W ocenie NSA udzielone J. K. informacje nie odpowiadały wnioskowi, jeśli chodzi o pkt "a". Co się tyczy drugiego z pytań, to powstają wątpliwości i niedomówienia, o jaki "plan miejscowy" skarżącej chodzi, na podstawie którego doszło do wydatkowania kwoty 200 tys. zł. Sąd kasacyjny wskazał w tym zakresie, że rolą organu w świetle art. 14 ust. 2 Udip było uściślenie formy udostępnienia informacji publicznej, jeżeli informacja nie może zostać udostępnienia w postaci, w jakiej domaga się tego wnioskodawca. NSA nie podzielił także zasadniczego toku rozumowania sądu I instancji, jakoby podjęte działania przez Burmistrza Miasta P. stanowiły tego rodzaju działania, dzięki którym zarzut bezczynności, abstrahując od treści udzielonych skarżącej informacji, okazał się nietrafny. W konkluzji wyroku kasacyjnego stwierdzono, że WSA winien skargę na bezczynność uwzględnić. Przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpatrzenia oznacza, że kontroli sądu poddane jest działanie Burmistrza Miasta P. w aspekcie udzielania odpowiedzi na wniosek J. K., domagającej się jej udzielenia w trybie Udip i wywodzącej, że organ w tym zakresie dopuścił się bezczynności. Sprawa ta została ponownie zarejestrowana i prowadzona do sygn. II SAB/ Rz 17/09. Burmistrz Miasta P. pismem z 14.07.2009 r. wniósł o oddalenie skargi oraz poinformował, że już po otrzymaniu wyroku NSA I OSK 126/08 udzielił skarżącej szczegółowych informacji żądanych w piśmie z 31.03.2008 r. Do pisma zostało dołączone zestawienie nakładów inwestycyjnych, nadto wyjaśniono na podstawie jakiego planu zagospodarowania przestrzennego wydawano decyzje inwestycyjne. Stwierdzono także, że Gmina Miasto P. nie posiada żądnych innych dokumentów w tej sprawie. Do pisma dołączono kopię pisma skierowanego do J. K. wraz z zestawieniem kwot wydatkowanych na realizację budynku mieszkalnego przy ul. D.. Kopię pisma organu doręczono J. K. Skarżąca w piśmie procesowym z 22.07.2009 r. stwierdziła, że organ w jej ocenie nadal nie respektuje przepisów Udip, a udzielony jej wykaz nie jest tym, na który oczekiwała i o który zwróciła się w marcu 2008 r. Zdaniem J. K. Burmistrz Miasta P. narusza zasady ogóle k.p.a. ujęte w art. 6-8 oraz art. 12 § 1 i 2, uchybia przepisom ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa) "w związku z wyrokiem kasacyjnym", narusza art. 13 ust.1 i 2, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5g Udip, a ponadto art. 61 Konstytucji RP w aspekcie prawa obywatela do uzyskania dostępu do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej oczekiwała ona o udzielenie informacji publicznej, co za pieniądze gminy zostało zbudowane, wyrok NSA został źle zrozumiany przez Burmistrza Miasta P., nawet przyjmując, ze udzielony jej wykaz jest tym "dobrem" o jakie występowała w 2008 r., to nastąpiło to już za późno. Skarżąca kwestionuje uzasadnienie wyroku II SAB/Rz 22/08 wywodząc, że pisemne motywy odbiegać mają od motywów ustnych. J. K. wywodzi dalej, że po niekorzystnym dla niej wyroku II SAB/Rz 22/08 wystąpiła o informację do Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rz. i ten organ przesłał jej dane, które spełniać mają jej oczekiwania w zakresie uzyskania wiedzy, dotyczącej wydatkowania publicznych pieniędzy w 1999 i 2000 r. z przeznaczeniem na realizację przez PTBS budynku przy ul. D. w P.. Skarżąca stwierdza, że za publiczne pieniądze wybudowano w 1999 r. podpiwniczenie, zaś w 2000 r. "infrastrukturę oraz drogę", co nie było poprzedzone ustaleniem celu publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej burmistrz wydatkował pieniądze publiczne wadliwie, czym dofinansował zadanie komercyjne PTBS. Skarżąca napomyka o toczącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku przy ul. D., a końcowo wywodzi o istniejącej bezczynności Burmistrza Miasta P. w sprawie jej źródłowego wniosku z 31.03.2008 r. Burmistrza Miasta P. w kolejnym piśmie procesowym z 17.08.2009 r. wywodzi, że stan bezczynności nie istnieje, a skarżącej udzielono stosownej odpowiedzi. Podczas rozprawy skarżąca podtrzymała swoje żądanie, okazała pismo Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rz. 30.07.2008 r., przy którym doręczono jej wyciągi z uchwał Zarządu Miasta P., a dotyczących sprawozdań z wykonania budżetu za lata 1999 i 2000. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu podjęte przez Burmistrza Miasta P. już po wydaniu i doręczeniu wyroku NSA I OSK 1261/08 czynności polegające na doręczeniu skarżącej pisma z 27.05.2009 r. wraz z wykazem zawierającym zestawienie nakładów inwestycyjnych poniesionych na realizację budynku mieszkalnego przy ul. D. w P., wykonanego przez PTBS, czynią postępowanie ze skargi na bezczynność bezprzedmiotowym. Źródłowym wnioskiem z 31.03.2008 r. J. K. domagała się wydania potwierdzonej kopii zawierającej "wykaz zrealizowanej infrastruktury na terenie działki nr 572 i rozliczenia kwoty 200 000 zł w sprawie partycypacji w budowie infrastruktury przy budynku 24 rodzinnym PBS przy ul. D." oraz podania w "oparciu o jaki plan miejscowy nastąpiło wydanie wymienionej kwoty z funduszu gminy". W ocenie Sądu treść pisma burmistrza z 27.05.2009 r. oraz dołączone do niego zestawienie czyni zadość tak sformułowanym pierwotnie żądaniom uzyskania dostępu do informacji publicznej. W piśmie tym wskazano na podstawę przyznania PTBS kwoty 200 000 zł - załącznik nr 7 poz. 22 do uchwały nr [...] Rady Miasta P. z [...].03.1999 r. w sprawie budżetu miasta na rok 1999 (odpowiedź na pytanie "b"). Burmistrz wyjaśnił jednocześnie, że powyższą kwotę ujęto w całości kosztów realizacji przedmiotowego budynku, zaś z zestawienia kosztów wynika, jakie konkretnie elementy infrastruktury zostały zrealizowane w ramach powyższego przedsięwzięcia inwestycyjnego (pytanie "a"). W doktrynie zauważa się, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynność (tak J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2008, s. 368-369). Ta konstatacja prowadzi do wniosku, że istniejąca przed datą doręczenia skarżącej pisma organu z 27.05.2009 r. bezczynność w postaci nieudzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, która w świetle wyroku I OSK 1261/08 istniała niewątpliwie, ustała. W ocenie Sądu burmistrz uwzględnił skargę w sprawie zarejestrowanej do sygn. II SAB/ Rz 17/09 do momentu rozpoczęcia rozprawy, działając w trybie art. 54 § 3 Ppsa. Gdy postępowanie sądowoadministracyjne stanie się z innych przyczyn bezprzedmiotowe, sąd wydaje postanowienie o jego umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa). To uzasadnia zakończenie w tej właśnie formie przedmiotowego postępowania. Wszystkie inne kwestie, a to kwestionowanie uzasadnienia wyroku II SAB/Rz 22/08, toczące się postępowanie w zakresie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę budynku zrealizowanego przez PTBS w P., niewątpliwie naruszenie terminu ustawowego przez burmistrza w zakresie udzielania informacji publicznej, nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy z uwagi na jej przedmiot. Ponieważ skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania, koszty te Sąd nałożył na organ na zasadzie art. 200 w zw. z art. 201 § 1 Ppsa.