II SAB/Rz 43/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2024 r. sprawy ze skargi [...] sp. j. z siedzibą w P. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy – skargę oddala – II SAB/Rz 43/24 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi [...] Spółka Jawna z/s w P. jest bezczynność Wójta Gminy [...] dotycząca wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W skardze na bezczynność Wójta Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego) zarzuciła organowi naruszenie art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Wniosła o stwierdzenie, że Wójt dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz zasądzenie w całości od organu na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Podała, że 9 października 2023 r. złożył do Wójta wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Elektrownia słoneczna o mocy do 500 kW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną "[...]", planowanego na części działki nr [...] położonej w miejscowości D. Pismem z 29 października 2023 r. Wójt wezwał Spółkę do usunięcia braków formalnych wniosku, które Spółka uzupełniła 13 listopada 2023 r. 22 listopada 2023 r. wnioskodawca otrzymał zawiadomienie Wójta o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku złożonego 9 października 2023 r. z uwagi na nieusunięcie braku formalnego podania, tj. nieprzedłożenia dla potrzeb planowanej inwestycji odpowiedniego dokumentu - zapewnienia dostawy energii elektrycznej wydanego przez dysponenta sieci, a tym samym brak spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.), który jest jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest w ocenie Spółki bezpodstawne, bowiem w odpowiedzi na wezwanie organu inwestor ustosunkował się do tej kwestii, wskazując, że do uzyskania warunków przyłączenia od B SA, czyli zapewnienia dostaw energii na potrzeby własne elektrowni PV oraz odbioru wytworzonej energii elektrycznej, niezbędne jest uprzednie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, która stanowi załącznik do wniosku W-3. W przypadku braku technicznych możliwości przyłączenia (brak mocy przyłączeniowych), inwestycja nie uzyska podstaw technicznych do otrzymania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie realizacji i uzyskania możliwości podłączenia do sieci dystrybucyjnej. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest w tym wymiarze ostatecznym elementem decydującym o realizacji inwestycji, natomiast niezbędnym do weryfikacji możliwości przyłączenia elektrowni PV oraz uzyskania warunków przyłączenia od operatora energetycznego. Ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji widoczne jest usieciowane linii energetycznych (uzbrojenie) na podkładach mapowych, co wskazuje na potencjalne możliwości przyłączenia elektrowni PV. Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania energii. Użyty w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. termin "projektowane" oznacza, że elementy infrastruktury technicznej nie muszą istnieć w dacie wydawania decyzji. Nie ma też prawnego wymogu objęcia decyzją ustalającą warunki zabudowy także projektowanego uzbrojenia dla tej inwestycji. Organ musi wykazać jedynie, że technicznie i prawnie możliwym jest uzbrojenie w przyszłości terenu inwestycji w sposób wystarczający do jej realizacji. Ponadto dokonując oceny spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., organ który wydaje warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie źródła energii elektrycznej, powinien odnieść się do treści pisma wnioskodawcy z 13 listopada 2023 r. w kontekście art. 7 ust. 8d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 266, dalej: u.P.e.) i wyjaśnić, czy regulacja ta miałaby wpływ na wynik sprawy. Wójt nie wyjaśnił tych zależności. Wobec tego ponownej oceny wymaga, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania zamyka drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, bowiem zgodnie z uchwałą NSA z 3 września 2013 r. I OPS 2/13, na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu. W tej samej uchwale NSA wskazał, że "z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej". W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki o konieczności odniesienia się do treści pisma wnioskodawcy z 13 listopada 2023 r. w kontekście art. 7 ust. 8d u.P.e. i wyjaśnienia, czy regulacja ta miałaby wpływ na wynik sprawy przy badaniu spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w przypadku, gdy warunki zabudowy obejmują inwestycję polegającą na budowie źródła energii elektrycznej oraz zakresie wymogu przedstawienia dokumentu - zapewnienia dostawy energii elektrycznej. Wniosek inwestora nie spełniał wszystkich niezbędnych wymagań określonych w przepisach u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu, które jest wystarczające dla objętego wnioskiem inwestora zamierzenia budowlanego. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, co wynika wprost z treści art. 61 ust. 5 u.p.z.p. W innym wypadku wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy nie jest możliwe. Ponadto w obowiązującym aktualnie formularzu wniosku o ustalenie warunków zabudowy, wśród załączników wprost wymienia się konieczne do nadania sprawie biegu dokumenty do załączenia, a wśród nich te przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dokumenty od gestorów sieci. Pojęcie odnawialnych źródeł energii zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii (dalej: u.o.ź.e.), zgodnie z którym odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Natomiast w myśl art. 2 pkt 13 lit. a) tej ustawy, użyte w niej określenie "instalacja odnawialnego źródła energii" oznacza instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii, opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do instalacji fotowoltaicznych. Przedsięwzięcie polegające na budowie farmy fotowoltaicznej umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii (tj. z energii słonecznej) stanowi instalację odnawialnego źródła energii w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 lit. a) w zw. z art. 2 pkt 22 u.o.ź.e. Konsekwencję powyższego ustalenia stanowi zatem brak konieczności weryfikacji w rozpoznawanej sprawie, czy objęte wnioskiem Spółki zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi wynikające z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z zacytowanych powyżej przepisów wynika natomiast jednoznacznie, że pozostałe warunki określone w art. 61 pkt 3-6 u.p.z.p. powinny zostać przez wnioskodawcę spełnione, aby orzekający w sprawie organ mógł ustalić warunki zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego. Musi zaistnieć zatem przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., zgodnie z którym "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego". Przepis art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi kolei, że warunek o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od fizycznego istnienia uzbrojenia terenu w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i dla wydania takiej decyzji nie jest konieczne faktyczne istnienie uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z kolei wskazane wyżej "zagwarantowanie" oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. W świetle powołanych wyżej regulacji ustawowych prawidłowe było zatem wezwanie wnioskodawcy przez Wójta do przedłożenia organowi pierwszej instancji dokumentu gwarantującego wnioskodawcy (inwestorowi) dostawy energii elektrycznej dla obsługi planowanego obiektu budowlanego. W odpowiedzi na wezwanie organu Spółka pismem które wpłynęło do organu 13 listopada 2023 r. podjęła polemikę ze stanowiskiem w zakresie konieczności uzupełnienia przez wnioskodawcę braku formalnego wniosku, kwestionując konieczność nadesłania żądanych dokumentów. Wnioskodawca podał, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji widoczne jest usieciowienie linii energetycznych (uzbrojenie) na podkładach mapowych, co wskazuje na potencjalne możliwości przyłączenia elektrowni PV. Ponadto wnioskodawca dołączył do pisma wzór wniosku PGE (W-3), który dotyczy ubiegania się o przyłączenie źródła do sieci energetycznej. Przedłożone przez Spółkę pismo z 13 listopada 2023 r. nie stanowiło uzupełnienia braku formalnego złożonego wniosku, gdyż nie zawierało wymaganego przez art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. zapewnienia gestora sieci elektroenergetycznej o istnieniu w rozpoznawanej sprawie możliwości dostawy energii elektrycznej dla obsługi planowanej elektrowni fotowoltaicznej. Dlatego Wójt zastosował rygor przewidziany w art. 64 § 2 k.p.a. i poinformował Spółkę o pozostawieniu bez rozpoznania złożonego 9 października 2023 r. wniosku. Prawidłowość tego stanowiska została zaaprobowana przez Kolegium, które postanowieniem z 8 stycznia 2024 r. nr SKO.415/535/2024 uznało ponaglenie wniesione przez Spółkę na bezczynność Wójta za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: P.p.s.a.) ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podejmuje wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub z jakich przyczyn czynność nie została dokonana, w szczególności, czy zostało to spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Ma znaczenie natomiast fakt niepodjęcia aktu i niedokonania czynności, do podjęcia których organ był zobligowany. Zadaniem Sądu dokonującego oceny zasadności skargi na bezczynność jest zatem ustalenie, czy w rozpatrywanym stanie faktycznym konkretny przepis prawa obligował organ do podjęcia aktu lub czynności, a jeśli tak, to jaki miał to być rodzaj aktu lub czynności i czy organ podjął je zachowując terminy załatwiania spraw określonych w k.p.a. Terminy te określają art. 35 i 36 k.p.a. Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Skarga na bezczynność może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – ponaglenia wniesionego na podstawie i zgodnie z art. 37 k.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka uczyniła zadość określonemu w art. 51 § 1 i 2 P.p.s.a. obowiązkowi wyczerpania środków zaskarżenia, wnosząc ponaglenie do SKO w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienia sprawy w terminie, które zostało przez Kolegium załatwione postanowieniem z 8 stycznia 2024 r. nr SKO.415/535/2023 uznającym ponaglenie za nieuzasadnione. W ocenie Sądu, zarzuty skargi są nietrafne, gdyż organ nie dopuścił się zarzucanej w niej bezczynności. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Po myśli art. 61 ust. 5 u.p.z.p., warunek o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Sytuacje, w których ustawodawca dopuszcza brak obowiązku spełnienia wszystkich warunków określonych wskazaną wyżej regulacją określa art. 61 ust. 1a, 2, 3 i 4 u.p.z.p. I tak zgodnie z art. 61 ust. 1a u.p.z.p., przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się do inwestycji: 1) zmieniających zagospodarowanie terenu w sposób inny niż budowa obiektu budowlanego; 2) w zakresie budowy obiektu budowlanego polegającej na odbudowie, rozbudowie lub nadbudowie. Stosownie natomiast do art. 61 ust. 2 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 1a nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1. Z kolei zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do: 1) linii kolejowych, dróg i lotnisk; 2) obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej; 3) instalacji odnawialnego źródła energii; 4) urządzeń wodnych; 5) stacji paliw; 6) ogólnodostępnych stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681 oraz z 2024 r. poz. 834); 7) obiektów gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki rolnej w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego; 8) zalesienia terenu; 9) obiektów budowlanych przeznaczonych na cele gospodarki leśnej; 10) pól biwakowych, wież widokowych, kładek, szlaków turystycznych, w tym ścieżek dydaktycznych, miejsc widokowych oraz parkingów służących obsłudze turystyki. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, o czym stanowi art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca jednoznacznie wypowiedział się w zacytowanych wyżej przepisach, w odniesieniu do jakich sytuacji prawnych i faktycznych oraz do jakich inwestycji nie jest wymagane spełnienie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1, przy czym modyfikacje te dotyczą tylko pkt 1, 1a oraz 2. Ustawodawca natomiast nie skategoryzował inwestycji zwolnionych z obowiązku spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Kwestia ta jest istotą sporu w rozpatrywanej sprawie. Uznanie, że skarżący nie miał obowiązku wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego poprzez przedłożenie umowy o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p., skutkowałoby uznaniem, że w istocie, jak twierdzi skarżący, organ pozostaje w bezczynności, bowiem mimo kompletności przedłożonej dokumentacji nie wydał decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Także uznanie, zgodnie z żądaniem skarżącego, że organ miał obowiązek dokonania wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 7 ust. 8d u.P.e. skutkowałoby analogiczną konkluzją. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego. Podanie (wniosek) o wszczęcie postępowania został złożony 9 października 2023 r. Pismem z 29 października 2023 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dokumentów wskazanych w pkt 1 – 4 wezwania, m.in. w nawiązaniu do przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., odpowiedniego zapewnienia (w formie oświadczenia), warunków technicznych bądź umowy wydanego przez właściwego dysponenta sieci energetycznej w zakresie wykonania uzbrojenia terenu. W wezwaniu zawarto pouczenie, że usunięcie wskazanych braków powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, zaś nieusunięcie wskazanego braku w tym terminie, spowoduje pozostawienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 9 października 2023 r. bez rozpatrzenia (art. 64 § 2 k.p.a.). Wezwanie doręczono skarżącemu 3 listopada 2023 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z 13 listopada 2023 r., Spółka w kwestii dostępu do energii elektrycznej wyjaśniła, że do uzyskania warunków przyłączenia od B S.A., czyli zapewnienia dostaw energii na potrzeby własne elektrowni PV oraz odbioru wytworzonej energii elektrycznej, niezbędne jest uprzednie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, która stanowi załącznik do wniosku W-3. W przypadku braku technicznych możliwości przyłączenia (brak mocy przyłączeniowych) inwestycja nie uzyska podstaw technicznych do otrzymania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie realizacji i uzyskania możliwości podłączenia do sieci dystrybucyjnej. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest w tym wymiarze ostatecznym elementem decydującym o realizacji inwestycji, natomiast niezbędnym do weryfikacji możliwości przyłączenia elektrowni PV oraz uzyskania warunków przyłączenia od operatora energetycznego. Ponadto, w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji widoczne jest usieciowienie linii energetycznych (uzbrojenie) na podkładach mapowych, co wskazuje na potencjalne możliwości przyłączenia elektrowni PV. Zawiadomieniem z 22 listopada 2023 r., doręczonym 28 listopada 2023 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Wójt zawiadomił skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy wobec nieuzupełnienia jego braku formalnego o którym mowa w wezwaniu, w zakresie przedłożenia dla potrzeb planowanej inwestycji odpowiedniego dokumentu - zapewnienia dostawy energii elektrycznej wydanego przez dysponenta sieci celem spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Podzielając stanowisko organu administracji w zakresie braku możliwości wydania merytorycznej decyzji ustalającej warunki zabudowy, Sąd stwierdza, że w tej sytuacji zasadne było pozostawienie podania bez rozpoznania. Otóż elektrownia słoneczna, będąca przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy, stanowiąca instalację odnawialnego źródła energii, nie została objęta ustawowym wyłączeniem w zakresie uzyskania przez inwestora co najmniej udokumentowanej umową gwarancji wykonania uzbrojenia terenu w zakresie energii elektrycznej (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Elektrownia słoneczna stanowi instalację odnawialnego źródła energii - w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 lit. a) w zw. z art. 2 pkt 22 u.o.ź.e. Konsekwencję powyższego ustalenia stanowi zatem brak konieczności weryfikacji w rozpoznawanej sprawie, czy objęte wnioskiem Spółki zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi wynikające z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z zacytowanych powyżej przepisów wynika natomiast jednoznacznie, że pozostałe warunki określone w art. 61 pkt 3-6 u.p.z.p. powinny zostać przez wnioskodawcę spełnione, aby orzekający w sprawie organ mógł ustalić warunki zabudowy. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że w przyszłości powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z mających powstać obiektów. Warunek o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie swego rodzaju zapewnienia (gwarancji), że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Sąd w tym miejscu podkreśla, że dostrzega specyfikę zamierzenia budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Elektrownia słoneczna co do zasady będzie w zakresie swojego działania polegającego na pozyskiwaniu energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i dystrybucji energii elektrycznej, samowystarczalna. Pokryje ona bowiem własne zapotrzebowanie na energię elektryczną związane z jej funkcjonowaniem wyprodukowanymi przez siebie zasobami. Sąd dostrzega również specyfikę regulacji zawartej w art. 7 ust. 8d pkt 1 u.P.e, z którego wynika, że do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot o którym mowa w ust. 8a, dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje (tak jak w niniejszej sprawie – elektrownia o mocy do 500 kW niebędąca mikroinstalacją) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestia zapewnienia uzbrojenia dotyczy jednak w tych specyficznych warunkach promesy zapewnienia energii elektrycznej w celu uruchomienie przedsięwzięcia i rozpoczęcia procesu pozyskiwania energii elektrycznej, a nie na potrzeby funkcjonowania zamierzenia inwestycyjnego, bo w tym zakresie będzie ono samowystarczalne. Załatwienie sprawy na skutek nieuzupełnienia wniosku nastąpiło w przedmiotowej sprawie w terminie półtoramiesięcznym, zatem organ nie uchybił terminom wskazanym w art. 35 k.p.a. Sprawa wymagała wezwania do uzupełnienia braków formalnych, co przedłużyło proces załatwienia sprawy. Skoro organ nie miał podstaw do wydania decyzji merytorycznej (pozytywnej bądź negatywnej), zatem opisana forma załatwienia sprawy (pozostawienia wniosku bez rozpoznania) była właściwa. Nie dopatrując się w działaniach organu znamion bezczynności, Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.