II SAB/Rz 41/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości - postanawia - odrzucić skargę. I. S. działając przez pełnomocnika - ojca A. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie bezczynność Wójta Gminy [...] polegającą na nierozstrzygnięciu sprawy w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2006r. (znak: [...]), która uchylała decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2006r. znak: [...] (umarzającą postępowanie rozgraniczeniowe mające na celu ustalenie przebiegu granic nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako dz. 424/1, położonej w miejscowości N. z działkami sąsiednimi) i przekazywała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W skardze podniosła, iż przed jej złożeniem wezwała Wójta Gminy [...], w piśmie z dnia 12 lipca 2009r., do usunięcia naruszenia prawa, domagając się wykonania wskazanej wyżej decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest m. in. obowiązek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wymóg taki wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a. Przez pojęcie "wyczerpania środków zaskarżenia" należy w świetle ust. 2 powyższego przepisu rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sprawie, w której kwestionuje się bezczynność organu administracji publicznej, przed skierowaniem skargi do sądu należy wyczerpać tryb postępowania przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej następnie k.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Odnosząc wskazane unormowania do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarga I. S. podlega odrzuceniu. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy, wyżej wymieniona ani samodzielnie ani też przez pełnomocnika – ojca nie składała do organu wyższego stopnia (którym w niniejszym przypadku w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze) zażalenia, o którym mowa w powołanym art. 37 § 1 k.p.a. W tym miejscu Sąd podnosi, że w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w tym przedmiocie, wezwano pełnomocnika skarżącej do przedłożenia oświadczenia czy przed wniesieniem niniejszej skargi skarżąca skorzystała z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. tj. czy składała zażalenie na Wójta Gminy [...] do organu wyższego stopnia, a jeśli tak, to o nadesłanie jego odpisu. W wezwaniu zaznaczono, że jego niewykonanie w terminie 7 dni (od daty otrzymania) skutkować będzie przyjęciem, iż zażalenie tego rodzaju nie było wnoszone. Wezwanie doręczone zostało pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 21 września 2009r., a termin do zastosowania się do jego treści upłynął względem I. S. bezskutecznie dnia 28 września 2009r. Należy w takiej sytuacji przyjąć, że I. S. przed wniesieniem skargi na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 424/1 z nieruchomościami sąsiednimi, nie wnosiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenia z art. 37 § 1 k.p.a, a tym samym nie spełniła warunku skuteczności swojej skargi, określonego wskazanym na wstępie art. 52 § 1 P.p.s.a. Nie można za wypełnienie tego wymogu uznać wezwania skarżącej z dnia 12 lipca 2009r., na które wskazuje w skardze, bowiem pomijając błędną nazwę (znaczenie dla odczytania oświadczenia strony ma w istocie jego treść) nieprawidłowy był również jego adresat. Zostało ono bowiem skierowane do organu właściwego do załatwienia niniejszej sprawy tzn. do Wójta Gminy [...], nie zaś do organu wyższego stopnia tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a.