II SAB/Rz 50/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle do rozpoznania wniosku skarżącego M. M. z dnia 12 lutego 2025r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z doręczeniem odpisu prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) w pozostałym zakresie skargę oddala, 4) zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle na rzecz skarżącego M. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Rz 50/25 U Z A S A D N I E N I E M. M. wnioskiem z dnia 12 lutego 2025 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle (dalej: Komendant) z wnioskiem o udzielnie informacji publicznej poprzez udostępnienie na płycie DVD zabezpieczonych nagrań z dwóch kamer nasobnych RAW funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Jaśle, którzy w dniu 17 stycznia 2025 r. podejmowali interwencję w związku z zatrzymaniem i przymusowym doprowadzeniem M. M. do Prokuratury Rejonowej w M.. Komendant Powiatowy Policji w Jaśle pismem z dnia 26 lutego 2025 r. odmówił udzielania informacji publicznej wskazanej we wniosku, uzasadniając to tym, że nie odnosi się ona do sprawy publicznej, lecz dotyczy jego sprawy indywidualnej, w związku z tym żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumienia art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu. Komendant argumentował, że w doktrynie, a także orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalił się pogląd, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesu dotyczą, nie są wnioskami o udzielnie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do sprawy publicznej. M. M. skargą z dnia 5 marca 2025 r. wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego 12 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, które stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.), 2. stwierdzenie, ze bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle do rozpoznania wniosku M. M. z dnia 12 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 4. wymierzenie Komendantowi Powiatowemu Policji w Jaśle kary grzywny w wysokości 300 zł w związku z dopuszczeniem się bezczynności, 5. zasądzenie od Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle na rzecz M. M. zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnienie skargi M. M. powołał się na wynikającą z art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej znajdującą swoje rozwinięcie w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. zasadę udostępniania przez organy władcy publicznej informacji publicznych i podkreślił, ze Komendant Powiatowy Policji w Jaśle jest takim właśnie organem. Przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych z którego wynika, że nagranie z interwencji publicznej stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu. Obowiązek udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej jest aktualnie przy tym niezależnie od tego czy sama treść nagrania jest związana z prywatnym interesem wnoszącego. W konsekwencji wniósł jak wyżej wskazano. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Jaśle wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał na okoliczności w jakich doszło do zatrzymania i doprowadzenia pana M. M. do Prokuratury Rejonowej w M.. Wskazał na szereg okoliczności, które w jego przekonaniu sprawiają iż żądane nagrania i nie podlegają udostępnienia skarżącemu. Mogą one bowiem stanowić dowód w sprawie prowadzonej przez policje lub prokuraturę, jak także podlegają ochronie z uwagi na treść art. 20a ust. 1a ustawy o policji. Przepis ten wskazuje bowiem, że policja zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów. Podkreślił, że nagarnia z podejmowanych interwencji służą przede wszystkim bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywaniu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powołał się także na orzecznictwo sądów administracyjnych w których prezentowany był pogląd, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, gdyż nie odnoszą się do sprawy publicznej. Komendant podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje. Skarga jest częściowo uzasadniona, gdyż organ naruszył prawo materialne bezpodstawnie przyjmując, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostepnieniu na zasadach i trybie określonych w ustawie. Przez pojęcie sprawy publicznej należy rozumieć każdą działalność organów władzy publicznej, zarówno rządowych jak i samorządowych w każdym jej przejawie. W skład tego pojęcia wchodzić będą więc również działania podejmowane przez funkcjonariuszy odpowiednich służb, które w ramach przysługujących ich uprawnień i obowiązków są realizowane jako zadania własne lub też na wniosek innych organów. W pojęciu tym mieścić się będą więc informacje na temat podejmowanych przez funkcjonariuszy policji interwencji, organu wnioskującego o taką interwencję czy czynność, funkcjonariuszy wykonujących daną czynność czy w końcu sam przebieg czynności z uwzględnieniem zachowań samych funkcjonariuszy, a także osób co do których czynności te były podejmowane, sposób odnoszenia się funkcjonariuszy policji wobec osób co do których prowadzone są działania mieści się w pojęciu sprawy publicznej, albowiem taką właśnie sprawą są interakcje pomiędzy organami władzy publicznej, w tym konkretnym przypadku władzy posiadającej prawo stosowania wobec obywatela przymusu bezpośredniego, a samą osoba podlegającą tej władzy. Niewątpliwie w interesie publicznym jest możliwość podjęcia wiedzy o sposobie przeprowadzenia interwencji celem jej oceny. Dlatego też Sąd uznał, że skarżący domagając się uzyskania informacji w postaci zapisu wideo z kamer nasobnych posiadanych przez funkcjonariuszy policji domagał się udostępnienia mu informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pogląd taki był już prezentowany w orzecznictwie sądowo-admiracyjnymi i można tutaj wspomnieć tytułem przykład wyrok WSA w Łodzi z 22 listopada 2023 r. sygn. II SAB/Łd 98/23. Na powyższe rozumienie pojęcia sprawy publicznej nie ma wpływu argumentacji odnoszona przez Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle, iż zaistnienie interesu prywatnego osoby domagającej się dostępu do informacji publicznej prowadzi do takiego skutku, że sprawa przestaje mieć charakter przestaje mieć charakter sprawy publicznej. Pojęcie to ma bowiem charakter obiektywny, uniwersalny i odnosi się jedynie do rodzaju działającego organu i podejmowanych przez tych organ czynności. Jeżeli zatem dana informacja dotyczy działania organu publicznego realizującego zadania postawione przed nim na podstawie aktów prawnych to jest to informacja publiczna niezależnie od tego czy występuje o nią osoba co do której te działania były podejmowane czy osoba z działaniami tymi związku nieposiadająca. Nie można bowiem definiować pojęcia sprawy publicznej czy też informacji publicznej z uwzględnieniem kryterium podmiotu występującego o udostępnienie danej informacji. Nie jest do przyjęcia taka wykładnia prawa w myśl której osoba wobec której podejmowano interwencję nie mogłaby wystąpić o informację publiczną z uwagi na jej "zainteresowanie" sprawą, a już inna osoba o taką informację mogłaby wystąpić. Argumentacja podnoszona przez Komendanta Powiatowego Policji w Jaśle podlegać natomiast może rozważeniu na etapie udzielania samej informacji z uwzględnieniem art. 5 u.d.i.p. Omawiana ustawa zawiera bowiem ograniczenia prawa do informacji publicznej, jak także ograniczenia takiego prawa zawiera ustawa o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Powołanie się jednak na okoliczności wymienione w art. 5 u.d.i.p., a więc ograniczenia prawa do informacji publicznych ze względu na prywatność osoby fizycznej musi nastąpić dopiero na kolejnym etapie rozpatrywania wniosku, a więc już po stwierdzeniu, że dana informacja ma charakter informacji publicznej. Analogiczny wniosek należy wysnuć co do innych ograniczeń w prawie do informacji publicznej. W tym miejscu należy wskazać, że odmowa udostępnienia informacji publicznej (czego nie należy mylić z odmową udostępnienia informacji jako niebędącą informacja publiczną) następuje w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wskazuje on, że organ władzy publicznej odmawia udostępniana informacji publicznej w drodze decyzji. Art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje dalsze wymogi dla tego typu rozstrzygnięć. Wyżej wskazane argumenty przemawiają w ocenie sądu po pierwsze za stwierdzeniem, że organ błędnie uznał, iż żądana przez skarżącego informacja nie ma charakteru informacji publicznej, a po drugie, że rozpatrując wniosek w sytuacji stwierdzenia, iż żądana informacja publiczna nie może być udzielona z uwagi na ograniczenia, o których w art. 5 u.d.i.p., organ powinien wydać decyzję o stosownej treści. Rozpatrzenie wniosku skarżącego w formie pisma informującego, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej stanowiło naruszenie prawa materialnego i miało wpływ na wynik sprawy. W związku z tym Sąd stwierdził, że Komendant Powiatowej Policji w Jaśle pozostawał w bezczynności, jednakże nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. ( art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. ). Za taką oceną przemawia fakt, iż rażące naruszenie prawa występuje wtedy, kiedy jest widoczne "na pierwszy rzut oka". Nie budzi żadanej wątpliwość, iż do naruszenia prawa doszło. Jest ono ewidentne i niekwestionowane. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Komendant powołał się na starsze orzecznictwo, gdzie rzeczywiście pogląd przez niego wyrażony był akceptowany przez sądownictwo administracyjne. W takim przypadku nie można wykazać rażącego naruszenia prawa. Wniosek o wymierzenie kary grzywny jest nieuzasadniony z uwagi na to, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa. ( art. 149 § 2 p.p.s.a. ). Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, przez co należy rozumieć takie działanie Komendanta, które będzie polegało na udostępnieniu żądanej informacji, albo w przypadku odmowy, na wydaniu decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ( art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ) O kosztach orzeczono w myśl art. 200 p.p.s.a. i obejmują one zwrot uiszczonego wpisu sądowego.