II SAB/Rz 25/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi K.C. na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 19 września 2025 r. K. C. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej systemu zarządzania oświetleniem ulicznym w Gminie [...]. Wniosek obejmował m.in.: - pliki zawierające aktualną inwentaryzację opraw wygenerowane bezpośrednio z systemu (preferowany format CSV, XLSX lub JSON), - raport aktualnego stanu błędów/awarii generowany z systemu zdalnego monitoringu i sterowania oświetleniem ulicznym (np. plik CSV/XLSX), - informacje o technicznej możliwości cyklicznego generowania raportów usterek z systemu zarządzania oświetleniem ulicznym, - informacje dotyczące umieszczania wygenerowanych raportów cyklicznie w Biuletynie Informacji Publicznej. Wniosek został częściowo uwzględniony poprzez udzielenie odpowiedzi merytorycznej z dnia 30 września 2025 r. na możliwe do udostępnienia elementy (m.in. ogólne informacje o systemie, umowach i kosztach, dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy [...]). W pozostałym zakresie wydano decyzję nr 2/2025 z dnia 15 października 2025 r. (nr IGKiOŚ.6845.1.3.2025) o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. l i 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: u.d.i.p.), w zw. z art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., gdyż dotyczą szczegółowych parametrów technicznych i operacyjnych systemu informatycznego dostarczonego przez podmiot zewnętrzny w ramach zamówienia publicznego, stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy (art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji). Ujawnienie danych mogłoby zagrozić bezpieczeństwu publicznemu i integralności infrastruktury gminnej (art. 5 ust. l u.d.i.p.), w tym umożliwić ingerencję osób nieuprawnionych, co jest szczególnie istotne w kontekście przygranicznego położenia Gminy [....] oraz trwających zagrożeń hybrydowych. Dane są funkcjonalnie powiązane, a ich fragmentaryczne udostępnienie naruszyłoby chronione interesy. W dniu 2 stycznia 2026 r. skarżący ponownie złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, którego treść, zakres i format były tożsame z wnioskiem z września 2025 r. Nie ujęto jedynie punktów na które wcześniej udzielono odpowiedzi merytorycznej. W odpowiedzi na ten wniosek, pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. organ poinformował skarżącego, że kwestia żądanych informacji zostały już rozstrzygnięte ostateczną decyzją nr 2/2025, która nie została zaskarżona. Organ wskazał, że nie ma podstaw do powielania postępowania, gdyż nowy wniosek jest tożsamy z poprzednim, a sprawa została załatwiona w formie przewidzianej prawem. Skarżący wniósł skargę do Sądu na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze skarżący zarzucił, że jego wniosek stanowił odrębne wystąpienie w rozumieniu u.d.i.p. i dotyczył aktualnego stanu faktycznego, a nie danych historycznych objętych wcześniejszym postępowaniem zakończonym decyzją z dnia 15 października 2025 r. Organ nie udostępnił żądanych informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zamiast tego w piśmie z dnia 20 stycznia 2026 r. organ poinformował skarżącego, że uznaje sprawę za "zamkniętą", powołując się na wcześniejsze rozstrzygnięcie oraz formułując ocenę działań skarżącego jako rzekomego nadużycia prawa do informacji publicznej. Pismo to nie miało charakteru rozstrzygnięcia władczego, nie zawierało pouczenia o środkach zaskarżenia i nie zostało wydane w formie decyzji administracyjnej. Tym samym nie mogło zostać uznane za załatwienie sprawy w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że wcześniejsza decyzja odmowna, która stała się ostateczna z powodu niewniesienia odwołania, nie wywołuje skutku powagi rzeczy osądzonej w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Każdy kolejny wniosek aktualizuje po stronie organu obowiązek jego rozpoznania i zakończenia w jednej z form przewidzianych w ustawie, tj. poprzez udostępnienie informacji albo wydanie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 20 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 146 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dostęp do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb udostępniania tej informacji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Udostępnienie informacji może nastąpić jednak tylko wówczas, gdy podmiot do którego został skierowany wniosek należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej oraz gdy jest on w posiadaniu informacji mającej charakter publiczny. Na podstawie bowiem art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, będące w posiadaniu takich informacji. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4 i pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości jak i nie jest sporne w sprawie, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć (nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności"). Obejmują one m.in. informację o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2 d), a także o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4a), dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga przy tym, że w doktrynie i orzecznictwie sądowym pod pojęciem "informacji publicznej" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się o udzielenie informacji publicznej dwukrotnie. Pierwszy wniosek z dnia 19 września 2025 r. został załatwiony między innymi poprzez wydanie decyzji odmownej z dnia 15 października 2025 r., Drugi wniosek (stanowiący w istocie powtórzenie wniosku z dnia 19 września 2025 r.) wpłynął do organu zobowiązanego dnia 7 stycznia 2026 r. W związku z wpływem tego wniosku organ poinformował wnioskodawcę, że brak jest podstaw do ponownego zajmowania się tym samym wnioskiem ponieważ został już on załatwiony poprzez wydanie decyzji. Organ uznał, że wniosek nie zasługuje na załatwienie zgodne z żądaniem, a właściwe jest jedynie poinformowanie skarżącego o powodach odmowy ponownego rozpoznawania wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Stanowisko organu w tej mierze należy uznać za prawidłowe, a co za tym idzie nie można uznać, że organ pozostaje w bezczynności co do załatwienia wniosku z dnia 7 stycznia 2026 r. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że prawo do informacji jako prawo dostępu do określonych wiadomości o sprawach publicznych jest skorelowane z ciążącym na władzach publicznych - posiadaczach tych informacji - obowiązkiem ich udostępnienia. Obowiązek ten może być wykonywany w różny, przewidziany ustawą sposób, także na wniosek zainteresowanych (art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Należy jednak przyjąć, że wniosek rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jego załatwienia wówczas, gdy nie został wcześniej załatwiony. Przeciwny punkt widzenia (w okolicznościach rozpoznawanej sprawy) prowadziłby do możliwości wielokrotnego występowania, w krótkich odstępach czasu o udostępnienie takiej samej informacji (czyli tożsamej co do zakresu i treści). Powyższe prowadzi do wniosku, że w sytuacji gdy wniosek został wcześniej załatwiony w jeden ze sposobów przewidzianych w ustawie, to organ zobowiązany może odmówić "ponownego" jego załatwiania, informując o tym zainteresowanego o określonej treści pismem. W sytuacji, więc gdy wnioskodawca żąda informacji, o którą już się ubiegał i jego wniosek w tym zakresie został załatwiony negatywnie, za niezasadny trzeba uznać ponowny wniosek o udostępnienie tożsamej informacji. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania wiadomości, a więc wykracza poza przedmiot i cele ochrony przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym Sąd uznał skargę za niezasadną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.