II SAB/Rz 28/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak NSA Małgorzata Wolska Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 29 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K., E. J. i M. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie bezczynności w sprawie legalności budowy -postanawia- umorzyć postępowanie sądowe SAB/Rz 28/04 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...].VI.2004 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 k.p.a. uznał zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego za uzasadnione, odstąpił od wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, zarządził wyjaśnienie przyczyn zwłoki i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Jak wynika z akt administracyjnych pismem z dnia 19.V.2004 r. M. K., E. J. i M. P. złożyli zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawy dotyczącej sprawdzenia legalności budowy przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. 1991 należącej do I. P. Przyłącza te przebiegają przez działki będące własnością skarżących. Zgodnie z art. 35 k.p.a. organ zobowiązany był do załatwienia sprawy poruszonej przez skarżących w piśmie z dnia 2 lutego 2004 r. skierowanym do PINB w terminie 1 miesiąca, a w sprawie szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w obowiązującym terminie organ zobowiązany jest zawiadomić strony na podstawie art. 36 k.p.a. podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia. Zatem nie budzi wątpliwości, że PINB pozostawał w bezczynności. Niemniej jednak na uwagę zasługuje fakt, że PINB w dniu 11.V.2004 r. na podstawie art. 56 prawa budowlanego z 1974 r. wydał postanowienie z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] o nałożeniu na I. P. obowiązków. Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. omówione na wstępie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wraz z wnioskiem o jego zmianę w części dotyczącej zakreślenia terminu zgodnie z treścią art. 37 § 2 k.p.a. Odpowiedzi na skargę organ nie nadesłał a jedynie decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...]. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ daje możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przypadku bezczynności organów w sytuacjach określonych w pkt 1-4 cytowanego art. 3 § 2. Zaś wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym złożenia przez zainteresowane strony skargi do sądu administracyjnego. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w postępowaniu sądowym na bezczynność może podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. /patrz: wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116/. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie budzi wątpliwości, iż w dacie złożenia skargi przez M. K., E. J. i M. P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostawał w bezczynności. Po wniesieniu skargi przez w/w Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydał [...] lipca 2004 r. decyzję nr [...]. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe - art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Bezprzedmiotowość natomiast oceniać należy poprzez art. 105 k.p.a. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 105 k.p.a. należało orzec jak w sentencji.