II SAB/Rz 187/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji N. na bezczynność Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - postanawia – odrzucić skargę. Fundacja N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skargę tę podpisał radca prawny A. K. jako pełnomocnik Fundacji. Nie dołączono jednak stosownego pełnomocnictwa. Ponadto, brak było odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego Fundacji oraz nie opłacono przedmiotowej skargi. W związku z tym, wezwano Fundację (za pośrednictwem pełnomocnika) do uzupełnienia powyższych braków w terminie 7 dni wskazując, że w razie niezastosowania się do powyższego skarga zostanie odrzucona. Wezwanie dotyczące nadesłania pełnomocnictwa oraz odpisu z KRS, jak też zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II wzywające do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu od skargi doręczono wskazanemu wyżej radcy prawnemu dnia 28 września 2022 r. Do dnia 5 października 2022 r. braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga podlega odrzuceniu. W świetle brzmienia art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący (może to być również sędzia sprawozdawca) wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednym z warunków formalnych pisma procesowego (w tym skargi z mocy brzmienia art. 57 § 1 P.p.s.a.) jest obowiązek dołączenia pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu, jeżeli pismo to składa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem – art. 46 § 3 P.p.s.a. Potwierdzeniem powyższej powinności jest także brzmienie art. 37 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis. Nadto, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu – art. 28 § 1 P.p.s.a.. Przy czym, zgodnie z art. 29 P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku podmiotów takich jak fundacje, dokumentem tego rodzaju jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego wskazujący osoby, które mogą działać w imieniu fundacji. Poza tym, według art. 230 § 1 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym skarga jest tego rodzaju pismem, a to w myśl art. 230 § 2 P.p.s.a. Jak stanowi zaś art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W takim przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku, gdy pismem takim jest skarga, w razie bezskutecznego upływu tego terminu, podlega ona odrzuceniu (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Mając więc na względzie fakt, że Fundacja nie nadesłała wymaganego dokumentu pełnomocnictwa, w którym umocowała radcę prawnego A. K. do działania jej imieniem oraz odpisu z KRS, umożliwiającego dokonanie oceny, czy pełnomocnik został należycie umocowany, jak też nie uiściła kwoty 100 zł tytułem wpisu od jej skargi, a termin w tym zakresie upłynął bezskutecznie z dniem 5 października 2022 r., skargę te należało odrzucić. O powyższym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, § 3 w zw. z art. 46 § 3, art. 37 § 1, art. 28 § 1, art. 29 oraz art. 220 § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a.