II SAB/Rz 25/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i S. J. oraz R. K. na bezczynność Narodowego Funduszu Zdrowia Oddziału Wojewódzkiego w przedmiocie nie wszczęcia postępowania administracyjnego - p o s t a n a w i a - skargę odrzucić. II SAB/Rz 25/09 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi z dnia 22 maja 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym S. W.) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez J. i S. J. oraz R. K. jest bezczynność Narodowego Funduszu Zdrowia Oddziału Wojewódzkiego– dalej w skrócie OW NFZ. Bezczynność ta dotyczyła nie wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ w odpowiedzi na skargę złożoną przez skarżących w piśmie z dnia 5 lutego 2009 r. - odnośnie działania ratowników medycznych w Pogotowiu Ratunkowym w Powiatowym Szpitalu Specjalistycznym w S. i dyrektora tego szpitalu. Zarzucana bezczynność dotyczyła również odmowy przez OW NFZ skierowania odwołania skarżących do organu wyższego stopnia tj. Prezesa NFZ. Skarżący wskazali na naruszenie przez NFZ art. 233, art. 128 i art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżący zarzucili, że NFZ przyjął skargę uznając się właściwym do jej rozpatrzenia, nie powiadamiając o wszczęciu postępowania administracyjnego, tylko poinformował pismem z dnia 24 lutego 2009 r. o przekazaniu sprawy do konsultanta wojewódzkiego w zakresie medycyny ratunkowej z prośbą o opinię. Podnieśli, że NFZ uchylił się od odpowiedzialności i podjęcia decyzji, do której jest zobowiązany przez prawo, czy uznaje skargę za zasadną lub nie. Ich zdaniem opinia wyrażona przez konsultanta wojewódzkiego nie może być decydująca o zasadności lub bezzasadności skargi. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 8 czerwca 2009 r.) wniósł o odrzucenie wyżej wymienionej skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w tej sprawie. Organ wyjaśnił, że sprawa J. i S. J. oraz R. K. nie jest sprawą w której Dyrektor oddziału NFZ ma kompetencję do wydania decyzji, dlatego w sprawie nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Ponadto wskazał, że Rzecznik Praw Pacjenta w imieniu OW NFZ zwrócił się w sprawie skarżących o opinię do Konsultanta Wojewódzkiego w zakresie medycyny ratunkowej, informując jednocześnie o tym J. i S. J. pismem z dnia 24 lutego 2009 r. Następnie Konsultant Wojewódzki pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. odpowiadając na pismo RPP stwierdził, że akcja ratunkowa przeprowadzona przez ratowników medycznych była prawidłowa pod względem medycznym i transportu do szpitala. Odpowiedź ta została przekazana J. i S. J. pismem z dnia 20 kwietnia 2009 r. Następnie skarżący pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r. skierowanym do RPP NFZ zarzucili naruszenie art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 75, art. 107 § 3, art. 238 i art. 237 kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie tym skarżący określili, że NFZ OW wydał "decyzję" od której wnieśli odwołanie do organu wyższego stopnia tj. do Prezesa NFZ. W odpowiedzi Dyrektor OW NFZ wyjaśnił, że NFZ nie wydaje decyzji administracyjnych w zakresie ustalenia prawidłowości leczenia (pismo z dnia 5 maja 2009 r.). Wyjaśnił nadto, że przekazana opinia Konsultanta Wojewódzkiego za pośrednictwem RPP jest opinią medyczną wydaną przez podmiot niezależny od NFZ, a nie decyzją administracyjną od której przysługuje odwołanie do Prezesa NFZ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Na podstawie § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Obowiązkiem strony skarżącej wynikającym z art. 57 § 1 P.p.s.a. jest wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Do skargi na bezczynność mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Skarga J. i S. J. oraz R. K. dotyczy bezczynności Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie nie wszczęcia postępowania administracyjnego i odmowy skierowania odwołania skarżących do organu wyższego stopnia - odnośnie działania ratowników medycznych i dyrektora Szpitala Specjalistycznego w S. Stosownie do art. 109 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. 2008 r. Nr 164 poz.1027) Dyrektor oddziału NFZ wydaje decyzje tylko w sprawach indywidualnych z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Do decyzji tych w zakresie niuregulowanym w/w ustawą, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 109 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Odwołanie od decyzji wydanej w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego wnosi się do Prezesa Funduszu w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania. Od decyzji Prezesa Funduszu w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 109 ust 5 i art. 110 ustawy). Słuszne jest zatem stanowisko organu, że sprawa J. i S. J. oraz R. K. nie jest sprawą w której Dyrektor oddziału NFZ ma kompetencję do wydania decyzji. Ponadto organ NFZ nie jest właściwy do orzekania, czy postępowanie personelu medycznego świadczeniodawcy jest zgodne z zasadami wiedzy i sztuki medycznej. W związku z tym w sprawie objętej skargą nie mogło być wszczęte postępowanie administracyjne, a organ nie mógł przekazać odwołania skarżących do Prezesa NFZ. Tym samym nie zaistniała bezczynność w sprawie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że Dyrektor OW NFZ w piśmie z dnia 5 maja 2009 r. prawidłowo odpowiedział skarżącym na ich skargę i poinformował ich jednocześnie o przysługującym im prawach. Wskazywana w skardze sprawa działania ratowników medycznych nie ma charakteru sprawy załatwianej poprzez wydanie decyzji administracyjnej, zatem skarga ta wniesiona do sądu administracyjnego jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.