II SAB/Rz 54/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Wojewody [...] - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. II SAB/Rz 54/11 U Z A S A D N I E N I E W. B. w dniu 5 lipca 2011 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Wojewody [...]. Nie określiła jednak, czego dotyczy sprawa, objęta zaskarżeniem. W związku z tym Sąd poinformował skarżącą, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), skarga na bezczynność organu przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd wyjaśnił dalej, że bezczynność organu administracji zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Nadto wskazał, że wymogi formalne skargi określone zostały w art. 57 § 1 P.p.s.a. i stanowią wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności, organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Te elementy są niezbędne dla ustalenia przedmiotu postępowania, a w dalszej kolejności ustalenia czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd wezwał skarżącą o usunięcie braków formalnych skargi poprzez wyraźne określenie sprawy, w której Wojewoda dopuścił się bezczynności. Jednocześnie pouczono skarżącą, że wezwanie należy wykonać w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca w zakreślonym terminie przedstawiła pismo z dnia 30 października 2011 r. (wraz załączonymi dokumentami i innymi pismami), w którym nie określiła przedmiotu skargi. Wniosła zaś o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Rz 54/11 zwolniono skarżącą od kosztów sądowych i ustanowiono adwokata. Postanowienie to stało się prawomocne. Wyznaczony w sprawie jako pełnomocnik skarżącej - adwokat T. R. pismem z dnia 15 listopada 2011 r. uznał, że brak jest możliwości dokonania w sprawie jakiejkolwiek czynności. Podniósł, że z treści pism kierowanych przez skarżącą nie wynika jaką konkretnie czynność ma wykonać Wojewoda. Nadto wskazał, że pretensje skarżącej kierowane do różnych organów, nie mają związku z kompetencjami Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga wnoszona do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto powinna zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynność skarga dotyczy, 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jak opisano powyżej skarżąca wezwana przez Sąd o wyraźne określenie sprawy, w której Wojewoda dopuścił się bezczynności, nie wskazała przedmiotu skargi, mimo wyraźnego pouczenia Sądu w tym zakresie. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 24 sierpnia 2011 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k. 24 akt sądowych). Mimo upływu wyznaczonego terminu wskazane czynności nie zostały wykonane. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym ( § 3 tego artykułu). Skoro W. B. nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania, wniesiona skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.