II SAB/Rz 34/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Stalowa Wola w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezydenta Miasta Stalowa Wola do rozpoznania wniosku skarżącego W. K. z dnia 19 grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z doręczeniem odpisu prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Prezydenta Miasta Stalowa Wola na rzecz skarżącego W. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U Z A S A D N I E N  I E W. K. (dalej: Skarżący) wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, domagając się stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązania go do rozpoznania wniosku, stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz orzeczenia o kosztach postępowania sądowego. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy i pism procesowych stron postępowania sądowego wynikało, że Skarżący 19 grudnia 2024 r., poprzez środki komunikacji elektronicznej, zwrócił się do Gminy Miasto S. (dalej: Miasto) z wnioskiem o udostępnienie informacji na temat współpracy Miasta z lokalnymi mediami, tj. czy którekolwiek z mediów: internetowych, radiowych, telewizyjnych lub wydawców prasy tradycyjnej zajmujących się relacjonowaniem wydarzeń na zasadach prasy swoim zasięgiem obejmujących teren Miasta są finansowane/opłacane okazjonalnie, stale lub cyklicznie przez Miasto. W przypadku odpowiedzi twierdzącej zwrócił się o: 1) wykaz dokumentów, umów lub porozumień zawartych ustnych z poszczególnymi mediami w formie elektronicznej, 2) informację o ewentualnych zleceniach, zadaniach lub projektach powierzonych poszczególnym mediom w latach 2019-2024, 3) informację o wynagrodzeniu lub innych świadczeniach finansowych lub niefinansowych związanych z poszczególnymi mediami, 4) kopię uchwał, decyzji, zamówień lub innych aktów w formie elektronicznej, które stanowią podstawę prawną i podstawę faktyczną do współpracy z poszczególnymi mediami, 5) czy ogłoszono przetarg, zapytanie ofertowe, czy dokonano wyboru w trybie bezpośrednim, 6) czy rozpatrywano oferty od innych podmiotów, a jeśli tak o wskazanie liczby ofert oraz kryteriów wyboru, 7) jakie były przesłanki podjęcia współpracy z poszczególnymi mediami, 8) czy współpraca z poszczególnymi mediami wiąże się z dodatkowymi kosztami poza wynagrodzeniem, np. zwrotem kosztów podróży, noclegu lub materiałów, 9) czy współpraca z poszczególnymi mediami została wpisana do rejestru umów prowadzonego przez urząd, a jeśli tak o udostępnienie szczegółów, 10) czy realizacja usług medialnych/promocyjnych w poszczególnych mediach jest kontrolowana lub oceniana przez urząd, a jeśli tak o udostępnienie raportów, protokołów lub notatek z takich kontroli. W piśmie z 2 stycznia 2025 r. poinformowano Wnioskodawcę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność przeanalizowania dużej ilości danych i dokumentów. Natomiast w piśmie z 8 stycznia 2025 r. poinformowano Wnioskodawcę, że po analizie zasobów posiadanych danych oraz możliwości ich ewentualnego przetworzenia, przygotowanie żądanej informacji nie będzie możliwe. Miasto nie dysponuje żądanymi informacjami z lat 2019-2024 z uwzględnieniem wszystkich wskazanych kryteriów. Nie jest prowadzona ewidencja, rejestr, ani zestawienie we wskazanym zakresie. Nie jest również w stanie w żaden sposób zliczyć ilości wszystkich form współpracy z mediami, zarówno na podstawie umowy, jak i ustnych itd. do tego przygotować do każdej zestaw danych. Dotyczyłoby to faktycznie wszystkich komórek organizacyjnych. W skardze zarzucono niezasadną odmowę udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak dysponowania żądanymi informacjami wobec braku prowadzenia odpowiedniej ewidencji, rejestrów i zestawień w sytuacji, gdy zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej: u.d.i.p.), organ administracji publicznej nie może odesłać wnioskodawcy z powodu braku danych, lecz zobowiązany jest podjąć działania mające na celu ich pozyskanie, a ponadto odpowiedź organu nie zawierała żadnych szczegółów na temat podejmowanych działań w celu pozyskania tych informacji, ani wskazania innych dostępnych źródeł danych, jak również organ nie może wykazywać braku aktywności w realizacji żądania wnioskodawcy, jeśli jest w stanie pozyskać dane z innych zasobów w ramach swoich uprawnień. Podniesiono, że w otrzymanej odpowiedzi nie pojawiła się żadna wzmianka o próbie udostępnienia częściowych informacji, pomimo że w przypadku braku pełnych danych organ mógłby przekazać przynajmniej część dostępnych informacji, które choćby częściowo odpowiadałyby żądaniu wniosku. Jeżeli pełna informacja nie jest dostępna organ powinien w miarę możliwości przekazać te fragmenty informacji, które są w jego posiadaniu. Powinien też podjąć wysiłek w celu udostępnienia chociażby częściowych informacji, ponieważ takie postępowanie byłoby zgodne z celem u.d.i.p., który ma na celu zapewnienie przejrzystości działań administracji publicznej, a także umożliwienie obywatelom korzystania z dostępnych zasobów publicznych. M.in. w świetle art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Prezydent Miasta S. powinien prowadzić rejestr umów zawieranych z podmiotami zewnętrznymi, w tym odnoszących się do współpracy mediami. W przypadku braku systematycznego rejestrowania takich umów i wydatków może dojść do naruszenia obowiązków ustawowych w zakresie przejrzystości wydatkowania środków publicznych. Zgłoszony wniosek nie odnosił się tylko do pojedynczej umowy, ale mógł odnosić się do ogólnych zasad, procedur i polityk, które powinny być dostępne dla obywateli. Informowanie o sposobie wykonania zadań publicznych powinno obejmować szczegółowe dane dotyczące umów zawieranych z podmiotami zewnętrznymi. Skarżący podniósł, że żądane informacje miały na celu pozyskanie danych na temat zasad współpracy Miasta z mediami i wydatków z tym związanych, służyć realizacji zasady przejrzystości działań publicznych i pozwolić na wyrażenie opinii na temat efektywności wykorzystywania środków publicznych. W otrzymanej odpowiedzi nie wskazano, jakie podjęto działania w celu ustalenia żądanych informacji. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że w sprawie wniosku Skarżącego nie było podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a wniosek załatwiono w formie czynności materialno-technicznej, w której powiadomiono Wnioskodawcę o nieposiadaniu żądanych informacji, a brak danych uniemożliwiał ich udostępnienie. Ponadto, niektóre z pytań (1 i 3) zostały sformułowane w sposób niejasny, a nie jest rolą organu domyślanie się intencji wnioskodawcy. Pomimo tego podjęto wysiłek, aby ustalić, jakie informacje mogą zostać udostępnione. Brak pełnych danych dotyczących okresu 6 lat funkcjonowania urzędu czyniło niemożliwym przetworzenie danych np. istniejących jedynie ewentualnie w pamięci pracowników. Ponieważ w urzędzie nie są prowadzone ewidencje, rejestry ani zestawienia, o czym Skarżący został poinformowany, nie było możliwości ich skompletowania. Każda komórka urzędu prowadzi własny spis zawartych umów, a wydział budżetu i finansów rozlicza faktury. Część dokumentacji – faktur, objęta jest kategorią archiwalną B5, co oznacza, że podlega brakowaniu i niszczeniu po upływie 5 lat od jej wytworzenia, bądź zaistnienia innej okoliczności. Urząd nie jest natomiast w posiadaniu narzędzi wyszukiwania informacji po określonych hasłach tematycznych, takich jak "media" czy "współpraca z mediami". Każda komórka organizacyjna urzędu na przestrzeni 6 lat mogła w jakiejkolwiek formie korzystać z usług mediów, np. przy publikacji kondolencji. Nie ma jednak centralnego, zintegrowanego rejestru takich zadań. Nie da się ich zatem przetworzyć na użytek wniosku. Z tego względu za niezasadny uznać należało także zarzut braku udzielenia częściowej odpowiedzi. Dodatkowo, odnośnie do pytania dotyczącego zamówień publicznych uchwałą Rady Miejskiej w Mieście wyznaczono Centralnego Zamawiającego, a informacje o postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego są publikowane na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Stalowowolskiego Centrum Usług Wspólnych, na której znajduje się również plan zamówień publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ wniosek Skarżącego nie został przez Prezydenta Miasta Stalowa Wola rozpatrzony zgodnie w wymaganiami określonymi w u.d.i.p. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że Prezydent nie wywiązał się w prawidłowy sposób w przepisanym terminie z obowiązków określonych w u.d.i.p., co obligowało Sąd do wydania wyroku opartego na przepisach art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; - dalej: p.p.s.a.). Na podstawie przepisów tego artykułu, Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność [...]: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Sąd stwierdza też, czy bezczynność organu [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawach ze skarg na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy żądana przez Wnioskodawcę informacja ma charakter informacji publicznej (kryterium przedmiotowe), a podmiot, do którego skierowano żądanie, jest zobowiązany do jej udostępnienia (kryterium podmiotowe). Jeśli ustalenia te są pozytywne to zastosowanie w sprawie znajdą przepisy u.d.i.p., regulujące sposób i terminy udostępnienia informacji publicznej (art. 13 i art. 14), przesłanki uniemożliwiające jej udostępnienie (art. 5 i art. 1 ust. 2), a także przesłanki wydania decyzji administracyjnej odmownej i umarzającej postępowanie (art. 16 ust. 1). Ustawa ta nie znajduje natomiast zastosowania w przypadku informacji, które nie są "informacjami o sprawach publicznych" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku właściwą formą poinformowania Wnioskodawcy o tym, że żądana informacja nie spełnia "kryterium publiczności" jest pismo, kwalifikowane jako czynność materialno-techniczna, zawierające takie wskazanie i ewentualnie przytoczenie argumentacji podmiotu pytanego. Nie ulegało wątpliwości Sądu, że Prezydent Miasta S. należy do podmiotów zobowiązanych, o których mowa w przepisach art. 4 u.d.i.p. Przedmiotem sporu pozostawała ocena, czy żądane informacje stanowiły informacje publiczne. Z treści zadanego pytania, które należało ocenić jako mające zasadnicze znaczenie w zgłoszonym żądaniu, wynikało że Skarżący był zainteresowany uzyskaniem informacji, czy którekolwiek z mediów: internetowych, radiowych, telewizyjnych lub wydawców prasy tradycyjnej zajmujących się relacjonowaniem wydarzeń na zasadach prasy swoim zasięgiem obejmujących teren Miasta, są finansowane/opłacane okazjonalnie, stale lub cyklicznie przez Miasto. Żądanie to Sąd ocenił jako odnoszące się do informacji o sprawach publicznych. Skarżący oczekiwał bowiem informacji, czy Miasto finansowało ze środków publicznych podmioty z lokalnego rynku medialnego. Organ zresztą charakteru tego żądania nie kwestionował, a podniósł jedynie, że po uzyskaniu stanowiska komórek organizacyjnych urzędu przygotowanie żądanej informacji nie było możliwe. Analizując rozbieżne stanowiska stron Sąd uznał, że Prezydent Miasta S. pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku Skarżącego, bowiem w przepisanym terminie nie udostępniono mu żądanych informacji i nie wykazano w dostateczny sposób, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. oraz że Gmina nie jest w ich posiadaniu i nie ciąży na niej obowiązek ich posiadania. Ze stanowiska organu wynikało, że Gmina jest lub może być w posiadaniu pewnych informacji dotyczących współpracy z różnego rodzaju mediami, tyle że ma pewne, bliżej niesprecyzowane trudności w zebraniu i przetworzeniu takich danych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Słusznie w odpowiedzi na skargę podkreślono, że przedmiotem informacji publicznej są fakty (lub stany faktyczne istniejące w czasie rozpatrywania wniosku, ale już nie oczekiwanie wyrażenia opinii lub przeprowadzenia oceny), a prawo dostępu do nich oznacza dostęp do informacji będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Informacji, których podmiot zobowiązany nie posiada (choćby z uwagi na podniesioną w odpowiedzi na skargę kwestię poddawania dokumentacji archiwizacyjnej procedurze brakowania i niszczenia) nie może udostępnić, ponieważ w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p. udostępnieniu podlegają tylko informacje będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje. Ale nie oznacza to, że udostępnieniu podlega wyłącznie konkretny dokument, czy informacja, którą można ustalić w tak prosty sposób, jak analiza jednego dokumentu, rejestru czy ewidencji. W samej ustawie o dostępie do informacji publicznej dokonano podziału na informacje proste i informacje przetworzone, a katalog danych wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma charakter przykładowy. Ustawodawca przewidział, że w pewnych przypadkach do udostępnienia informacji publicznych wymagane będzie podjęcie pewnych czynności poszukiwawczych lub analitycznych. W omawianym trybie udostępnieniu podlega bowiem także informacja przetworzona, czyli taka, która w dniu złożenia wniosku nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a dla jej wytworzenia konieczne jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Jest to informacja jakościowo nowa, której źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Informacja taka jest wytwarzana w kształcie wskazanym we wniosku specjalnie dla wnioskodawcy, w oparciu o określone przez niego kryteria. Niemniej, nie zawsze suma informacji prostych musi wyczerpywać znamiona do zakwalifikowania jej za informację przetworzoną. Decyduje o tym wiele okoliczności, takich jak zakres żądanych informacji (podmiotowy, przedmiotowy, czasowy), czasochłonność i ponadstandardowy nakład pracy wykraczający poza ramy podstawowej kompetencji organu i zwykłej jego działalności; może o tym świadczyć także liczba pracowników lub komórek organizacyjnych, którzy muszą zostać zaangażowane do czynności poszukiwawczych i analitycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III OSK 4649/21). W ocenie Sądu, Gmina, o ile podejmuje współpracę z przedstawicielami lokalnych mediów, w tym jeśli finansuje ją ze środków publicznych, powinna być w posiadaniu informacji na jej temat, w tym ponoszonych na te cele wydatków, zwłaszcza gdyby współpraca taka wiązała się z realizacją zadania własnego gminy w zakresie jej promocji (zob. art. 7 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz. U. z 2024 r. poz. 1465). Wymóg dokumentowania wydatków publicznych niewątpliwie wynika z ustawy o finansach publicznych i przepisów o rachunkowości, a dokumentowanie działalności Gminy podyktowane jest także przepisami o archiwizacji oraz zamówień publicznych. O ile nawet Gmina nie dysponuje pisemnymi umowami dotyczącymi współpracy (np. w podniesionej w odpowiedzi na skargę kwestii zlecenia opublikowania kondolencji), a informacje te mogą być rozproszone w różnych komórkach organizacyjnych Gminy lub Urzędu Miejskiego, to niewątpliwie jako podmiot zobowiązany jest w posiadaniu dowodów uregulowania wynagrodzenia na określone usługi, które mogą być nośnikiem informacji publicznej, ponieważ podlega rygorom dyscypliny finansów publicznych, a wymagają tego zasady gospodarowania środkami pieniężnymi w jednostkach sektora finansów publicznych. Z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wynika zaś, że gospodarka środkami publicznymi jest, co do zasady, jawna. Nie można było zatem przyjąć, że Gmina nie była w stanie zadośćuczynić treści zgłoszonego żądania, chociażby w części. Co do zasady, jednostka samorządu terytorialnego jest zobowiązana do udzielania informacji publicznej o całej swojej działalności, stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zaznaczenia wymaga, że podstawową kwestią, której dotyczył wniosek, był sam fakt finansowania lokalnych mediów. Szczegółowych informacji Wnioskodawca oczekiwał dopiero po wskazaniu przez organ, że takie finansowanie ma miejsce. Powołując się w odpowiedzi na skargę na casus wniosku dotyczącego współpracy z konkretnym podmiotem Prezydent Miasta jednoznacznie opowiedział się za wskazaniem, że jakaś forma finansowania usług medialnych ma w Mieście miejsce, choć z odpowiedzi skierowanej do Skarżącego wyrażonej w piśmie z 8 stycznia 2025 r. już do tej kwestii nie nawiązano. Nie można jednak podzielić zapatrywania organu, jakoby wnioskodawca mógł pytać o współpracę tylko z konkretnymi podmiotami, ponieważ wymóg taki nie wynika z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowiłoby to istotne ograniczenie prawa do informacji publicznej. Podkreślić należy, że formułując w art. 61 Konstytucji RP zasadę "prawa do informacji" ustawodawca wyznaczył podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Ustawy określające tryb dostępu do informacji o sprawach publicznych powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym uprawnionym podmiotom szerokie uprawnienia w tym zakresie. Każdy podmiot, do którego kierowany jest wniosek o dostęp do informacji publicznej musi wziąć pod uwagę intencję wnioskodawcy, który nie ma pełnej wiedzy o treści i formie dokumentacji zawierającej konkretne dane. Dlatego w przypadku nieprecyzyjnego sformułowania wniosku, na co uwagę zwrócił organ w odpowiedzi na skargę, podmiot zobowiązany nie ma wprawdzie podstawy prawnej do formalnego żądania usunięcia braków przez jego doprecyzowanie, ale powinien udostępnić wnioskodawcy informacje w takim zakresie, w jakim żądanie wynika z wniosku w sposób nie budzący wątpliwości, a w pozostałym zakresie poinformować o powstałych wątpliwościach jako przyczynie niemożności rozpoznania wniosku. Przypomnieć należy, że główny zakres żądania odnosił się do udostępnienia informacji, czy Gmina finansuje okazjonalnie, stale lub cyklicznie media internetowe, radiowe, telewizyjne lub wydawców prasy tradycyjnej, zajmujących się relacjonowaniem wydarzeń na zasadach prasy swoim zasięgiem obejmujących teren Miasta. Ustalenie tych informacji nie mogło być uznane za niemożliwe. Inną natomiast kwestią byłaby ocena, czy zakres żądanych danych stanowi informację prostą, czy wykraczającą poza to pojęcie, czego ustalenie należy do podmiotu zobowiązanego, a nie sądu administracyjnego, który jest uprawniony tylko do kontroli zgodności z prawem wykonania przez organ nałożonego na niego obowiązku prawnego. Do powyższego dodać należy, że jeżeli żądane przez wnioskodawcę informacje zostały opublikowane w biuletynie informacji publicznej, to podmiot zobowiązany jest zwolniony z obowiązku udostępnienia takich informacji na wniosek, ale powinien odesłać wnioskodawcę do konkretnych informacji publikowanych na stronie podmiotowej w biuletynie informacji publicznej danego urzędu. Bez takiej konkretyzacji rozpoznanie wniosku nie może zostać ocenione jako prawidłowe. To bowiem podmiot zobowiązany ma mieć wiedzę o tym, czy konkretne informacje, do których odnosi się wniosek, zostały opublikowane w biuletynie informacji publicznej, a nie jedynie sugerować, że tak mogło być. W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że Prezydent Miasta S. pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z 19 grudnia 2024 r. Pomimo upływu ustawowego terminu żądane informacje nie zostały Wnioskodawcy udostępnione i nie wydano decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Deklarowane w piśmie z 8 stycznia 2025 r. powody niemożności zadośćuczynienia żądaniu Wnioskodawcy nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można ich było uznać za realizację obowiązków określonych w u.d.i.p., w tym do uznania ich za czynność materialno-techniczną informującą o nieposiadaniu żądanych informacji. Organ nie podnosił, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, ale też nie wskazał jednoznacznie, że żądanych informacji nie posiada, a jedynie, że ma trudności w ich przetworzeniu, tyle że bez nawiązania do konieczności wytworzenia informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dlatego konieczne stało się zobowiązanie Prezydenta Miasta Stalowa Wola do rozpoznania wniosku Skarżącego w terminie 14 dni od zwrotu akt sprawy, aby usunąć stan bezczynności, w jakim się znajduje. Stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z zachowaniem ustawowego terminu zawiadomiono Skarżącego o przedłużeniu okresu niezbędnego do rozpatrzenia wniosku, a następnie powiadomiono go, że Gmina nie jest w stanie przygotować żądanych informacji. Organ odniósł się więc do wniosku, tyle że zakres, forma i treść udzielonej informacji nie odpowiadały prawu i oczekiwaniu Wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art.149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika Skarżącego (480 zł) i opłata skarbowa od złożonego do akt dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).