II SAB/Rz 20/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i A. R. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości - postanawia - odrzucić skargę. J. K. i A. R. wnieśli do tutejszego Sądu - w dniu 27 czerwca 2007r. - wspólną skargę, w której zarzucili Wójtowi Gminy bezczynność w przedmiocie wydania decyzji o rozgraniczeniu z urzędu działki o nr 233/4 z działką o nr 986, położonych w R. W oparciu o akta administracyjne powyższej sprawy, Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu [...] maja 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak: [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...] - która odmawiała przeprowadzenia z urzędu rozgraniczenia działki nr 986 z działką nr 233/4 położonymi w R. - ze względu na niewykonanie zaleceń zawartych w poprzedniej decyzji Kolegium a to z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...] (tj. nie odniesienie się do wniosków dowodowych stron oraz nie ustalenie czy w sprawie istnieje interes społeczny uzasadniający przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego z urzędu). W piśmie z dnia 18 czerwca 2007r. skierowanym do Wójta Gminy skarżący zażądali wykonania ostatecznych i prawomocnych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007 r. oraz z dnia [...] maja 2007 r., składając równocześnie wnioski dowodowe (dotyczące powołania biegłego geodety oraz wskazanych osób jako świadków). Ponadto stwierdzili, iż jeśli Wójt nie przeprowadzi w ciągu miesiąca postępowania administracyjnego, wówczas złożą skargę do Rady Gminy. W dniu 14 sierpnia 2007r. tut. Sąd wezwał J. K. oraz A. R. do udzielenia informacji czy po wydaniu przez SKO wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] maja 2007 r. składali do tego organu zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego- w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono J. K. w dniu 17 sierpnia 2007r. (odebrano osobiście), natomiast A. R. w dniu 3 września 2007r. (fikcja doręczenia po dwukrotnej awizacji przesyłki). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi może nastąpić jedynie wówczas, gdy została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, w zakreślonym prawem terminie, po wyczerpaniu przepisanych środków i jeżeli spełnia wymogi formalne. Okoliczności te bada Sąd z urzędu. W wyniku przeprowadzenia tych czynności w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. a których złożenie warunkuje nadanie skardze dalszego biegu. Stosownie bowiem do § 1 przytoczonego przepisu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarga jest zatem dopuszczalna, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przed dochodzeniem swoich praw na drodze sądowej należy więc wyczerpać wcześniejszy etap postępowania przed organami administracji publicznej. Analiza dokumentów zalegających w aktach przedmiotowej sprawy prowadzi do stwierdzenia, iż warunek powyższy nie został w niej spełniony. Zgodnie bowiem z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej następnie jako k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w ustalonym w art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem tym jest zaś po myśli art. 17 pkt 1 k.p.a. w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego samorządowe kolegium odwoławcze, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. J. K. oraz A. R. przed złożeniem w tut. Sądzie skargi na bezczynność Wójta Gminy, nie kierowali do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenia przewidzianego w cytowanym przepisie art. 37 k.p.a. Brak jest bowiem powyższego środka zaskarżenia w aktach niniejszej sprawy, jego odpis nie został także nadesłany przez skarżących (byli o to wzywani w dniu 14 sierpnia 2007r., a wyznaczony siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie wobec J. K. w dniu 24 sierpnia 2007r., natomiast wobec A. R. w dniu 10 września 2007r.). W ocenie Sądu, nie można jako takiego zażalenia uznać pisma skarżących skierowanego do Wójta Gminy w dniu 18 czerwca 2007r. z tego powodu, iż jego adresatem nie jest organ wyższego stopnia. Taka sytuacja powoduje konieczność odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 2 P.p.s.a.