II SAB/Rz 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 16 stycznia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Stowarzyszenia A z siedzibą w W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Następnie dnia 2 lutego 2012r. (data wpływu do tut. Sądu) strona skarżąca złożyła pismo, w którym oświadczyła, że cofa skargę z dnia 19 listopada 2011r. na bezczynność Wójta Gminy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Do wszczęcia postępowania niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, a więc takie które pozwala stwierdzić, że spełnia ona wymagane przepisami prawa wymogi formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Przy czym zgodnie z art. 212 P.p.s.a. opłatami sądowymi są wpis oraz opłata kancelaryjna i powinny być one uiszczone przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 219 § 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003r. Nr 221 poz. 2193) wpis stały w sprawach skarg z tego zakresu wynosi 100 złotych. Ponadto zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony – w tym skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 29 P.p.s.a. nakłada obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu strony przy pierwszej czynności w sprawie. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 06 kwietnia 2005r., sygn. IIGZ 19/2005 – LexPolonica nr 380771). Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. GSK 1337/2004, publ. ONSAiWSA 2005, nr 5, poz.91). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca, mimo wyraźnego wskazania o uzupełnienie jakich braków się ją wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tych czynności, nie uiściła wpisu sądowego w wyznaczonym terminie oraz nie nadesłała aktualnego na dzień wniesienia skargi dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Stosowne wezwania zostały doręczone stronie skarżącej, przy zachowaniu wymogów określonych ustawą P.p.s.a. w dniu 23 stycznia 2012 r. Zatem termin do ich wykonania mijał z dniem 30 stycznia 2012 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, strona skarżąca nie nadesłała dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej oraz nie uiściła wpisu sądowego. Skoro strona skarżąca mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o procesowych konsekwencjach niewykonania nałożonego obowiązku, nie przedłożyła żądanych dokumentów, Sąd pozbawiony został możliwości zweryfikowania czy podpisana pod skargą Skarbnik Stowarzyszenia A: K. T. uprawniona była do podpisania i wniesienia skargi. Jak powyżej wskazano stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Nieuiszczenie pomimo wezwania, w wyznaczonym terminie, wpisu od skargi powoduje – zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. – odrzucenie skargi. Zaznaczenia wymaga, że równocześnie do Sądu w dniu 2 lutego 2012r. (data wpływu do Sądu) wpłynęło pismo strony skarżącej, w którym oświadczyła, że wycofuje skargę z dnia 19 listopada 2011 r. na bezczynność Wójta Gminy [...]. Ustosunkowując się do powyższego wniosku stwierdzić należy, że zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie tj. nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z 10.06.1987r., sygn. akt SA/Gd 537/87 – publ. w OSP 1990, nr 4, poz. 207). Zgodnie z przyjętym w doktrynie i orzecznictwie poglądem cofnięcie skargi spowoduje skutek w postaci umorzenia postępowania tylko wówczas, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga poddana kontroli przewodniczącego nie będzie zawierała braków formalnych /por. B. Dauter i inni - "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005r. str. 375, post. NSA z 3.01.2008r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX 335007/. W przedmiotowej sprawie skarga Stowarzyszenia A z siedzibą w W. obarczona jest brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Do takich braków należy zaliczyć brak wpisu sądowego oraz brak dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (na dzień złożenia skargi). Skarga Stowarzyszenia A z siedzibą w W. podlegać zatem musi odrzuceniu, niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie. W tej sytuacji Sąd, mając na względzie powyższe rozważania, wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi, działając na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.