II SAB/Rz 20/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Burmistrz Miasta J. z dnia r. Nr w przedmiocie : niezałatwienie sprawy w przedmiocie oferty sprzedaży gminie nieruchomości p o s t a n a w i a Odrzucić skargę II SAB/Rz 20/05 UZASADNIENIE W piśmie z dnia 12 maja 2005r. T. i M. S. złożyli w urzędzie Miasta J. wniosek o potwierdzenie na piśmie, że działka o nr 2219/6 położona w J. nie przeszła na własność Gminy J. Wnioskodawcy swoje żądanie uzasadnili brakiem pewności, co do tego, kto jest obecnym właścicielem tego gruntu. Zażądano także usunięcia płyt betonowych na działkach o nr 2219/5, 2219/6, 2219/7, które utrudniają wykonywanie prawa własności na działce o nr 2219/6. Złożono także ofertę sprzedaży Gminie J. działki o nr 2219/6. W odpowiedzi na ten wniosek Burmistrz Miasta J. w piśmie z dnia 10 czerwca 2005r. poinformował strony, że Gmina Miejska J. nie jest właścicielem wymienionego gruntu, a Rada Gminy nie przyjęła uchwały w sprawie nabycia tej nieruchomości. T. S. wniosła w dniu 14 czerwca 2005r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu w sprawie wyjaśnienia wątpliwości stanu prawnego działki o nr 2219/6. Zażądała zobowiązania organu do wydania decyzji w ustawowym terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Natomiast w dniu 27 czerwca 2005r. skarżąca zwróciła się do Sądu z podaniem o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem z dnia 10 listopada 2005r. Sąd z uwagi na regulację art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwana dalej p.s.a., postanowił odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje : Z treści zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów oraz nadesłanych wyjaśnień wynika, że skarga T. S. nie może zostać merytorycznie rozpatrzona przez sąd administracyjny. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu administracji dotycząca nie rozpoznania w przewidzianym przez prawo terminie wniosku o wyjaśnienie stanu prawnego nieruchomości położonej na terenie gminy J. Zdaniem Sądu udzielenie informacji w tym przedmiocie nie może nastąpić w drodze władczej wypowiedzi organu wyrażonej w formie decyzji administracyjnej czy postanowienia. Informacja w tym przedmiocie nie będzie również aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w treści art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a. Możliwość wydania decyzji administracyjnej, której wymaga od organu strona skarżąca jest w sposób oczywisty wykluczona. Żaden przepis prawa administracyjnego nie przewiduje rozstrzygania tych kwestii w tej formie działania organów. Udzielenie tego typu informacji nie następuje też w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, gdyż tego rodzaju działania organów muszą mieć charakter konkretny i wynikać z uprawnień i obowiązków z zakresu administracji publicznej. Sprawy ustalania i potwierdzania stanu prawnego nieruchomości nie należą do zadań administracji publicznej. Zostały one zarezerwowane dla sądów powszechnych. Gdyby uznać odpowiedź organu za zaświadczenie, o którym mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, to również i ta forma działania organu nie mieści w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a. Zaświadczenia są aktami wiedzy organu o pewnych stanach faktycznych bądź prawnych i nie dotyczą uprawnień lub obowiązków z zakresu administracji publicznej. Poza tym uprawnienia do korzystania z nieruchomości nie są uprawnieniami wynikającymi z regulacji prawa publicznego, lecz prywatnego. Również sprawa zakupu nieruchomości przez Gminę J. czy usunięcie płyt betonowych nie może być załatwiane poprzez podejmowanie przez Burmistrza działań określonych w art. 3 § 2 pkt 1 do 4 p.s.a. Według treści art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a. skarga na bezczynność może dotyczyć nie wydania przez organ decyzji administracyjnej, postanowienia, a także innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponieważ forma działania organu, której podjęcia domaga się T. S. nie jest zaskarżalna do Sądu to nie jest także zaskarżalne milczenie organu w sprawie załatwienia wniosku strony. Dopuszczalność skargi T. S. wyklucza w tej sytuacji art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a. Podobny pogląd wyraził NSA w postanowieniu z dnia 9 grudnia 1999r. III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27. Z powyższych ustaleń wynika, że złożona skarga na bezczynność Burmistrza Miasta J. nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Powoduje to konieczność odrzucenia skargi T. S. Do wydania takiego rozstrzygnięcia zobowiązuje regulacja zawarta w art. 3 § 2 pkt 8 oraz w art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a.