II SAB/Rz 47/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Zbigniewa Czarnika od orzekania w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie budowy drogi - postanawia - odmówić wyłączenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Zbigniewa Czarnika od orzekania w sprawie. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2010r., które J. K. złożyła w sprawie ze swej skargi na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie budowy drogi, wniosła ona o wyłączenie od orzekania w tej sprawie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Zbigniewa Czarnika. W jego uzasadnieniu podniosła, iż spełniona została przesłanka wyłączenia określona w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2010r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W ocenie wnioskodawczyni, za takim stwierdzeniem przemawia zachowanie wymienionego Sędziego na rozprawie, która odbyła się w przedmiotowej sprawie dnia 4 marca 2010r., której przewodniczył ten Sędzia, wskazujące jednoznacznie na negatywny, nacechowany emocjonalnie stosunek do jej osoby. Według skarżącej, Sędzia przewodniczący podniesionym głosem podważył zasadność złożenia przez nią na tej rozprawie kolejnego już pisma procesowego podnoszącego zgłoszone już wcześniej zarzuty, wskazując równocześnie na konieczność zawinionego przez nią w ten sposób odroczenia rozprawy (w związku z obowiązkiem doręczenia tego pisma stronie przeciwnej, nieobecnej na przedmiotowej rozprawie). Skarżąca podniosła we wniosku, iż zachowanie takie było nieuzasadnione, bowiem w momencie formułowania opisanej wypowiedzi Sędzia nie znał jeszcze treści składanego przez nią pisma. J. K. zakwestionowała również zawarte w protokole rozprawy z dnia 4 marca 2010r. sformułowanie: "Doręczenie pisma na rozprawie z równoczesnym jego nie doręczeniem stronie przeciwnej jest działaniem strony na przewlekłość postępowania sądowego". Nadto podkreśliła, iż w protokole tym brak jest adnotacji odnośnie niewłaściwego - jej zdaniem - zachowania prowadzącego ją Sędziego, co powoduje, iż nie oddaje on rzeczywistego przebiegu posiedzenia sądowego. W dniu 14 kwietnia 2010r. sędzia WSA w Rzeszowie Zbigniew Czarnik złożył oświadczenie, w którym stwierdził brak podstaw do wyłączenia go z rozpoznania niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wyłączenia sędziego przewidziana w regulacjach P.p.s.a. ma na celu zagwarantowanie bezstronności przy orzekaniu w danej sprawie, tzn. ma zapewnić, aby na treść rozstrzygnięcia nie miały wpływu osobiste zapatrywania i uprzedzenia osoby biorącej udział w jego podjęciu. Powołana ustawa przewiduje dwie grupy przyczyn wyłączenia sędziego tj. z mocy prawa oraz na wniosek strony (czy tez żądanie sędziego). W niniejszej sprawie przedmiotem oceny jest kwestia zachodzenia przesłanek wyłączenia z art. 19 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeśli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Jak wynika z art. 20 § 1 P.p.s.a., strona składając wniosek w przedmiotowym zakresie winna uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Powinna zatem przedstawić okoliczności czyniące prawdopodobnym przypuszczenie, iż rozpoznanie konkretnej sprawy nie będzie odpowiadało wymaganiom bezstronności. W ocenie Sądu, J. K. nie wskazała tego rodzaju okoliczności. Z protokołu rozprawy z dnia 4 marca 2010r. nie wynika bowiem opisane przez skarżącą zachowanie prowadzącego rozprawę. Wprawdzie skarżąca kwestionuje jednocześnie treść tego protokołu, jako nie oddającego rzeczywistego przebiegu postępowania sądowego, jednak w takim wypadku procedura sądowoadministracyjna przewiduje możliwość wykorzystania właściwych jej instytucji. Chodzi mianowicie o instytucję sprostowania i uzupełnienia protokołu posiedzenia sądowego. Z pierwszej z nich strona skarżąca skorzystała, składając wniosek o sprostowanie tego protokołu we wskazanym przez nią zakresie. Żądanie w tym zakresie zostało uwzględnione postanowieniem tut. Sądu z dnia 13 kwietnia 2010r. Natomiast ewentualnej weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będą służyły przewidziane przez ustawę (P.p.s.a.) środki zaskarżenia. W związku z powyższym, a zatem wobec braku jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu objętego niniejszym wnioskiem sędziego w rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 w zw. z art. 19 P.p.s.a.