II SAB/Rz 57/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - skargę oddala - Przedmiotem skargi P. D. (zwany dalej: "Skarżącym") jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] (zwany dalej: "Organem", "Komendantem") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Ze skargi oraz akt sprawy wynika, że w dniu 10 marca 2022 r. P. D. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej policjanta R. S., poprzez udostępnienie: 1. Skanu listy obecności za miesiąc luty 2022 r.; 2. Skanu ewidencji wyjść poza Komendę i powrotów w godzinach pracy; 3. Skany notatek z rozmów dyscyplinujących z ostatnich 2 lat; 4. Podanie informacji o ilości postępowań dyscyplinarnych; 5. Podanie sygnatur wszystkich postępowań dyscyplinarnych od początku służby; 6. Czy ww. po służbie zabiera broń służbową do domu; 7. Kiedy odbywał ostatnie szkolenie strzeleckie; 8. Podanie daty ostatniego badania przez psychiatrę; 9. Podanie daty ostatniego badania alkomatem przed pracą i w trakcie pracy; 10. Podanie imienia i nazwiska osoby nadzorującej i kontrolującej jego decyzje procesowe. Skarżący we wniosku zwrócił się o przesłanie informacji po anonimizacji, drogą elektroniczną na podany we wniosku adres e-mail. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 23 marca 2022 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] poinformował P. D., że w zakresie pkt 4 - 5 wniosku, tj. "Podania informacji o ilości postępowań dyscyplinarnych" oraz "Podanie sygnatur wszystkich postępowań dyscyplinarnych od początku służby", przedmiotowe żądanie może być zrealizowane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (test jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176; dalej zwana w skrócie: "u.d.i.p.") i zgodnie z pkt 4 oraz 5 wniosku poinformował, że ww. funkcjonariusz nie był karany dyscyplinarnie oraz nie miał prowadzonych ani też nie toczą się przeciwko niemu postępowania dyscyplinarne. W zakresie żądania zawartego w pkt 7 wniosku Komendant poinformował, że ww. funkcjonariusz ostatnie szkolenie strzeleckie odbył w dniu 5 października 2021 r. Odnosząc się do żądania zawartego w pkt 10 wniosku w zakresie "Podania imienia i nazwiska osoby nadzorującej i kontrolującej decyzje procesowe" ww. Policjanta poinformował, iż zgodnie z art. 326 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 534 ze zm.), kontrolę i nadzór nad postępowaniem przygotowawczym w zakresie, w jakim go sam nie prowadzi, sprawuje prokurator, który jest obowiązany czuwać nad prawidłowym i sprawnym przebiegiem całego postępowania. Działalność prokuratury regulują przepisy zawarte w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 66, ze zm.). W zakresie pkt 1 wniosku dotyczącego "Scan listy obecności za miesiąc luty 2022", pkt 2 - "Scan ewidencji wyjść poza Komendę i powrotów w godzinach pracy", pkt 3 - "Scany notatek z rozmów dyscyplinujących z ostatnich 2 lat" oraz pkt 6 - "Czy ww. po służbie zabiera broń służbową do domu", Komendant poinformował, iż przedmiotowe żądanie nie może być zrealizowane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie odpowiadałoby to celowi ani funkcji ww. ustawy. Zdaniem Komendanta zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji, dlatego informacja odnosząca się do miejsca deponowania broni służbowej przez policjanta nie może stanowić informacji publicznej. Ujawnienie i to publiczne takiej wiedzy wiązać się może zarówno z zagrożeniem bezpieczeństwa funkcjonariusza i jego rodziny, jak również taktyki realizacji wykonywanych przez niego zadań służbowych. W zakresie pkt 8 wniosku Komendant poinformował, iż żądanie to należy uznać za bezprzedmiotowe, gdyż Komendant nie dysponuje taką informacją. Komendant wyjaśnił, że dokumentacja medyczna w swej istocie nie stanowi informacji publicznej, przy czym z art. 9 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016) wynika, iż zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. Ponadto jedną z podstawowych zasad dostępu do informacji publicznej, zawartą w art. 4 ust. 3 u.d.i.p., jest fakt posiadania żądanych informacji przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia. W zakresie pkt 9 wniosku poinformował, że w Komendzie Miejskiej Policji w [...] nie prowadzi się badań alkomatem przed pracą i w trakcie pracy. Nadzór nad policjantami podczas służby i przed przystąpieniem do niej (m.in. kontrola stanu trzeźwości) sprawowany jest i rozpoczyna się podczas odprawy do służby, której jednym z podstawowych elementów jest sprawdzenie stanu psychofizycznego funkcjonariusza dokonywane przez bezpośredniego przełożonego. Badania na stan trzeźwości prowadzone są wówczas, gdy stan trzeźwości funkcjonariusza stawiającego się do służby budzi jakiekolwiek wątpliwości. Dopiero w razie zaistnienia uzasadnionych wątpliwości co do stanu trzeźwości policjanta takie czynności są podejmowane i dokumentowane w ewidencji badań urządzenia służącego do pomiaru i oznaczenia alkoholu u badanego funkcjonariusza, zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa (dane policjanta, data, godzina oraz wynik badania). Zdaniem Organu wniosek w zakresie żądania udostępnienia konkretnych dokumentów (ich kopii lub skanów), nie dotyczy informacji publicznej i nie może on być w tym zakresie realizowany w trybie u.d.i.p. Nie można zatem dowolnie interpretować wniosku oraz swobodnie go rozszerzać bądź zawężać. To na Wnioskodawcy ciąży obowiązek sformułowania wniosku w sposób na tyle jednoznaczny i precyzyjny, by mógł on zostać rozpoznany w pełnym oczekiwanym przez stronę zakresie. Komendant wyjaśnił, że we wskazanym zakresie (pkt 1-3, 6 oraz 8-9) wniosek nie może być zrealizowany w trybie u.d.i.p., ponieważ Skarżący zwrócił się o skany dokumentów i ewidencji służbowych oraz dane, które nie są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego bądź nie stanowią informacji publicznej. Skoro więc wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., to Organ do którego złożono wniosek jest zobligowany jedynie do zawiadomienia o tym fakcie Wnioskodawcy i należy dokonać tego w formie czynności materialno-technicznej tj. pisemnej informacji. W pozostałym zakresie, żądanie zostało spełnione i wniosek w odniesieniu do pkt 4-5, 7 oraz 10, został zrealizowany. Odpowiedź Organu na wniosek została odebrana przez Skarżącego w dniu 8 kwietnia 2022 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P. D. zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawną do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w BIP jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku i uznanie bezczynności Organu. W uzasadnieniu Skarżący argumentował, że Komendant nie odpowiedział na jego wniosek, wobec powyższego w ocenie Skarżącego termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. po 14 dniach od dnia złożenia wniosku. Zdaniem Skarżącego, R. S. jest funkcjonariuszem Policji więc Komendant miał obowiązek udzielić żądanych informacji, a jeżeli tego nie zrobił to odmowa wydana musi być w formie decyzji. Zdaniem Skarżącego każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialnotechniczna), a w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy prawne przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności lub nawet przewlekłości podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, co narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., czyli udostępnienia informacji bez zbędnej zwłoki. Skarżący stwierdził, że brak woli poddania się kontroli obywatelskiej i stawianie sztucznych barier dla dostępu do informacji dotyczącej pracy urzędnika pogłębia poziom społecznej nieufności wobec systemu wymiaru sprawiedliwości. Nie wolno karać obywateli za właściwe i racjonalne zachowanie i zamykać ludziom drogi do wiedzy i informacji dotyczącej urzędnika i za to, że interesują się działaniem władzy i dbają o właściwy nadzór nad jej funkcjonowaniem. Domaganie się przejrzystości i wiedzy z działania władzy publicznej jest obowiązkiem moralnym każdego obywatela, a urzędnik nie może utrudniać obywatelom możliwości sprawowania społecznej kontroli nad władzą publiczną za pomocą instrumentów przewidzianych w u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w [...] wniósł o odrzucenie skargi; w razie uznania przez sąd, iż brak jest podstaw do odrzucenia skargi wnoszę o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej; obciążenie kosztami postępowania Skarżącego; zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi, Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwana w skrócie: P.p.s.a.) skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile tylko służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Organ wskazał, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przy czym środki te muszą być przewidziane w ustawie. W rezultacie do desygnatów pojęcia "środek zaskarżenia" będzie zaliczane ponaglenie, które przysługuje na bezczynność lub przewlekłość. Zatem w niniejszej sprawie niewypełnienie przez Skarżącego warunku określonego w art. 52 § 1 P.p.s.a. powinno skutkować odrzuceniem skargi, jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zdaniem Organu udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, przy czym jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. W ocenie Organu nie pozostaje on w bezczynności, gdyż udostępnił żądane przez Skarżącego informacje, które znajdują się w zasobach Organu (tj. informacje na pytania określone w pkt 4-5, 7, 10), jak również poinformował Skarżącego, iż w pozostałym zakresie jego wniosek nie może być zrealizowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na brak waloru informacji publicznej. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż wniosek inicjujący niniejsze postępowanie jest jednym z wielu wniosków złożonych przez P. D. do Organu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co kwalifikuje zachowanie Skarżącego jako uporczywe i zmierzające do nadużycia prawa do informacji publicznej. Zdaniem Organu działanie Skarżącego nie jest podyktowane troską o dobro publiczne (przejrzyste państwo, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji) ale szykanowanie funkcjonariuszy policji, wywoływanie dolegliwości u adresata wniosków, utrudnianie funkcjonowania komendy. Świadczy o tym seryjność wniosków, model działania Skarżącego, okoliczność czasowa między składaniem wniosków a wykonywaniem przez funkcjonariuszy czynności w postępowaniach, o których Skarżący musi posiadać wiedzę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX). Wypada wstępnie wyjaśnić, że na mocy art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12, CBOSA). Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 51/12, CBOSA). Innymi słowy, niepodjęcie czynności udostępnienia informacji lub niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. Celem skargi na bezczynność wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia tego, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie, czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r., o sygn. II SAB/Rz 107/20, CBOSA). Sąd po dokładnym przeanalizowaniu zarzutów skargi oraz przekazanych akt sprawy nie mógł podzielić zarzutów skarżącego o bezczynności Komendanta Miejskiego Policji w [...] w zakresie dostępu do informacji publicznej. Skarżący w swojej skardze stwierdza, że pismem złożonym za pomocą poczty elektronicznej dnia 9 marca 2022 r., zwrócił się do w/w Organu z wnioskiem w trybie dostępu do informacji publicznej i przesłania odpowiedzi na podany w piśmie adres poczty elektronicznej. Wg jednoznacznej oceny skarżącego Komendant nie odpowiedział na tak złożony wniosek. Twierdzenia skarżącego o tym, że Organ Policji nie zareagował stosownie do złożonych przez niego żądań nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w aktach sprawy. Otóż w terminie ustawowym bo dnia 23 marca 2022 r., Komendant Miejski sporządził pismo oznaczone symbolem [....], stanowiące odpowiedź na wniosek o dostęp do informacji publicznej skarżącego z dnia 9 marca 2022 r. o dacie wpływu 10 marca 2022 r. Nie jest więc prawdą, że Komendant nie odpowiedział na wniosek skarżącego o dostęp do informacji publicznej. W treści tej odpowiedzi prawidłowo poinformowano wnioskodawcę o tym, że funkcjonariusz R. S. nie był karany dyscyplinarnie, oraz że nie było wobec niego prowadzone jak również nie toczą się przeciwko niemu postępowania dyscyplinarne. Dokument ten zawiera również informację o tym, że ww. funkcjonariusz ostatnie szkolenie strzeleckie odbył dnia 5 października 2021 r. W zakresie pytania dotyczącego daty ostatniego badania przez psychiatrę wyjaśniono zgodnie z prawem, że Komendant takową informacją nie dysponuje, a tym samym nie może przekazać żądanych danych. Nie można udostępnić takich danych, których się nie posiada. Odpowiedziano również wnioskodawcy na pytanie zawarte w pkt 9 wniosku, gdyż wyjaśniono, że Komendant Miejski nie prowadzi badania alkomatem przed służbą i w trakcie służby. Pismo to zawiera zdanie o tym, że kontrola stanu trzeźwości sprawowana jest wobec policjantów podczas odprawy do służby, której jednym z podstawowych elementów jest sprawdzenie stanu psychofizycznego funkcjonariusza dokonywana przez bezpośredniego przełożonego. Nie ulega wątpliwości także kwestia wyjaśnienia wnioskodawcy tego, kto nadzoruje i kontroluje decyzje procesowe podejmowane przez wyżej wymienionego, bowiem dość jasno poinformowano stronę o tym, że kontrolę i nadzór nad postępowaniem przygotowawczym w zakresie prowadzonym przez policjanta sprawuje prokurator, co ma swoją podstawę procesową w przepisach kodeksu postępowania karnego. Odpowiednie przepisy tego kodeksu także zostały żądającemu w treści pisma wskazane. Powołane wyżej pismo informujące zawiera prawidłową odpowiedź Organu co do pytań objętych pkt 1, 2, 3 i 6 wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2022 r. Dla Sądu nie ulega jakichkolwiek wątpliwości to, że informacje zawarte w ewidencji wyjść poza komendę i powrotu w godzinach pracy lub służby, jak również informacje zawarte w listach obecności za miesiąc luty 2022 r. nie są informacją publiczną. Informacje tego rodzaju mają charakter typowo wewnętrzny, przez co nie mając walorów informacji publicznej. Informacje o jakich mowa nie są skierowane na zewnątrz struktur administracyjnych, w tym wypadku poza Komendę Miejską. Mają one służyć potrzebom przestrzegania norm czasu służby przez funkcjonariuszy, a są wytwarzane w związku z koniecznością pełnienia nadzoru przez ich przełożonych służbowych. Dane tego rodzaju nie mają jakiegokolwiek przełożenia na sytuację prawną podmiotów zewnętrznych, a tym samym nie mają waloru publicznego, wymagającego stosowania przepisów u.d.i.p. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych dokumenty wewnętrzne, a takimi są niewątpliwie lista obecności funkcjonariuszy i ewidencja wyjść poza komendę, nie stanowią informacji publicznej, gdyż służą tylko i wyłącznie wymianie informacji wewnątrz ogniw aparatu administracyjnego i mogą stanowić oparcie dla aktów i czynności z zakresu zarządzania personelem podmiotu administracyjnego. Dlatego słusznie Organ Policji wywodzi, że do tego rodzaju dokumentów nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd w całości podziela stanowisko Organu na temat tego, że wszelkie informacje związane z miejscem deponowania broni służbowej przez policjanta w żadnym wypadku nie mogą zostać ujawnione osobom prywatnym, nawet w trybie dostępu do informacji publicznej. Nie wymaga szczególnego dowodzenia, że ujawnianie takiej wiedzy na zewnątrz mogłoby grozić powstaniem istotnego niebezpieczeństwa dla funkcjonariusza i jego rodziny, jak również dla sposobu realizacji wykonywanych przez Policję zadań służbowych. Nawet potrzeba kontroli społecznej, na którą powołuje się strona, nie usprawiedliwia tego typu żądania. Wg składu orzekającego WSA dane o miejscu deponowania broni służbowej również mają charakter wyłącznie wewnętrzny, których ujawnienie nie leżałoby w interesie Policji i w interesie społecznym. Trafnie w tym kontekście podnosi Organ w odpowiedzi na skargę powołując się na stosowne orzecznictwo sądowe, że prawo do informacji publicznej nie oznacza dostępu do wszelkiego rodzaju danych publicznych i z pewnością nie może być wykorzystywane do pozyskiwania wszelkich informacji, gdyż w pewnych okolicznościach prowadziłoby to do zaprzeczenia idei dostępu do danych o charakterze publicznym. Dlatego nie może być mowy o jakiejkolwiek postaci bezczynności Organu względem zgłoszonego przez Skarżącego wniosku o dostęp do informacji publicznej. Skierowane do niego pismo Komendanta, doręczone stronie dnia 8 kwietnia 2022 r., w pełni realizuje zgłoszone żądanie dostępowe i jednocześnie wyjaśnia przyczyny, dla których wobec określonych danych nie mogą być stosowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na brak wymaganych ustawą cech przypisywanych powszechnie tego rodzaju informacjom. Nie ulega wątpliwość, że odpowiedź Organu została sporządzona w przepisanym ustawowo terminie, zawiera pełne ustosunkowanie się do treści zgłoszonych żądań, podstawę prawną i przekonujące wyjaśnienie. Natomiast wniosek Komendanta o odrzucenie wniesionej skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia jest niezasadny. Skargę na bezczynność organu w zakresie braku udostępnienia informacji publicznej wnosi się bez uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji do sądu administracyjnego, do czego przekonuje stabilne w tej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., o sygn. I OSK 601/05, LEX). Z wyłożonych powodów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 200 P.p.s.a.