II SAB/Rz 50/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Marcin Kamiński / spr. / WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2017 r. sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Dziekana Wydziału Medycznego Uniwersytetu [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1) stwierdza, że Dziekan Wydziału Medycznego Uniwersytetu [...] dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Dziekana Wydziału Medycznego Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego B. W. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 29 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga B. W. (skarżącego) na bezczynność Dziekana Wydziału Medycznego Uniwersytetu [...] (U[...]) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 12 maja 2017 r. skarżący wysłał na adres elektroniczny Wydziału Medycznego U[...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującej skany protokołów posiedzeń komisji (zespołu), która zajmowała się konkursem na stanowisko asystenta w Katedrze Dietetyki w Instytucie Pielęgniarstwa i Nauk o Zdrowiu na U[...] (nr konkursu: [...]). Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie mu żądanej informacji na adres e-mailowy, za pośrednictwem którego zwrócił się z rzeczownym wnioskiem. Skarżący wskazał, że adres elektroniczny, na który wysłał swój wniosek, został podany na oficjalnej stronie internetowej jako elektroniczny adres kontaktowy do Wydziału Medycznego Uniwersytetu [...] oraz na stronie z danymi kontaktowymi do Dziekana tegoż wydziału. Skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi, tj. 29 maja 2017 r., organ nie udostępnił wnioskowanej informacji, jak również nie odpowiedział w jakiejkolwiek formie na złożony wniosek. Zdaniem skarżącego, pozostawanie organu w bezczynności stanowi naruszenie art. 61 konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że Dziekan Wydziału Medycznego Uniwersytetu [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (jako kierownik jednostki organizacyjnej, wykonującej zadania publiczne z zakresu szkolnictwa wyższego i wykorzystującej środki publiczne) oraz, że żądana informacja stanowi informacje publiczną, gdyż dotyczy danych o publicznym konkursie. W świetle opisanego stanu faktycznego sprawy, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem z dnia 12 maja 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dziekan Wydziału Medycznego Uniwersytetu [...] wniósł o umorzenie postępowania sądowego argumentując, że skarga została przez niego uznana za zasadną i stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.), uwzględniona w całości. Organ wskazał, że skarga wpłynęła do organu w dniu 1 czerwca 2017 r., a objęta wnioskiem informacja została udostępniona skarżącemu w dniu 23 czerwca 2017 r. poprzez przesłanie jej na podany we wniosku adres poczty elektronicznej. W ocenie organu bezczynność w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ błędnie zinterpretował przepisy i przyjął, że nie jest podmiotem właściwym w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a zatem, że wniosek został do niego błędnie skierowany. Organ zwrócił ponadto uwagę, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony do Dziekana Wydziału Medycznego Uniwersytetu [...], a nie do Rektora, który jest podmiotem uprawnionym do reprezentowania uczelni. Ponadto wniosek został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej, a wnioskodawca poza imieniem i nazwiskiem nie podał żadnych innych danych. Zarządzeniem z dnia 21 lipca 2017 r. Sąd zwrócił się do skarżącego do zajęcia stanowiska odnośnie do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego, pod rygorem przyjęcia, że przychyla się do złożonego wniosku. W piśmie procesowym z dnia 31 lipca 2017 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowego, ale tylko w zakresie zobowiązana Dziekana do załatwienia sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 maja 2017 r. Skarżący podniósł, że w wyniku udostępnienia wnioskowanej informacji postępowanie sądowe nie stało się bezprzedmiotowe w całości, gdyż aktualny pozostaje wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, a na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym ciąży obowiązek oceny, czy bezczynność podmiotu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie jako oczywiście uzasadniona podlega uwzględnieniu. Sąd w toku legalnościowej kontroli zaskarżonego zaniechania kompetencyjnego polegającego na bezczynności w zakresie podjęcia czynności udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) przez podmiot publiczny do tego zobowiązany stwierdził bowiem, że powyższy podmiot dopuścił się bezczynności w okresie od 27 maja 2017 r. do dnia 22 czerwca 2017 r. poprzez niezałatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez podjęcie czynności udostępnienia tej informacji. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona skarżona jest podmiotem reprezentującym w zakresie wyznaczonym przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jest państwową osobę prawną, będącą utworzonym na podstawie ustawy uniwersytetem działającym jako publiczna szkoła wyższa realizująca zadania publiczne z zakresu szkolnictwa wyższego i nauki (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Dziekan wydziału publicznej szkoły wyższej składającej się z wydziałów jako podstawowych jednostek organizacyjnych jest niewątpliwie uprawniony i zobowiązany do realizacji zadań publicznych, które mieszczą się w zakresie spraw powierzonych wydziałowi, gdyż w tym zakresie działa nie tyle jako podmiot reprezentujący osobę prawną, lecz jako organ administrujący (organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym). Niesporna jest również okoliczność, że strona skarżona w momencie złożenia wniosku przez skarżącego znajdowała się w posiadaniu informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) w postaci dokumentu obejmującego protokół z posiedzenia komisji konkursowej rozstrzygającej konkurs na uniwersyteckie stanowisko naukowo-dydaktyczne. Powyższy dokument może być po pierwsze kwalifikowany jako forma utrwalenia danych publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., a więc informacji dotyczących wewnętrznej i zewnętrznej działalności podmiotu publicznego. Ponadto można powyższy dokument kwalifikować również jako dokument dotyczący zasad funkcjonowania skarżonego podmiotu w zakresie procedury naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych (zob. art. 118a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym). W świetle powyższych okoliczności, skoro udostępnienie informacji nastąpiło po upływie ustawowego 14-dniowego terminu załatwienia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) i nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., Sąd był zobowiązany z urzędu do orzeczenia o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez deklaratoryjne stwierdzenie, że skarżony podmiot dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku skarżącego. W tym zakresie wniosek strony skarżonej o umorzenie postępowania oraz stanowisko strony skarżącej nie miały wiążącego znaczenia. Nie jest natomiast uzasadnione stanowisko, w świetle którego w razie stwierdzenia, że orzekanie o zobowiązaniu do załatwienia sprawy jest bezprzedmiotowe (gdyż sprawa została załatwiona po wniesieniu skargi), sąd administracyjny powinien orzekać o umorzeniu postępowania sądowo-administracyjnego w tym zakresie. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z zasadą niezwiązania granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), w tym wnioskami skargi, sąd administracyjny stosuje z urzędu właściwy i adekwatny sposób orzekania (w tym rodzaj orzeczenia uwzględniającego skargę) i nie jest związany żądaniem strony skarżącej co do sposobu orzekania. Ponadto w przedmiotowej sprawie przedmiot postępowania nie przestał istnieć w sensie procesowym, albowiem Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. dysponuje obecnie kompetencją do uwzględnienia skargi na bezczynność, pomimo iż sama bezczynność przestała istnieć po wniesieniu skargi na skutek załatwienia sprawy przez skarżony organ. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność skarżonego podmiotu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że przekroczenie ustawowego terminu nie było znaczne (poniżej jednego miesiąca), a podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie wykazał uporczywości lub innego przejawu złej woli w procesie wykonywania ustawowego obowiązku. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego od strony skarżonej zwrot kosztów postępowania sądowego, które objęły uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 złotych.