II SAB/Rz 30/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej -skargę oddala- II SAB/Rz 30/15 U Z A S A D N I E N I E W dniu 16 marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Z.K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...], w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W skardze zarzuciła organowi niezgodną z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej: "u.d.i.p.") formę odmowy żądanej przez nią informacji i wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji. W dniu 24 stycznia 2014 r. zwróciła się bowiem do Prokuratora Rejonowego w [...] o podanie informacji o sposobie oznaczenia okładek akt, wyniku audytu przeprowadzonego przez Prokuratora Wojskowego oraz przepisu, na podstawie którego istnieje obowiązek przeprowadzenia takiego audytu. Pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. Prokurator Rejonowy w [...] poinformował wnioskodawczynię, że żądana informacja nie jest informacja publiczną, gdyż pytanie odnośnie oznaczenia akt prokuratorskich dotyczy interpretacji przepisów, zaś w zakresie informacji o nadzór i audyt prokuratury wojskowej wniosek taki należy skierować do właściwego prokuratora wojskowego. W ocenie skarżącej żądana informacja ma wbrew twierdzeniom organu walor informacji publicznej, a zatem winna zostać bez zbędnej zwłoki udostępniona. W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Podniósł, że nie pozostawał w zwłoce w udzieleniu informacji, gdyż niezwłocznie po zanotowanym wpływie jej wniosku do prokuratury udzielił odpowiedzi skarżącej, a zatem stan bezczynności nie istnieje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została oddalona albowiem okazała się niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie strona skarżąca zarzuca Prokuratorowi Rejonowemu w [...] bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sąd na podstawie przesłanych akt administracyjnych ustalił, że Z.K. domagała się od w/w Prokuratora podania: 1) czy oznaczenie okładek akt postępowań karnych w Prokuraturze Rejonowej w [...] w sposób określony w § 44 zarządzenia z 15 grudnia 2010 r. Prokuratora Generalnego zamiast według § 44 zarządzenia z 31 marca 2010 r. Prokuratora Generalnego, dokonywane jest z racji funkcjonowania w tejże prokuraturze prokuratury wojskowej, 2) czy audyt prokuratora wojskowego wobec postępowań Prokuratury polega jedynie na wydawaniu orzeczeń z sygnaturą według § 44 zarządzenia z 15 grudnia 2010 r. w postępowaniach, w których akta oznaczane są sygnaturami według § 44 zarządzenia z 31 marca 2010 r. a ich okładki dla celów akt nadzoru według § 44 zarządzenia z 15 grudnia 2010 r., 3) przepisu, który określa konieczność funkcjonowania takiego audytu wraz z jego procedurą. Badanie skarg w sprawach na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej przebiega dwuetapowo. Sąd pierwszej instancji zobligowany jest przede wszystkim ustalić czy objęta wnioskiem skarżącego informacja stanowi informację publiczną a następnie czy organ rzeczywiście nie podejmuje działań nakazanych mu przez prawo. Dokładna analiza zgłoszonych przez skarżącą żądań nie pozwala wątpić, iż informacje których domagała się od Prokuratora w pkt 1 (tj. czy oznaczenie okładek akt postępowań karnych w Prokuraturze Rejonowej w [...] w sposób określony w § 44 zarządzenia z 15 grudnia 2010 r. Prokuratora Generalnego zamiast według § 44 zarządzenia z 31 marca 2010 r. Prokuratora Generalnego, dokonywane jest z racji funkcjonowania w tejże prokuraturze prokuratury wojskowej), nie są informacjami publicznymi. Pojęcie informacji publicznej zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; zwana dalej u.d.i.p.). Tą informacją w myśl powyższej regulacji jest każda informacja o sprawach publicznych. Powyższe nie oznacza, jednak że wszystko co znajduje się w obszarze wiedzy organów podlega udostępnianiu w trybie przepisów u.d.i.p. W sposób wyraźny poza ten zakres zostały wyłączone informacje niejawne jak również informacje dotyczące spraw prywatnych osoby fizycznej oraz tajemnicy przedsiębiorstwa. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się również pogląd, który skład orzekający WSA w całości podziela, według którego informacja o tym w jaki sposób i dlaczego organ władzy publicznej interpretuje określone przepisy obowiązującego go prawa nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. NSA w wyroku z dnia 22 listopada 2012 r. o sygn. akt I OSK 1963/12, uznał, iż domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej, toteż w takim wypadku nie znajduje zastosowania u.d.i.p., a odpowiedzi udziela się pismem zawiadamiającym o tym fakcie (pod. Sądu). Natomiast w wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r., o sygn. akt I OSK 8/11, NSA stwierdził zasadnie, że udostępnienie informacji publicznej nie może służyć dokonywaniu przez organ wykładni prawa, a ponadto ustawa z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Sąd administracyjny nie mógł podzielić zarzutów skargi, bowiem informacja określona przez Z.K. w pkt 1 jej pisma o dacie wpływu do Prokuratury: 15 grudnia 2014 r., jest w istocie żądaniem przedstawienia przez Organ przyczyn dla których w taki a nie inny sposób interpretuje i stosuje obowiązujące go przepisy prawa w tym wypadku przepisy zarządzeń Prokuratora Generalnego w zakresie oznaczania okładek akt i orzeczeń. Pozostałe informacje, jako że dotyczyły innego podmiotu niż Prokuratura Rejonowa w [...], bo dotyczyły kwestii nadzoru i audytu prokuratury wojskowej, nawet gdyby uznać że miały one walor informacji publicznej, to z całą pewnością nie były w posiadaniu Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]. Należy podkreślić, iż właściwą w tym względzie odpowiedź, strona skarżąca otrzymała w treści pisma podpisanego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [...]. Reasumując, podzielić należało stanowisko Organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, co do tego że wnioskowane przez skarżącą informacje nie były informacjami publicznym bądź nie pozostawały w dyspozycji Prokuratora. O jakiejkolwiek bezczynności Organu nie może być mowy, tym bardziej że skarżąca uzyskała właściwą w tych okolicznościach odpowiedź (tj. w formie pisma informującego o braku możliwości uwzględnienia żądania) niezwłocznie po doręczeniu Prokuraturze jej pisma. WSA wyjaśnia, że w tych warunkach a więc z powodu żądania nie obejmującego informacji i skierowanego do organu niewłaściwego, nie było możliwości wydania decyzji administracyjnej czy innego aktu administracyjnego w szczególności na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W myśl tej regulacji, decyzję administracyjną wydaje się jedynie wówczas gdy organ odmawia dostępu do informacji lub umarza postępowanie. Żaden z warunków aktualizacji tej normy w rozpoznawanej przez Sąd sprawie nie wystąpił. Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a.