II SAB/Rz 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] polegająca na: 1. przewlekłym i biurokratycznym załatwianiu sprawy przez pracowników Urzędu Miasta [...] - Wydziału [...] w zakresie ustalenia stosunków wodnych na drodze oraz 2. niewydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta [...] w sprawie ustalenia stosunków wodnych na drodze postanawia skargę odrzucić. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze, sprecyzowanej następnie pismem z dnia 3 czerwca 2011 r. R. Ł. zaskarżył bezczynność Prezydenta Miasta [...] polegającą na: 1. przewlekłym i biurokratycznym załatwianiu sprawy przez pracowników Urzędu Miasta [...] - Wydziału [...] w zakresie ustalenia stosunków wodnych na drodze, w rozumieniu art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz 2. niewydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta [...] w sprawie ustalenia stosunków wodnych na drodze. Skarga w obydwu jej zakresach podlega odrzuceniu. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 1-4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), tj. gdy organ obowiązany był wydać decyzję, postanowienie lub akt bądź czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy przez Wydział [...] Urzędu Miasta (kwestionowane w postępowaniu ze skargi powszechnej przed Radą Miasta) nie należy do żadnego z ww. sfer działalności (bezczynności). Postępowanie skargowe zostało uregulowane w dziale VIII k.p.a. i jako jednoinstancyjne, kończy się materialno-techniczną czynnością (zawiadomieniem organu) o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu skargi. Nie załatwia władczo żadnej sprawy administracyjnej. Legalność nieuwzględnienia takiej skargi (przejawiająca się w niepodejmowaniu działań zgodnych z żądaniem skarżącego) nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27). Skarga na taką bezczynność podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1); przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (§ 2). Jak postanowiono w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem (zd. pierwsze); odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (zd. drugie). Zaskarżona bezczynność polegająca na niewydaniu decyzji ustalającej stosunku wodne na drodze podlegała pierwszej kolejności kwestionowaniu w drodze zażalenia określonego w art. 37 k.p.a., a dopiero po wyczerpaniu tego trybu, dalsza nieuprawniona bierność organu uprawnia skarżącego do wniesienia skargi sądowej. Skarżący błędnie zakwalifikował (w piśmie z dnia 26 maja 2011 r.) pismo z dnia 20 listopada 2010 r. ("Skarga na opieszałość Wydziału [...]") jako zażalenie określone w art. 37 k.p.a. Przedmiotem tego pisma był zarzut przewlekłego i biurokratycznego załatwiania spraw, a zatem stanowiło ono skargę określoną w art. 227 k.p.a. i z tych przyczyn, po przekazaniu przez SKO wg właściwości, zostało rozpatrzone przez Radę Miasta [...] (pismo z dnia 15 grudnia 2010 r., nr [...]). Skoro skarżący nie składał zażalenia, jego skarga jest niedopuszczalna z powodu niewyczerpania środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu przed właściwym organem. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.