II SAB/Rz 48/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie budynku warsztatu samochodowego - postanawia – odrzucić skargę. W dniu [...] lipca 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła kserokopia skargi W.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie budynku warsztatu samochodowego. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wyjaśnił, że w powyższym piśmie skarżący złożył również zażalenie na postanowienie tegoż organu z dnia [...] maja 2011r., nr [...] w przedmiocie zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie budynku warsztatu samochodowego. Oryginał powyższego pisma przekazany został wraz z aktami sprawy do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] czerwca 2011r. Pismem z dnia [...] lipca 2011r. skarżący został wezwany do złożenia oświadczenia czy przed wniesieniem skargi składał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. Wezwanie powyższe wykonać miał terminie 7 dni od dnia jego doręczenia pod rygorem uznania, że nie wnosił zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Odpowiadając na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] lipca 2011 roku skarżący wyjaśnił, iż zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie składał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skuteczność wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzależniona jest od wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawach ze skargi na bezczynność organu administracji oznacza to wymóg wyczerpania postępowania zażaleniowego uregulowanego w art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. W sytuacji, gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Jak wynika z jednoznacznego oświadczenia skarżącego w tym przedmiocie, nie składał on zażalenia na niezałatwienie w sprawy w terminie. Tym samym nie dopełnił rygoru warunkującego dopuszczalność jego skargi. W oparciu o wyżej wskazane okoliczności oraz art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.