II SAB/Rz 3/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. Ch. na bezczynność Burmistrza J. w sprawie ustalenia przyczyn i osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga J. Ch. na bezczynność Burmistrza Miasta J. polegającą na niewyjaśnieniu przyczyn oraz nieustaleniu osób ponoszących winę za nieterminowe załatwienie sprawy. Jak wynika z nadesłanych przez organ akt administracyjnych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało za uzasadnione zażalenie J. Ch. na bezczynność Burmistrza Miasta J. w sprawie podziału działek nr 2090 i 2185 obręb 5 w J. na działki budowlane i w punkcie pierwszym postanowienia wyznaczyło Burmistrzowi Miasta J. nowy termin załatwienia sprawy, w drugim zaś punkcie zobowiązało Burmistrza Miasta J. do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. W dniu 14 marca 2005 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. za pośrednictwem Burmistrza Miasta J. wpłynęło zażalenie J. Ch. między innymi na niewykonanie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie ustalenia przyczyn i osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Nie rozpoznanie tego zażalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stało się przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na bezczynność tego organu. Postanowieniem z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II SAB/Rz 37/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę ze względu na jej niedopuszczalność. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia zażalenia na bezczynność nie jest bowiem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, a przepisy nie przewidują prawa złożenia od niego zażalenia, w związku z czym zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), nie może być przedmiotem skargi złożonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd wskazał, że brak odpowiedzi organu na zażalenie złożone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji, nie pozbawia strony ochrony prawnej. Strona, która złożyła takie zażalenie, ma bowiem prawo złożyć do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu I instancji. Mając to na uwadze J. Ch. złożył ponownie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Burmistrza w sprawie nieustalenia osób winnych bezczynności, która to skarga stanowi przedmiot niniejszego postępowania oraz na bezczynność Burmistrza J. polegającą na niewykonaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2004, którą Sąd uczynił przedmiotem odrębnego postępowania, nadając jej sygn. akt II SAB/Rz 45/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta J. polegająca, zdaniem J. Ch., na niewskazaniu przyczyn oraz osób nieterminowego załatwienia sprawy. Brak działania w tym zakresie ze strony organu, nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej P.p.s.a. a co za tym idzie nie podlega kontroli sądu administracyjnego. O bezczynności organu można bowiem mówić tylko w sytuacji gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Podstawa do działania organu musi zatem wynikać z przepisów prawa. Gdy przepisy prawa nie wymagają od organu działania, nie jest on w bezczynności. W obowiązujących przepisach prawa brak jest regulacji, która nakazywałaby organom wydawanie rozstrzygnięcia wskazującego na winnych uchybienia terminom załatwienia sprawy. Wynika to bowiem z istoty jaka przyświeca postępowaniu dotyczącym nieterminowego załatwiania spraw, która sprowadza się do zagwarantowania stronie załatwienia sprawy w możliwie najszybszym czasie. Organ, który rozpoznaje zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, uznając je za uzasadnione, wyznacza organowi nowy termin załatwienia sprawy, co następuje w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie. Pozostałe natomiast czynności organu wyższego stopnia, to jest zarządzenie wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy oraz działania zmierzające do ustalenia winnych niezałatwienia sprawy w terminie, powinny przybrać formę zarządzenia o charakterze wewnętrznym, skierowanego do organu niższego stopnia. Charakteru tego rozstrzygnięcia nie zmienia fakt, że zostały one zawarte w postanowieniu. Z powyższego zatem wynika, że organ którego bezczynność stwierdzono nie ma obowiązku wskazywania do publicznej wiadomości przyczyn oraz nazwisk osób, winnych tej bezczynności. Jeśli zatem brak jest przepisu nakazującego podjęcie przez organ określonego działania to tym samym organ, który takiego działania nie podejmuje nie jest w bezczynności o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a